'ภาษีทุ่มตลาด'สกัดส่งออกเวียดนาม

นางเหงียน จิ หมาย เจ้าหน้าที่จากสำนักงานการแข่งขัน กระทรวงการค้าและอุตสาหกรรมของเวียดนาม กล่าวบนเวทีสัมมนาในกรุงฮานอย เมื่อเร็วๆ นี้ว่า บรรดาผู้ส่งออกเวียดนามต้องเผชิญกับการฟ้องร้องที่เพิ่มมากขึ้นในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา โดยระหว่างปี 2537-2550 มีการยื่นฟ้องผู้ส่งออกเวียดนามในข้อกล่าวหาเกี่ยวกับการทุ่มตลาดรวม 20 คดี ส่วนระหว่างปี 2551 - 2555 คดีฟ้องร้องในข้อกล่าวหาเดียวกันนี้อยู่ที่ 19 คดี และในช่วง 8 เดือนแรกของปีนี้ มีการยื่นฟ้องคดีทุ่มตลาดแล้ว 2 คดี

ข้อมูลจากสำนักงานการแข่งขันเวียดนาม ยังแสดงให้เห็นว่า นอกจากสหรัฐ และสหภาพยุโรป (อียู) ที่มักเป็นผู้ฟ้องร้องในข้อกล่าวหาเหล่านี้มากที่สุดแล้ว ตลาดอื่นๆ อย่าง เกาหลีใต้ แคนาดา อินเดีย ตุรกี โปแลนด์ โคลัมเบีย และเปรู ก็กำลังยื่นฟ้องในข้อกล่าวหานี้เพิ่มขึ้นเช่นกัน

ในกลุ่มตลาดที่มีการฟ้องร้องนั้น ตุรกี และอินเดีย มีจำนวนการฟ้องร้องผู้ส่งออกเวียดนาม กระทำผิดกฎหมายต่อต้านการทุ่มตลาด และต่อต้านการอุดหนุนจากภาครัฐ เพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ขณะที่ประเทศต่างๆ ในกลุ่มอาเซียน อย่างไทย อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์ ก็เริ่มที่จะมีการยื่นฟ้องในทำนองเดียวกันนี้ด้วย

นางหมาย ระบุด้วยว่า ราว 2 ใน 3 ของการฟ้องร้อง จะมุ่งเน้นไปในกลุ่มสินค้า 15 รายการที่เวียดนามส่งออกมากที่สุด และราว 3 ใน 4 ของคดีเหล่านี้ เป็นการยื่นฟ้องโดยตลาดส่งออกสำคัญของเวียดนาม โดยผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับการฟ้องร้องเหล่านี้ ส่วนใหญ่ยังเป็นสินค้าที่ต้องใช้แรงงานคนในการผลิต อาทิเช่น กุ้ง ปลา รองเท้า และเครื่องหนัง

นอกจากนี้ สินค้าประเภทสารเคมี พลาสติก ยางพารา เหล็กกล้า โลหะ สิ่งทอ เฟอร์นิเจอร์ เครื่องจักร เครื่องมือและอุปกรณ์ กระดาษ อาหาร และผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร ก็ล้วนแต่เป็นสินค้าที่มีความอ่อนไหว และเผชิญกับความเสี่ยงสูงที่จะเจอกับการฟ้องร้องเช่นเดียวกัน

นางหมาย ชี้ว่า สินค้าที่มีความอ่อนไหวต่อการโดนฟ้องร้องดังกล่าว ส่วนใหญ่จะเป็นสินค้าที่ประเทศพัฒนาแล้ว ไม่มีความได้เปรียบในการแข่งขัน ซึ่งข้อมูลของทางสำนักงานการแข่งขันเวียดนาม ยังสะท้อนให้เห็นว่า ธุรกิจเวียดนามส่วนใหญ่ ไม่มีความรู้ในเรื่องกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการต่อต้านการทุ่มตลาด และต่อต้านการอุดหนุนราคาสินค้า

ปัญหาอื่นๆ ที่ผู้ส่งออกต้องเผชิญ ยังรวมถึง การขาดความเชี่ยวชาญในด้านการตรวจสอบบัญชี และการมีระบบบัญชีที่เชื่อถือได้ โดยผู้ส่งออกส่วนใหญ่ไม่ได้มีการจัดเก็บ หรือการทำสำเนาเอกสาร สัญญา ข้อมูล หรือใบเรียกเก็บเงินเอาไว้ ทำให้เกิดปัญหาตามมา ในเวลาที่ต้องการพยานหลักฐาน เพื่อสู้คดีที่ถูกฟ้องร้อง ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ส่งออกส่วนใหญ่ขาดประสบการณ์ในการรับมือกับการดำเนินคดีในเรื่องดังกล่าว และไม่มีการวางแผนรองรับสำหรับการตอบโต้ในเรื่องนี้

จุดอ่อนของธุรกิจเวียดนาม ยังรวมถึง การขาดความรู้ในเรื่องการแข่งขัน และการค้าที่เป็นธรรม ในระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยม และส่วนใหญ่ยังขาดความรู้ในเรื่องความท้าทายต่างๆ ที่อาจจะต้องเผชิญ เมื่อมีการการขยายธุรกิจไปยังตลาดส่งออกอื่นๆ