ไฟใต้...จุดเปลี่ยน - จุดจบ

ที่ผ่านมา เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ผู้ก่อเหตุรุนแรงส่งสัญญาณมุ่งทำลาย “พื้นที่ปลอดภัย” อย่างชัดเจน

ชุมชนที่เกิดเหตุจัดได้ว่าเป็น “ชุมชนเข้มแข็ง” ที่พี่น้องไทยพุทธและมุสลิมอยู่ร่วมกันอย่างสันติ ไม่มีความขัดแย้งมีระบบรักษาความปลอดภัยชุมชนค่อนข้างดี

ขณะที่ “สัญญาณ” ของกลุ่มคนร้ายยังแจ่มชัดในเรื่องการแบ่งแยกทางศาสนา เพราะสหกรณ์ที่เกิดเหตุอยู่หน้าวัดปิยาราม จะเรียกว่า “ระเบิดหน้าวัด” ก็สามารถพูดได้เต็มปาก

และช่วงเวลาใกล้เคียงกันยังมีเหตุคนร้ายปาระเบิดสังหาร เข้าใส่แผงค้าหน้าวัดมุจลินทวาปีวิหาร วัดดังใน อ.หนองจิก จ.ปัตตานี ด้วย แต่โชคดีที่ระเบิดไม่ทำงาน!

สรุปก็คือเป็นการโจมตีหน้าวัดพร้อมกันใน 2 อำเภอ

และอีกด้านหนึ่งที่ไม่ค่อยเป็นข่าวก็คือ ช่วงวันที่เกิดเหตุมีการนัดพูดคุยของคณะทำงานเทคนิคร่วมฯ ในคณะพูดคุยเพื่อสันติสุขฯระหว่างรัฐบาลไทยกับ “มารา ปาตานี” ที่มาเลเซียด้วย โดยหัวข้อของการพบปะกันก็คือหารือเรื่องการกำหนด “พื้นที่ปลอดภัย”

อ่านถึงตรงนี้คงเห็นตรงกันว่า การก่อเหตุของกลุ่มคนร้ายในพื้นที่ล้วนมีสัญลักษณ์ให้ตีความ และผ่านการวางแผนมาอย่างดี

ปัญหาชายแดนใต้นั้น กำลังเดินมาถึงทางแยกสำคัญ หากมุ่งถูกทางก็จะสงบสันติสุข แต่หากเลี้ยวผิดก็ต้องสู้กันอีกยาว เพราะในทางยุทธวิธีวันนี้ฝ่ายความมั่นคงรู้เท่าทันกลุ่มผู้ก่อเหตุรุนแรงเกือบทั้งหมดแล้ว เพียงแต่รูปแบบและวิธีการก่อเหตุมันป้องกันยากตามสภาพ

ทางออกของเรื่องนี้คือต้องอาศัย “กระแสสังคม” ให้พร้อมใจกันลุกขึ้นมาปฏิเสธความรุนแรงแต่ต้องเป็น “กระแส” ของคนในพื้นที่จริงๆ ไม่ใช่ “มวลชนจัดตั้ง” ของกลุ่มใดหรือหน่วยงานใด เพราะแบบนั้นจะไม่มีพลัง

สิ่งนี้จะเป็นเงื่อนไขชี้เป็นชี้ตายสถานการณ์ เช่นเดียวกับการแยกสลายกลุ่มผู้เห็นต่างฯ ให้เหลือเพียงกลุ่มที่ยังเลือกใช้ความรุนแรงนั่นก็คือ“กลุ่มนักรบในพื้นที่”รวมถึง“กลุ่มภัยแทรกซ้อน”

ที่ผ่านมาคณะพูดคุยฯที่นำโดย พล.อ.อักษรา เกิดผล ก็กำลังทำหน้าที่ของตนอยู่ แต่คำถามคือหน่วยงานที่รับผิดชอบพื้นที่อยู่ในขณะนี้ ได้เปิดช่องทางการพูดคุยกับคนที่ถือปืนตัวจริงหรือยัง, “โครงการพาคนกลับบ้าน” เป็นของจริงหรือแค่จัดอีเวนท์, ข้อจำกัดทางกฎหมายในการ “ปลดหมาย” ให้ผู้ที่มีคดีติดตัว ได้ดำเนินการไปถึงไหนแล้ว

ที่สำคัญคือโครงการพัฒนาต่างๆ ที่กำลังโหมประโคมกันอยู่นั้น ถูกทิศถูกทาง หรือผิดฝาผิดตัว และใครกันแน่ที่ได้ประโยชน์จริงๆ