ควันหลงจากบอลโลก

ดิฉันก็เป็นอีกหนึ่งหมีแพนด้าที่อดหลับอดนอนเพื่อเชียร์ฟุตบอลโลก แต่ก็ต้องยอมรับนะคะว่าส่วนใหญ่ฟุตบอลจะดูดิฉันมากกว่า อย่างไรก็ตาม ในเกมส์ที่ดิฉันได้ดูนั้นต่างได้ทิ้งบทเรียนชีวิตให้ดิฉันมากมายแม้หลังจากที่บอลโลกได้ปิดฉากลงแล้วก็ตาม

บทเรียนแรกที่ดิฉันประทับใจคือ หน้าที่ต่อประเทศชาติสำคัญที่สุด ถ้าใครได้ดูเกมส์ระหว่าง ไอวอรี่ โคสต์ กับ โคลอมเบีย อาจจำได้ว่านักเล่นของไอวอรี่ โคสต์ ชื่อ Serey Die ร้องไห้ระหว่างร้องเพลงชาติเพราะความปีติด้วยความภาคภูมิใจที่ได้ทำหน้าที่เพื่อชาติ นอกจากนี้โค้ชสวิตเซอร์แลนด์ Winfried Hitzfeld ที่ต้องสูญเสียพี่ชายในคืนก่อนแข่งกับทีม อาร์เจนตินา ซึ่งโค้ชคนนี้ก็ไม่ยอมให้ความสูญเสียส่วนตัวของเขามาทำให้ลูกทีมและประเทศชาติต้องหวั่นไหว โดยประกาศว่าจะอยู่กับทีมจนกว่าจะจบการแข่งขันฟุตบอลโลก ตลอดการแข่งขันบอลโลกครั้งนี้ดิฉันได้เห็นเหตุการณ์ประทับใจในความจงรักภักดีต่อชาติของนักฟุตบอลเสมอ จะเห็นได้ว่านักฟุตบอลทีมชาติหลายคนได้ไปค้าแข้งฟุตบอลอาชีพกับทีมในยุโรป แต่เมื่อภาระหน้าที่รับใช้ชาติในการแข่งฟุตบอลโลกมาถึงเมื่อไร ทุกคนก็กลับมารับใช้ชาติ ภาพที่ดิฉันประทับใจภาพหนึ่งคือเมื่อทีมชาติอังกฤษพ่ายแพ้ให้กับทีมชาติอุรุกวัย ศูนย์หน้าทีมชาติอุรุกวัยอย่าง Luis Suarez ที่ปกติเล่นฟุตบอลอาชีพอยู่ในพรีเมียร์ลีกของอังกฤษกับทีมหงส์แดง ลิเวอร์พูล ก็ได้เข้าไปปลอบผู้เล่นทีมชาติอังกฤษอย่าง Steven Gerrard ที่เป็นกัปตันของทีมลิเวอร์พูล เพราะว่าไม่ว่าเกมส์การแข่งขันจะเข้มข้นอย่างไร หลังจากเกมส์จบลงแล้ว เพื่อนก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ และต่างคนก็ต่างเข้าใจกันดีว่า หน้าที่นี้เพื่อชาติ

อีกบทเรียนได้มาจากยูนิฟอร์มและการแต่งตัวของแต่ละทีม เช่นนักบอลสวิตเซอร์แลนด์ส่วนใหญ่ใส่เสื้อในกางเกง เหมาะกับการได้ชื่อว่าเป็น Army ระเบียบเรียบร้อย ขนาดเหงื่อทุ่มตัว คุณประตูของสวิตเซอร์แลนด์ยังรักษาทรงผมได้เนี้ยบจนวินาทีสุดท้าย ส่วนนักเล่นอาร์เจนตินานั้นจะสวมใส่เสื้อผ้าแบบจ้าบๆ มีรอยสักกันแทบทุกคน ทรงผมก็สุดแซ่บไปตามๆ กัน อาจมีแค่ Lionel Messi ที่อาจดูสะอาดสะอ้าน เรียบร้อยกว่าเพื่อนร่วมทีมคนอื่น นักบอลของอาร์เจนตินาถ้าได้ยิงประตูเข้าทีไรท่าทางการเฉลิมฉลองนั้นเร้าใจทุกที ส่งใจให้ผู้ชมทางบ้านอย่างไม่เชียร์เห็นจะไม่ได้แล้ว ทั้งหมดนี้แสดงให้เห็นถึงความสวยงามของความแตกต่างระหว่างวัฒนธรรมและวิถีชีวิตของแต่ละชนชาติ ส่วนตัวแล้วดิฉันว่าความเป็นตัวของตัวเองนั้นช่างสวยงามและเป็นชีวิตที่สบายที่สุดเพราะไม่ต้องฝืนธรรมชาติ

