1 วันแห่งการรอคอย เข้ากราบลาพ่อหลวงครั้งสุดท้าย

นับตั้งแต่วันที่ 14 ตุลาคม 2559 ไม่เคยมีวันไหนที่มณฑลท้องสนามหลวงนั้นว่างเปล่า ในทุกๆ วันจะมีคนไทยหลายหมื่นหัวใจ ที่เต็มไปด้วยความจงรักและภักดีเดินทางมาจากทุกสารทิศ มุ่งหน้าเข้าสู่พระบรมมหาราชวัง เพื่อกราบลาพ่ออันเป็นที่รักยิ่งของพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย ยิ่งใกล้วันที่ 5 ตุลาคม 2560 ซึ่งทางสำนักพระราชวังประกาศปิดเข้าสักการะพระบรมศพ มากขึ้นเท่าไร คนก็ยิ่งเยอะมากขึ้นเท่านั้น

หากคุณมาถึงสนามหลวงตั้งแต่เที่ยงคืน จะพบเห็นผู้คนที่เดินทางมาจากต่างจังหวัดนอนรอตามริมประตูหรือถนนเพื่อเข้าแถวในตอนเช้า เป็นทางเลือกสำหรับหลายคนที่ไม่มีเงินพอจะจ่ายค่าที่พักราคาแพงใจกลางเมือง บางกลุ่มนั่งรอต่อแถวที่ประตูทางเข้าตรงหน้าโรงแรมรัตนโกสินทร์และหน่วยบัญชาการรักษาดินแดนตั้งแต่เที่ยงคืน มีทั้งมากันเป็นกลุ่มครอบครัว กลุ่มเพื่อน คู่รัก หรือแม้แต่มาคนเดียว ซึ่งแต่ละคนไม่สามารถลุกไปไหนได้เพราะไม่งั้นจะต้องมาต่อแถวใหม่ ถ้ามากันเป็นกลุ่มก็โชคดีไปมีคนจองที่ให้เวลาไปเข้าห้องน้ำหรือซื้อของกินเพราะแถวจ่ายเงินนั้นยาวมาก แต่ถ้ามาคนเดียวก็ต้องเอาตัวรอดโดยการผูกมิตรกับคนที่อยู่รอบตัวให้จับจองที่ให้แทน เด็กตัวน้อยวิ่งซนไปมาโดยหารู้ไม่ว่านี่ยังพึ่งแค่จุดเริ่มต้นของการเดินทางในวันนี้

เมื่อพระอาทิตย์เริ่มโผล่พ้นขอบฟ้า เสียงนกกาโบยบินออกหาอาหาร แสงแดดอ่อนๆเลาะริมเต้นท์มาเรื่อยๆ จากลมเย็นสบายตอนเช้ามืด กลายเป็นความร้อนระอุจากแดดที่แผดเผา ด้วยพื้นที่ที่จำกัดเลยต้องนั่งเบียดกันเพื่อหลบแดด คนมีร่มก็กางร่มบังไปแต่ก็ยังไม่ช่วยคลายร้อนเท่าไรนัก ระหว่างนั่งรอก็มีจิตอาสาใจดีคอยบริการน้ำและอาหารให้ เหมือนกับสวรรค์ได้ประทานอาหารอันเลิศรสช่วยเติมพลังให้พวกเขาเหล่านั้นอีกครั้ง ก่อนจะมีเจ้าหน้าที่ของกรุงเทพมหานครคอยเก็บขยะ ดูแลรักษาความสะอาด กินไปพูดคุยไป แลกเปลี่ยนเรื่องราวทั้งระหว่างคนรู้จักและคนไม่รู้จัก รอยยิ้มบนใบหน้าคนแปลกหน้าที่พูดคุยทำให้วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

พอเลยเข้าช่วงบ่าย อาหารที่ตกไปในกระเพาะเริ่มแสดงอาการ หนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน ไหนจะแดด ไหนจะความเบียดเสียด ไหนจะคอที่แห้งผาก เพราะดื่มน้ำมากไม่ได้เนื่องจากต้องไปเข้าห้องน้ำบ่อย เด็กน้อยที่เคยซุกซนยามเช้าตอนนี้นอนนิ่งเงียบบนอ้อมอกพ่อแม่ หลายคนค่อยๆเอนกายพักผ่อนระหว่างรอ หากกลุ่มไหนอยู่ช่วงที่มีเก้าอี้ก็นั่งเป็นที่เป็นทาง บางคนพกเก้าอี้ตัวน้อยมานั่งเพราะเจ็บเข่า บางคนพกผ้าพลาสติกมาปูรองนั่งกันชุดเปื้อน แต่บางคนไม่มีอะไรเลยก็ต้องนั่งทั้งๆที่เลอะแบบนั้น เพราะมันเมื่อยสุดจะทน ยิ่งผู้หญิงที่ต้องใส่รองเท้าคัทชูนั้นต้องโดนรองเท้ากัด ถ้าทนได้ก็ทน ทนไม่ไหวก็แปะพลาสเตอร์ ทุกคนพยายามหาอิริยาบถที่ผ่อนคลายมากที่สุดเพื่อจะได้นั่งต่อคิวได้โดยไม่มีอาการปวดเมื่อย บางทีก็ต้องล้างหน้าล้างตาช่วยเผื่อให้สดชื่นขึ้น

