ต้นไม้(ข้างทาง)ที่กัปตันปลูก

   ................

ชีวิตคนเราเลือกที่จะทำสิ่งที่ชอบได้ เหมือนเช่นกัปตันยุทธนาททำ...

ปีแรกๆ ที่เขาออกไปปลูกต้นไม้นอกบ้าน แม้จะรู้สึกอายๆ อยู่บ้าง แต่ 8 ปีที่ผ่านมา เขาก็ยังใช้เวลาว่างขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปปลูกต้นไม้เหมือนเดิม

ณ วันนี้ เขาปลูกต้นไม้มาพันกว่าต้น และที่รอดเจริญเติบโตมีแค่ร้อยกว่าต้น

เพราะรักที่จะปลูกต้นไม้ เพื่อให้ร่มเงาและความงามกับผู้สัญจรไปมา วันว่างของ ยุทธนาท ปลื้มปัญญา กัปตันบริษัทการบินไทย จำกัด (มหาชน) คือ ช่วงเช้าประมาณตี 5 กว่าๆ ที่ใครๆ ยังหลับใหลอยู่ เขาเลือกที่จะออกไปปลูกต้นไม้ข้างถนน และไม่ใช่แค่ปลูก ยังหาเวลาไปรดน้ำ พรวนดิน ตัดแต่งกิ่ง

“ก่อนจะมาปลูกต้นไม้ริมทางแบบนี้ ผมก็ถามตัวเองว่า ผมจะทำอะไรได้บ้าง ก็ต้นไม้นี่แหละที่เราทำได้ แรกๆ ก็เอากิ่งลั่นทมไปปลูก อายคนแถวนั้นเหมือนกัน ช่วง 6 โมงเช้าไปถึงก็รีบๆ ปลูก ผมคิดว่า พื้นที่แห้งๆ โล่งๆ บนทางเท้า ถ้ามีต้นไม้สักต้นคงจะดูดี ปีแรกๆ ปลูกแค่สามสี่ต้น ขับรถผ่านไปมา ต้นไม้ก็ยังอยู่ ก็เหมือนเราทำสำเร็จ จากนั้นก็เริ่มปลูกต่อไป”

ปลูกไปเรื่อยๆ โดยไม่ได้ตั้งเป้าว่า ชีวิตนี้จะต้องปลูกต้นไม้สักกี่ต้น และไม่ได้สนใจว่า ต้องผลักดันให้ใครมาปลูกต้นไม้ข้างทางเหมือนเขา

“สิบปีที่ผ่านมา แม้บ้านเมืองจะเจริญขึ้น แต่ผมรู้สึกว่าต้นไม้หายไป ธรรมชาติหายไป จึงอยากให้มีต้นไม้ใหญ่ๆ เหมือนสมัยผมยังเด็กๆ ผมเคยอยู่แถวพหลโยธิน ริมถนนเคยมีต้นก้ามปูทอดยาวไปถึงมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ แต่ตอนนี้หายไปหมด ทางเท้าก็มีแต่พื้นปูน ตอนนี้อากาศร้อนขึ้นเยอะ ผมเป็นนักบินผมต้องเช็คสภาพอากาศทุกวัน อุณหภูมิเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตอนผมเป็นนักบินใหม่ๆ อุณหภูมิไม่เคยแตะ40 องศาเซนเซียส ”

นั่นเป็นเหตุผลว่า ทุกมุมบ้านของเขา ทำไมเต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า เพราะไม่ใช่แค่ปลูก ยังเพาะ ปัก ชำ ขยายพันธุ์ไว้มากมาย

“8 ปีที่แล้วเมื่อต้นไม้ล้นบ้าน ก็ต้องออกมาปลูกข้างทาง แถวบ้านนั่นแหละ ไปนั่งขุดดินปลูกต้นไม้ เมื่อมีคนมาเห็น คนก็บอกว่าดีนะ บางคนก็บอกว่า อย่าปลูกเยอะนะ ขี้เกียจกวาดใบไม้”

เมื่อถามไปว่า การปลูกต้นไม้ริมทางแค่ต้น สองต้น ก็ไม่น่าจะช่วยให้กรุงเทพฯร่มครึ้มได้ แล้วปลูกไปทำไม