อีกเกมส์ที่ดิฉันประทับใจคือเกมส์ที่เนเธอร์แลนด์เอาชนะคู่ต่อสู้ด้วยการยิง 2 ประตูภายในสองนาทีสุดท้ายของการแข่งขันทั้งที่ถูกนำอยู่ 1 ประตู หรือจะเป็นเกมส์ที่อาร์เจนตินากับสวิตเซอร์แลนด์ที่ Angel di Maria นักเตะของอาร์เจนตินาวิ่งทั่วสนามพยายามอัดยิงประตู น่าจะมากกว่า 30 ครั้งแต่น่าเศร้าที่พลาดตลอดจนหมดเวลา 90 นาที แต่เขาก็หาได้ลดละความพยายามไม่ เขายังบุกต่อในช่วงต่อเวลาจนในที่สุดก็สามารถยิงประตูเข้าจนได้และทำให้ทีมชาติของเขาชนะ 1-0 และเข้ารอบไปได้สำเร็จ เกมส์เหล่านี้สอนดิฉันว่าถ้านกหวีดปิดการแข่งขันยังไม่ได้ถูกเป่าขึ้น ก็ต้องสู้ต่อไป อย่าได้ถอย เหมือนกับชีวิตเรา ถ้าลมหายใจยังไม่หมดลง ก็ต้องสู้ชีวิตอย่างมีความหวังที่สุด ใครจะรู้ว่าชัยชนะอาจอยู่ในวินาทีสุดท้ายก็ได้

และในวันนี้ วันที่บอลโลก 2014 ได้ปิดฉากลงด้วยการครองแชมป์ครั้งที่สี่ของเยอรมนี และความเสียใจอย่างยิ่งของอาร์เจนตินาที่พลาดท่าเป็นที่สองจนทำให้แฟนบอลของอาร์เจนตินาก่อการจลาจลในประเทศเพื่อแสดงความไม่พอใจในความพ่ายแพ้ ซึ่งผิดกับประสบการณ์ที่ดิฉันเคยพบเจอเมื่อสี่ปีที่แล้วในวันแข่งชิงชนะเลิศระหว่างเนเธอร์แลนด์กับสเปน ดิฉันและครอบครัวเผอิญได้อยู่ที่อัมสเตอร์ดัมหนึ่งในเมืองหลักของประเทศเนเธอร์แลนด์พอดี ผู้คนทั้งเมืองออกมาดูการแข่งขันจากการถ่ายทอดสดกลางเมืองด้วยสปิริตนักกีฬาและเลือดรักชาติ ถึงแม้ว่าเนเธอร์แลนด์จะแพ้ไป 1-0 ในช่วงต่อเวลา แต่ก็ไม่มีการทำจลาจลแต่อย่างใด ผู้คนทยอยกลับบ้านอย่างสงบ และที่มากไปกว่านั้นคือเมื่อนักฟุตบอลทีมชาติได้เดินทางกลับมาถึงอัมสเตอร์ดัม คนทั้งประเทศออกมาชื่นชมยินดี ขนาดว่ารัฐบาลประกาศสั่งเป็นวันหยุดราชการเพื่อเฉลิมฉลองต้อนรับการกลับบ้านของทีมชาติ พิพิธภัณฑ์ Van Gogh ที่เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ระดับโลกยังปิดเพื่อให้ผู้คนไปต้อนรับนักฟุตบอล แถมยังให้บริการรถไฟและรถบริการฟรีเพื่อให้ทุกคนเข้ามาในเมืองเพื่อให้เกียรติกับนักกีฬา ผู้คนตั้งขบวนต้อนรับนักฟุตบอลตามคลองน้ำที่ไหลผ่านกลางเมือง ผู้คนสวมใส่เสื้อผ้าสีส้ม

ดิฉันและครอบครัวก็แอบหาเสื้อผ้าสีส้มไปร่วมรอรับนักฟุตบอลกับเขาด้วย รอกันครึ่งค่อนวันแต่เป็นการรอคอยที่สนุกสนานเพราะได้เห็นผู้คนของเขาที่ส่งความปีติ ภาคภูมิใจในความสามารถของเพื่อนร่วมชาติของเขา และเมื่อนักฟุตบอลล่องเรือมา ทุกคนกรีดร้องชื่นชมฮีโร่ของเขายิ่งกว่าเด็กไทยที่ไปต้อนรับศิลปินนักร้องเกาหลีเสียอีก เหตุการณ์นั้นสอนให้ดิฉันรู้ว่าการแพ้หรือการชนะไม่ใช่คำตอบสุดท้ายของชีวิต แต่ความพยายามที่จะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดนั้นเป็นรางวัลที่สำคัญที่สุด

ท้ายสุดที่ดิฉันได้เก็บจากบอลโลกก็คือ ฟุตบอลก็เป็นแค่ลูกกลมๆ อะไรก็เกิดขึ้นได้ ทุกคนอยากจะชนะแต่บางครั้งผลการแข่งขันก็เกินกว่าที่เราจะกำหนดได้ ทั้งนี้ ฟุตบอลก็เหมือนกับชีวิตเราที่ไม่ว่าคุณจะเตรียมตัวกับทุกสถานการณ์ในชีวิตอย่างไร บางครั้งสิ่งที่เกิดก็ไม่เป็นอย่างที่คิด สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดก็คือการใช้ชีวิตให้เต็มที่ แล้วคุณจะไม่เสียดายที่ได้ใช้ชีวิตนี้ เหมือนกับทีมเนเธอร์แลนด์ที่ถึงจะไม่ได้แชมป์มาครอบครองแต่ความพยายามของเขาก็ทำให้พวกเขาเป็นวีรบุรุษของชาติได้เช่นกัน