เติมรักในช่องว่าง

ถนนเส้นนี้ไม่ได้แน่นขนัดด้วยรถเหมือนเคย แต่เป็นฝูงคนที่ออกมาแสดงออกไม่ยอมรับคอร์รัปชั่น

ในมือของเค้ามีไข่ต้ม 1 ฟองและข้าว1 ถุง

“พี่กินเถอะครับ เดี๋ยวจะไม่อิ่ม” ผมตอบกลับพร้อมส่งยิ้มให้เค้าเช่นกัน

เค้าส่ายหัวก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้มที่กว้างกว่าเดิม “ไม่เป็นไร แบ่งได้” สำหรับเค้า ข้าวกับไข่ต้มไม่น้อยเกินไปที่จะแบ่งใคร และข้าวถุงนั้นทำให้เค้ากับผมนั่งใกล้กัน

“เอาข้าวกูไป แล้วไหนเงินกู” ป้ายประท้วงของชาวนาทวงเงินจำนำข้าวจากรัฐบาลบนถนนสายเอเชียท้องถนนไม่มีรถแต่เต็มไปด้วยคนเช่นกัน

โครงการจำนำข้าวที่ค้างชำระกว่า 1 แสนล้านบาทเป็นตัวเลขที่น่าใจหายในแง่เศรษฐกิจ และภายใต้ตัวเลขนั้นมีชีวิตของชาวนาซ่อนอยู่ ทุกคนกำลังหายใจไม่ออกถูกหนี้นอกระบบท่วมทับนับตั้งแต่วันที่รัฐบาลใช้นโยบายจำนำข้าว แต่ละชีวิตต้องดิ้นรนฟันฝ่าค่ายา ค่าปุ๋ย ค่าแรงงาน และค่าเช่าที่นาที่พุ่งแรงแข่งกับราคาข้าวจนต้องกู้หนี้ในระดับสูง และความหวังในชีวิตต้องพลิกผันตามคำพูดของนักการเมือง หลังขายข้าวให้รัฐบาลแล้วไม่ได้เงิน ไม่มีเงินใช้ในชีวิตประจำวัน ไม่เหลือเงินใช้หนี้นอกระบบ ไม่มีเงินหมุนทำทุนปลูกข้าวครั้งใหม่

เขียนจดหมายขอให้ลูกที่ทำงานในเมืองส่งเงินมาให้ ลูกก็ไม่มีเงินเพราะผ่อนรถคันแรก

บนถนนเส้นหนึ่ง กลุ่มหนึ่งต่อสู้เพื่อต่อต้านคอร์รัปชัน

บนถนนอีกเส้น กลุ่มหนึ่งต่อสู้เพื่อปากท้องของมื้อต่อไป

ถึงถนนทั้งสองใกล้จะบรรจบ แต่คนบนถนนต่างอยู่คนละโลก เพราะมีช่องว่างทางชนชั้นคั่นกลาง และช่องว่างนี่แหล่ะที่เป็นช่องทางหาผลประโยชน์ของนักการเมืองคอร์รัปชั่น และพัฒนาจนเกือบจะเป็นสงครามระหว่างชนชั้น

จะมีวันที่คนจากสองโลก เดินบนถนนเดียวกันได้มั๊ย

กว่า 60 ปีที่อินเดียและปากีสถานขัดแย้งกันจนเกิดเป็นสงครามถึง 3 ครั้ง ไม่รวมการปะทะกันตามตะเข็บชายแดนอีกนับไม่ถ้วน แม้การเมืองจะสร้างช่องว่างคั่นกลางระหว่างคนทั้ง 2 ชาติ แต่ลึกๆไม่มีใครอยากเกลียดกัน

"โค้ก" อยากย่นระยะช่องว่างนั้น เลยสร้าง “Small World Machines” ตู้โค้กที่มีฟังก์ชั่น Live Portal แล้วเอาไปตั้งในกรุงเดลี ประเทศอินเดีย กับเมืองลาฮอร์ ปากีสถานพร้อมข้อความ “Make a friend in Pakistan. Make a friend in India” เพื่อชวนคนทั้งสองโลกมาสัมผัสกันอย่างเพื่อน ร่วมกันวาดเครื่องหมายสันติภาพและรูปหัวใจ แล้วตู้โค้กจะหย่อนโค้กกระป๋องให้จากนั้นเก็บภาพไปเผยแพร่เป็นโฆษณาโทรทัศน์ กว่า10,000 กระป๋องถูกแจกภายใน 3 วันเพราะความสุขทำให้โลกใกล้กันมากขึ้น

มีคนเคยกล่าวว่า “The Planet does not need more successful people but lover”

ช่องว่างระหว่างชนชั้นเกิดขึ้น นับตั้งแต่เราหยุดเห็นใจคนข้างล่าง และเอาแต่จ้องมองคนข้างบน มันเกิดขึ้นเมื่อเราปล่อยให้นักการเมืองแก้ปัญหาชาวบ้าน ทั้งที่ก็รู้ว่าท่านผู้แทนทั้งหลายสนใจแต่ปากท้องตัวเอง

เราปล่อยให้ช่องว่างขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่เรากินข้าวของชาวนาทุกวันและคอร์รัปชั่นจะกลับมาหากินจนเกิดสงครามระหว่างชนชั้น หากเราไม่คิดที่จะปิดมัน

ไม่มีอะไรในธรรมชาติที่ใช้มากกว่าจำเป็นต้องมี เพื่อทุกชีวิตจะดำรงอยู่ได้ ต้นไม้ดูดน้ำและสารอาหารแค่ที่มันต้องการ สัตว์กินแค่ให้ท้องอิ่ม หากเราบริโภคอย่างพอดี เราจะมีเหลือแบ่งให้กับชาวนาและคนที่มีฐานะต่ำกว่า เพื่อที่เค้ายืนได้ด้วยตัวเองอย่างแน่นอน

เหมือนข้าวถุงนั้นที่พี่ชาวใต้หยิบยื่นให้ผม และทำให้เราใกล้กันมากขึ้น

ไม่มีช่องว่างใดใหญ่กว่าอ้อมแขนของเราครับ