มีความเป็นไปได้ว่า หลายๆ บริษัท อาจจะเกิดสถานการณ์แบบนี้ ในเร็วๆ นี้...
บรรดาผู้จัดการ กลับออกจากห้องประชุมด้วยสีหน้าท่าทางห่อเหี่ยว หลังจากได้รับแจ้งจาก CEOในห้องประชุมเมื่อสักครู่ว่า สิ้นปีนี้จำเป็นต้อง “งดโบนัส” ตามด้วย “งดปรับเงินเดือน” อีกหนึ่งดอก!
ด้วยเหตุผลที่ว่า สภาวะเศรษฐกิจส่งผลกระทบทำให้รายได้ของบริษัทต่ำกว่าที่คาดไว้มาก
ทั้งๆ ที่เมื่อกลางปีที่ผ่านมา CEO คนนี้แหละ ก็เพิ่งย้ำให้ทุกคนทุ่มเทมากขึ้น ขยันให้มากขึ้น ช่วยกันให้มากขึ้น พร้อมกับย้ำให้ความมั่นใจกับทุกคนว่า ปลายปีก็จะได้โบนัสหลายเดือนและปรับเงินเดือนเหมือนทุกปีที่ผ่านมา.. แต่มาวันนี้ CEO (คนนี้แหละ!) กลับ พูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า..สถานการณ์มันเปลี่ยน ทุกคน “ต้องเข้าใจ” และต้องมีหน้าที่ไปบอกกับลูกน้องในแผนกของตนเอง “ให้เข้าใจ” เช่นกัน!
ทั้งบรรดาผู้จัดการและพนักงานทุกแผนก มีความรู้สึก เหมือนกันโดยไม่ได้นัดหมายว่า กำลังถูก..ทิ้งไว้กลางทาง!
อันที่จริง พนักงานบางส่วนก็พอจะเข้าใจสถานการณ์ และการตัดสินใจของ CEO ที่จะงดโบนัส แถมด้วยไม่มีการปรับเงินเดือนในปีนี้ เพราะรายได้ไม่เป็นไปตามเป้าหมาย..ไม่ใช่เรื่องที่ “ผิด” (เพราะสภาวะเศรษฐกิจ และหลายปัจจัยภายในขององค์กรเอง ทำให้รายได้ห่างจากที่คาดไว้) แต่มัน “พลาด” ตรงที่ ถ้าไม่มั่นใจว่าจะให้ได้ ก็ไม่ควรไปบอก ไปย้ำในช่วงกลางปีที่ผ่านมาว่าจะให้เหมือนเดิม!
และจะดียิ่งขึ้น ถ้าองค์กรใดก็แล้วแต่ มี แนวโน้มว่าให้โบนัสได้ ก็ควรให้ หรือถ้าเป็นไปได้ ให้มากกว่าที่คาด (อีกนิด) ก็จะยิ่งสร้างขวัญ กำลังใจให้พนักงาน พร้อมที่จะทุ่มเทมากยิ่งขึ้นในการรับมือกับสภาวะเศรษฐกิจที่อาจจะเหนื่อยในปีหน้า!
ถ้าผิดคำพูดแบบนี้ พนักงานอาจจะพร้อมใจกัน ฮัมเพลงในลำคออย่างพร้อมเพรียงว่า..“ทำ..ถูกแล้ว(หรือ)? ที่ท่านเลือกทิ้ง (พนักงานผู้น้อย รายได้น้อย) ไว้กลางทาง..” จะได้ไม่เท่าเสียนะครับ!
มีความเป็นไปได้อีกเช่นกัน (หลายๆ ธุรกิจก็เริ่มเป็นไปแล้วในตอนนี้) คือ การปิดโรงงาน การเลิกจ้าง “แบบปัจจุบันทันด่วน!(แต่จ่ายค่าจ้าง หรือจ่ายชดเชยบ้าง)” ไปจนถึง “ปิดกิจการโดยไม่มีใครรู้ล่วงหน้า และไม่จ่ายค่าจ้างที่ค้างในเดือนสุดท้าย!” อันนี้ไม่ใช่แค่ “ทิ้งไว้กลางทาง” แต่เป็น
“ปล่อยทิ้งลงเหว” เลยนะครับ!
ก็เข้าใจและเห็นใจกับสถานการณ์ในหลายๆ อุตสาหกรรมที่กำลังเผชิญอยู่ หลายๆ ที่ก็อาจจะกำลังตัดสินใจว่า จะเดินหน้าสู้ หรือจะถอดใจยอมแพ้ แล้วค่อยไปเริ่มต้นใหม่ในวันหน้า..
