ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง

เป็นคำเสียดสีการคมนาคมขนส่งทางรางที่มาช้า สายประจำ อีกทั้งสะสมภาวะขาดทุนมาโดยตลอด ถึงวันนี้ก็ทะลุพันล้านบาทไปเรียบร้อย ความท้าทายในการบริหารงานของผู้ว่าการรถไฟให้กลับมาอยู่ในสภาวะเลี้ยงตัวเองรอดนั้น คงยากพอๆ กับโจทย์เลขสมการที่ต้องค่อยๆ แก้ปัญหาอันซับซ้อน หนาแน่นไปด้วยข้อผูกมัดของปลายปากกาที่เกิดขึ้น บนเหตุผลสุดคลาสสิก เพื่อพัฒนารถไฟไทย

ประสบการณ์ก่อนหน้านี้ที่ไปถึงจุดหมายปลายทางยังสถานีเชียงใหม่ล่าช้าไปถึง 4 ชั่วโมงยังสนับสนุนว่า การอยู่บนธุรกิจการขนส่งต้องได้รับการปรับปรุงแก้ไขอย่างด่วนที่สุด เพราะการเดินทางด้วยพาหนะนี้ก็ยังมีข้อดีกว่าการเดินทางด้วยวิธีอื่นๆ อยู่บ้างเหมือนกัน อีกทั้งประชานชนทั่วไปสามารถเดินทางไปยังสถานีรถไฟได้ง่ายกว่าสถานีบริการอื่นๆ เพราะตั้งอยู่ในใจกลางเมือง

แต่วันนี้กลับพบกับเรื่องแปลกใจที่เห็นรถไฟไทยเข้าออกตรงเวลาที่สถานีวงเวียนใหญ่ ซึ่งเป็นสถานีที่สามารถเดินทางไปยังสถานีปลายทางที่สมุทรสงครามได้ ผู้คนที่คุ้นชินยังใช้บริการเส้นทางนี้อย่างเคย เส้นทางนี้ผ่านชุมชนเก่าแก่ในกรุงเทพฯ อย่างตลาดพลูซึ่งมากไปด้วยของกินอร่อยๆ ที่ต้องต่อคิวและสั่งจองเพื่อให้มีโอกาสได้ชิม รถไฟสายนี้ยังยาวไปถึงตลาดร่มหุบที่สมุทรสงครามหรือแม่กลองให้ลองไปชมบรรยากาศกัน

วันนี้หากไม่ลองขึ้นรถไฟไทยสมัยรัชกาลที่ 5 พอถึงเวลาที่รถไฟดำเนินการด้วยบริษัทเอกชน อาจจะคิดหนักเรื่องบริการราคาสูงขึ้นแบบรับไม่ไหวก็เป็นได้