ยุทธนาท บอกว่า ไม่ได้สนใจเรื่องนั้น แค่รู้สึกว่าดีต่อจิตใจตัวเอง

“เวลาขับรถผ่านไป ได้เห็น ได้ทักทายต้นไม้ที่ปลูก บางต้นมีใบมากขึ้น บางต้นที่ปลูกไว้หายไป ก็คิดว่า เดี๋ยวเอามาปลูกใหม่ เราก็รู้สึกว่า เราได้สร้างชีวิตให้ต้นไม้เติบโต ก็มีความสุข ส่วนใหญ่เลือกปลูกใกล้ๆ บ้าน ขับรถผ่านก็สังเกตว่า มีที่รกร้างตรงไหนน่าจะเติมต้นไม้ลงไป คนผ่านไปมาจะได้รู้สึกว่าตรงนั้นสวยงาม นอกจากลงต้นลั่นทม ยังมีต้นโพธิ์ ต้นหว้า ต้นขนุน ปลูกขนุนริมทางเพราะอยากให้คนได้เก็บเกี่ยวผล จากที่เคยปลูกต้นสองต้น พัฒนาเป็นครั้งละยี่สิบกว่าต้น"

เมื่อถามถึงแรงบันดาลใจในการปลูกต้นไม้ 

เขาบอกว่าก่อนหน้านี้ เขาเคยได้ยินเรื่องราวดาบวิชัย คนปลูกต้นไม้

“เมื่อมีคนปลูกแบบนี้ได้ ผมก็อยากทำแบบนั้นบ้าง และผมไม่ต้องการอะไรมาก แค่รู้สึกภูมิใจ จะได้ชี้ให้ลูกดูว่า ต้นไม้ต้นนั้นพ่อเป็นคนปลูกนะ ผมจำต้นไม้ที่ปลูกได้ทุกต้น และสักวันลูกก็จะชี้ให้หลานดูว่า ต้นไม้ต้นนั้นตาเป็นปลูกไว้

ต้นไม้ที่ผมปลูก ก็เสมือนอนุสาวรีย์ของผม เป็นตัวแทนของผม ถ้าผมจากไปแล้ว ลูกก็จะได้เห็น เหมือนยังได้ใกล้ชิดกับพ่อ อีกสามสิบปีข้างหน้าผมก็ยังปลูกต้นไม้ ผมชอบที่จะปลูก ตอนนี้มีขนุนอีกสามสิบกว่าต้น ผมซื้อขนุนมากินก็เก็บเมล็ดมาเพาะ ผมเน้นพันธุ์ต้องดี ปลูกไปแล้ว คนที่เก็บกิน ก็ได้กินของอร่อยๆ ”

นอกจากปลูกแล้ว เขายังหาเวลาไปรดน้ำ ตัดแต่งกิ่งให้ฟอร์มต้นไม้ดูดี

“ผมอยากให้กรุงเทพฯมีต้นไม้เขียวครึ้มเหมือนสิงคโปร์ ปลูกได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น แฟนผมยังบอกเลยว่า จะไปปลูกทำไม อยู่บ้าน พักผ่อนดีกว่ามัง เวลาที่น้องๆ ที่ทำงานมาถามเรื่องต้นไม้ ผมก็ให้ความรู้เต็มที่”

 ถ้าจะทำให้คนรักต้นไม้และอยากปลูกต้นไม้ เขาบอกว่า ให้ปลูกป่าในใจคนก่อน ให้มีความรักในธรรมชาติ และเต็มใจก่อน จากนั้นไม่ต้องพูดถึง เขาจะปลูกต้นไม้เอง 

 “ถ้าในบ้านไม่มีพื้นที่ แล้วอยากปลูกต้นไม้ ก็หาพื้นที่ข้างบ้าน ต้นอะไรก็ได้ ที่คิดว่าปลูกแล้วรอด ปีนี้ผมปลูกขนุน ปีหน้าจะปลูกลำไยริมทาง ผมมีต้นขนุน ลำไย กองอยู่ที่บ้านร้อยกว่าต้น ผมไม่ได้ใช้วิธีซื้อมาปลูก ผมใช้วิธีซื้อมาเพาะแล้วค่อยไปปลูก และเวลาผมนั่งปลูกต้นไม้ข้างทาง ใครเห็นก็มองผมเป็นอากาศธาตุได้เลย ”

เมื่อรักจะปลูกต้นไม้ ไม่ว่าปลูกที่ไหน อย่างไร ก็ไม่ต้องมีเงื่อนไข ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาสรรเสริญเยินยอ 

เหมือนเช่นกัปตันคนนี้ที่ปลูกต้นไม้ข้างทาง แม้ปลูกแล้วจะมีคนฟันทิ้ง ก็ปลูกใหม่ได้ เพราะอยากให้คนที่ผ่านไปเห็นความงามของต้นไม้