แต่มันไม่แฟร์ครับ ที่จู่ๆ ก็ “ทิ้งกิจการ ทิ้งพนักงาน” แล้ว เอาตัวรอดกันในหมู่เจ้าของหรือผู้บริหารระดับสูง
ถ้าจำเป็นต้องปิด หรือต้องลดคนจริงๆ “อย่าตัดสินใจทำใน สถานการณ์ที่มันไม่ไหว หรือไม่รอดแน่ๆ” เพราะการตัดสินใจในชั่วโมงนั้น ส่วนมากจะเป็นการตัดสินใจ “ทิ้งหรือเลิกแบบไม่มีแผนรองรับ!”
แต่ให้เตรียมและประเมินไว้ล่วงหน้า ถ้ามันจะไม่ไหว จะต้องปรับ ต้องเปลี่ยน ต้องลด ต้องเลิกอย่างไรให้เกิดผลกระทบกับ“ทุกฝ่าย”ให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ (ทุกฝ่ายก็คือ ลูกค้า / คู่ค้า / สถาบันการเงิน / และส่วนสำคัญคือ พนักงานที่เป็นลูกน้องของท่านเอง)
เพราะต้องไม่ลืมว่า วันข้างหน้า ท่านยังมีโอกาสกลับมาเริ่มต้นใหม่ อย่าตัดสินใจทิ้งหรือเลิก โดยทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องทั้งภายในและภายนอกเกิดผลกระทบ เกิดผลเสียแบบตั้งตัวไม่ติด ไม่เช่นนั้น วันข้างหน้า ท่านจะกลับมาลำบาก เพราะไม่เหลือเครดิต ความน่าเชื่อถือให้เริ่มต้นได้อีก!
ในแง่มนุษยธรรมแล้ว การลอยแพ เลิกจ้าง หรือทิ้งขว้างพนักงาน (รายได้น้อย) แบบกะทันหัน มันเป็นการทำลายอนาคต ทำลายครอบครัวจำนวนไม่น้อยที่ต้องได้รับผลกระทบไปเต็มๆ ถ้าจำเป็นต้องเลิก ต้องลด สิ่งที่ควรทำก็คือ พยายามหาวิธีเยียวยา หรือชดเชยให้กับพนักงานให้ได้อย่างดีที่สุดเท่าที่ท่านจะทำได้ เพราะตอนที่ธุรกิจของท่านเฟื่องฟู รายได้ดี ก็พวกเขาเหล่านี้ไม่ใช่หรือที่ทำให้ท่าน (เคย) รวย!?
อย่างไรก็ตาม ผมยังมีความเชื่อว่า ถ้าท่านสู้และอดทน (เหมือนคนเก่งๆ หรือมหาเศรษฐีหลายๆ คนที่ทุกคนล้วนแต่ผ่านความยากลำบาก ล้มลุกคลุกคลานกันมาทั้งนั้น) ท่านก็น่าจะนำธุรกิจและคนของท่าน รอดไปได้ หรืออาจเปลี่ยนวิกฤติเป็นโอกาสไปเลยสำหรับบางคนก็ได้ เช่น ธุรกิจที่ทำอยู่มันตกยุคแล้ว ก็เป็นโอกาสในการแสวงหา และเริ่มธุรกิจใหม่ไปเลย!
แทนที่จะรอให้สถานการณ์เลวร้าย ย่างกรายมาถึง ทำไมไม่ใช้ จังหวะนี้ ทั้งปลุก ทั้งเร้าพนักงานให้ร่วมแรง ร่วมใจ ร่วมคิด ร่วมทำและนำโดยผู้บริหารทุกระดับ ทุกฝ่าย ทุ่มเทและช่วยกันหาหนทาง ยังไงมันก็มีโอกาสรอด ยกเว้นท่าน “ทำทุกสิ่งอย่างแล้ว” มันไม่รอดจริงๆ ก็จะไม่มีใครมาตำหนิท่าน
แต่ผมเชื่อว่า ถ้าท่านและคนของท่าน ร่วมแรง ร่วมใจกันฝ่าฟันจริงๆ ไม่แน่นะครับ อาจจะไม่ใช่แค่อยู่รอด แต่อาจจะรุ่งไปเลยก็ได้!
แทนที่จะ “ทิ้งพนักงานไว้กลางทาง” ท่านอาจจะนำคนของท่าน “ทิ้งคู่แข่งไว้ปลายทาง” ก็เป็นไปได้นะครับ!
