จอมยุทธ์หอย เล่าเรื่องคนกับหอย ทั้งรัก เศร้า และสนุก ตามอ่านได้เลย
"""""""""""""""""""""""""""
ในโลกนี้จะมีใครกินหอยมากและหลากหลายเท่าคนญวณ “คงไม่มี!”
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมตั้งใจจะไปเยือนเวียดนาม ตอนเรียนระดับมหาlวิทยาลัย เคยจะไปกับเพื่อนชาวญี่ปุ่น ขอวีซ่าไว้จนปล่อยหมดอายุไปแล้วครั้งนึง
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาก็ยังตั้งใจมาตลอด เพราะผมรู้จักคนที่นั่น
ใกล้ประเทศไทยก็แค่นี้ บินแค่ชั่วโมงนิดๆ ประมาณภูเก็ตไปกรุงเทพฯ
แต่ผมก็ปล่อยให้เวลาผ่านมาหลายปี นานจนตอนนี้ไม่ต้องขอวีซ่าอีกแล้ว! มีพาสปอร์ต ตั๋วเดินทาง เงินติดตัว พอกินอยู่และเดินทาง ก็ไปได้เลย!
ว่ากันว่า มีเปลือกหอยหลายชนิดในประเทศนี้ ทะเลจีนใต้ที่พาดแนวยาวตลอด ภาคเหนือจรดภาคใต้ของเวียดนามนั้น มีสภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์อันหลากหลายไม่แพ้เมืองไทยเลย เพราะทรัพยากรทางทะเลอุดมสมบูรณ์
การบริโภค “หอย” ที่เชื่อว่ามากที่สุดในโลก (คือกินหอยกันทุกเผ่าในทุกพื้นที่ กินกันทุกชนิด ตั้งแต่หอยบก หอยน้ำจืด ไปจนถึงหอยทะเล!) และด้วยความที่ชาวประมงที่นั่น ขึ้นชื่อเรื่องความชำนาญการประมง มีกองทัพเรือลากอวนทะเลน้ำลึกจำนวนมาก เปลือกหอยเหลือจากบริโภคที่กองพะเนินสุมทิ้งไว้ในปริมาณมากทั่วทุกที่ ย่อมสามารถผ่านการคัดสรร เพื่อค้นหาและค้นพบตัวที่เป็น “สุดยอด” ได้ไม่ยากเย็น ทั้งตัวงามๆ ใหญ่ยักษ์ รวมถึงเปลือกที่มีความพิเศษ มีความงามที่ไม่ธรรมดา!
ผมจำได้ว่า หลังจบบรรยายคลาสของเพื่อนสนิทรุ่นน้อง (อ.แนน) ที่สถาบันปัญญาภิวัฒน์ และร่วมงานแต่งงานของเพื่อนแฟนพันธุ์แท้ร่วมรุ่นตอน “กันดั้ม” ปี 2007 ผมบอกตัวเองว่า คงถึงเวลาแล้วที่จะออกเดินทางไปเยี่ยมเวียดนาม
ตอนนั้นไปเยือนแดนเวียด เช้าตรู่วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 หลังโทรซื้อตั๋วเสร็จ ผมก็ออกเดินทางบินตรงจากกรุงเทพสู่กรุงไซ่ง่อน (หรืออีกชื่อว่ากรุงโฮจิมินห์ซิตี้) เมืองเอกของเวียดนามใต้ในทันที!
ผมมองออกนอกหน้าต่างเครื่องบินไปยังผืนป่าสีเขียวรำไรในม่านเมฆหมอกเบื้องล่าง
เครื่องบินบินดิ่งไปทางทิศตะวันออกผ่านน่านฟ้าผืนป่าของประเทศกัมพูชา ก่อนเครื่องจะหักเลี้ยวบ่ายหน้าสู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือตรงเข้าสู่กรุงไซ่ง่อน เครื่องลดระดับลงอย่างรวดเร็ว
อารมณ์ตอนนั้น ทำให้ผมนึกถึงหอยจุกพราหมณ์หรือหอยสังข์โนรีย์ อาหารทะเลชาวเวียดที่ลวดลายนั้นงามจับใจ
และทะเลจีนใต้ก็ติดอ่าวไทยแค่นี้เอง!
