ผมไม่ทราบว่า งานใหญ่ ที่ คุณทักษิณ ชินวัตร พูดถึงในการสไกป์เข้ามาเมื่อคืนวันอาทิตย์นั้น คืออะไร
แต่ที่ผมคิดว่าเป็น “งานใหญ่” แน่นอนสำหรับประเทศไทยก็คืองานสร้างชาติ
ซึ่งย่อมหมายถึง การยกเครื่องปรับโครงสร้างเศรษฐกิจ และยกระดับความสามารถในการแข่งขันของเราในเวทีสากลอย่างเร่งด่วน
“งานใหญ่” จริงๆ คือ การสร้างความปรองดองในชาติอย่างแท้จริง และเลิกให้ต่างชาติเหยียดหยามเราว่าคนไทยทะเลาะกันด้วยเรื่องไร้สาระ แก่งแย่งผลประโยชน์เฉพาะกลุ่ม และคงจะไม่สามารถ “ข้ามพ้น” ความขัดแย้งนี้ไปได้ อย่างเก่งที่สุดก็ได้แค่นี้ ไม่สามารถเอาชนะเพื่อนบ้านอย่างสิงคโปร์หรือมาเลเซียได้ และเผลอๆ จะถูกเพื่อนบ้านอีกด้านหนึ่ง เช่น พม่า กัมพูชา และ เวียดนาม แซงหน้าไปได้ในเร็วๆ วันนี้
ผมเห็นว่า คนไทยทำ “งานใหญ่” ไม่เป็น ชอบ “งานเล็กๆ” ที่ทำได้ง่ายกว่า เพราะไม่ชอบสร้างอะไรใหม่ ไม่เผชิญหน้ากับปัญหา และพยายามหาข้อแก้ตัวที่จะได้ไม่ต้องทำอะไรยากๆ ทั้งๆ ที่เรื่องยากนั่นแหละ คือ หนทางของการสร้างชาติอย่างแท้จริง
“งานใหญ่ที่รออยู่” ควรจะเป็นการปรับระบบการศึกษาของประเทศให้ทัดเทียมประเทศอื่น เพื่อสร้างคนไทยสำหรับอนาคตที่มีความรู้ความสามารถและความหลักแหลม สามารถนำพาประเทศไปสู่ทศวรรษใหม่แห่งการท้าทาย และคิดอ่านด้วยเหตุด้วยผล ไม่ตกอยู่ใน “กับดัก” ทางความคิดสุดขั้วทางใดทางหนึ่ง จนไม่อาจจะนั่งลงแลกเปลี่ยนความเห็นกับคนอื่น ที่ไม่เห็นด้วยกับตนได้
คำว่า “งานใหญ่” ฟังดูเหมือนว่ามีอะไรน่ากลัวน่าหวาดหวั่น ทั้งนี้เพราะว่าในภาวะของความขัดแย้งยืดเยื้อนั้น ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องการเมืองของแต่ละฝ่าย มีแต่แนวทางของซีกนั้นหรือไม่ก็ซีกนี้ แต่ไม่มีความรู้สึกร่วมที่จะแสวงหาทางออกร่วมกัน ในลักษณะ “ทางเลือกของเรา” ในฐานะเป็นเพื่อนร่วมชาติ
“งานใหญ่” จริงๆ จึงไม่ใช่เรื่องของการคาดการณ์ว่าใครจะทำลายล้างใคร หรือใครกำลังคิดจะวางแผนให้มีปฏิบัติการล้มล้างฝ่ายตรงกันข้าม เพราะถ้าหากว่านั่นคือ “งานใหญ่” ของบ้านเมืองแล้วไซร้ อนาคตของประเทศชาติก็จะมืดมนอย่างยิ่ง
คนไทยเก่งเรื่องทำอะไรใหญ่ๆ แต่เพียงรูปลักษณ์ภายนอก และมักจะเอ่ยอ้างว่าสามารถทำสิ่งที่ “ใหญ่ที่สุดในโลก” เสมอ แต่ส่วนมากมักจะเป็นความใหญ่ที่ไร้เนื้อหาสาระเพียงพอที่จะทำให้ความใหญ่ของกิจกรรมนั้นๆ เป็นที่ยอมรับนับถือในแง่มันสมอง ความคิดหรือนวัตกรรมอันเป็นสิ่งที่มีคุณค่าอย่างแท้จริง
ผมจึงหวังว่า “งานใหญ่” ที่คนไทยควรจะทำร่วมกัน เพื่อให้เกิดผลงานที่ยิ่งใหญ่ด้วยนั้น ควรจะต้องเป็นเรื่องที่ “ใหญ่” ในความหมายของความยิ่งใหญ่ในการแก้ปัญหาบ้านเมือง ที่ทุกฝ่ายจะได้ประโยชน์ร่วมกัน
หรือไม่ ก็เป็นความยิ่งใหญ่เพราะว่าทุกฝ่ายพร้อมจะเสียสละผลประโยชน์ระยะสั้นส่วนตัว เพื่อนำไปสู่ผลประโยชน์ระยะยาวสำหรับประเทศชาติ
ไม่ว่า จะเป็น “งานใหญ่” ของใคร จะต้องไม่ใช่การเผชิญหน้าหรือห้ำหั่น เพื่อให้ฝ่ายตนได้เปรียบหรือกำจัดฝ่ายตรงกันข้าม ที่บังเอิญไม่เห็นด้วยกับฝ่ายตน
หากแต่...เป็นงานยิ่งใหญ่ที่จะแก้ปัญหาความขัดแย้ง ที่ยิ่งนับวันก็ยิ่งจะหาทางออกยากเย็นมากยิ่งขึ้น หากว่า...ไม่ทำงานด้วยหัวใจที่กว้าง และหัวสมองที่ใหญ่มากพอ ที่จะดึงเอาทุกฝ่ายในความขัดแย้งเข้าสู่ “งานใหญ่” นี้ อย่างจริงจัง