เวลาค่อยๆเดินผ่านไปอย่างช้าๆ จนในที่สุดความหวังที่จะได้กราบพ่อก็มาถึง เจ้าหน้าที่เรียกให้ลุกขึ้นยืนเพื่อต่อแถวเดินผ่านประตูวิเศษไชยศรี ทุกคนรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว จัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมให้สวยงาม แล้วเดินเป็นแถวเข้าสู่ภายในพระบรมมหาราชวัง ซึ่งต้องตั้งแถวรอบริเวณหน้าพระที่นั่งจักรีมหาปราสาท บรรยากาศภายในช่างงดงามจนหลายคนไม่อาจอดใจที่จะบันทึกภาพแห่งความทรงจำไว้ได้ เมื่อเข้ามาถึงจุดนี้ จาก 4 แถวจะเหลือเพียง 2 แถวเท่านั้น เจ้าหน้าที่ให้เอากระเป๋าสะพายลง ถอดรองเท้า และค่อยๆเดินต่อแถวอย่างเป็นระเบียบ

วินาทีที่ 2 เท้าก้าวข้ามธรณีประตูพระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท มันเหมือนหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่ง บรรยากาศนั้นแตกต่างจากภายนอกโดยสิ้นเชิง ภายในมีผู้คนเยอะมาก ทั้งคนที่ต่อแถวเข้ากราบ คณะเจ้าภาพ เจ้าหน้าที่ แต่กลับเงียบสงบ ทุกคนยกมือขึ้นพนมไว้กลางอกพร้อมกับแหงนมองขึ้นไปยังพระที่นั่ง โดยรอบมีพระบรมฉายาลักษณ์และดอกไม้งดงามประดับอยู่เต็มไปหมด แสดงให้เห็นถึงความรักที่พสกนิกรมีต่อพระองค์ พวกเขาค่อยๆก้าวเท้าขึ้นบนพระที่นั่งเนื่องจากบันไดเล็กและแคบ เมื่อประคองตัวเสร็จแล้วเงยหน้าขึ้นมอง แลเห็นพระบรมโกศสีทองตั้งตระหง่า สมพระเกียรติ ทุกเสียงภายในนั้นเงียบสงบ ได้ยินเพียงเสียงพระสวด สองเข่าของลูกลงชิดพื้น สองมือของลูกบรรจงประณตน้อมก้มกราบ เวลาที่อยู่ภายในนั้นช่างแสนสั้น แต่มันก็เป็นหกสิบวินาทีที่ทำให้การรอคอยที่สุดแสนเหนื่อยและเมื่อยล้านั้นคุ้มค่า หลายคนเมื่อก้าวลงจากพระที่นั่งแล้วก็ยังขอไปนั่งตรงเก้าอี้ตัวเล็กด้านข้าง เพียงแค่ขอเวลาอีกนิดที่จะได้อยู่ใกล้ชิดพระองค์เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินวนรับพระบรมฉายาลักษณ์และอาหารพระราชทาน ผ่านทางประตูวิมานเทเวศร์

มันคงเป็น 1 วันที่มีครบทุกความรู้สึก ทั้ง ง่วง เมื่อย ล้า เหนื่อย หิว กระหายน้ำ ร้อน ทุกข์ สุข โศกเศร้า ดีใจ ปลาบปลื้ม ตื้นตัน อีกสารพัดความรู้สึกที่เกิดขึ้น แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เห็นคือความรัก ความสามัคคี และความจงรักภักดี ที่คนไทยมีต่อ “พ่อหลวง” และมิตรภาพที่ดีที่เราหยิบยื่นให้แก่กันถึงแม้เราจะไม่รู้จักกันเลยก็ตาม สิ่งเหล่านี้อาจไม่สามารถถูกบันทึกหรือถ่ายทอดผ่านภาพถ่าย แต่มันคงจะเป็นภาพที่ติดตราตรึงใจคนไทยหลายล้านคนไปอีกนานแสนนาน