ภูเก็ต...บ้านๆ

แต่ในความเป็นเมืองท่องเที่ยวที่ผู้คนรู้จักกันไปทั่วโลกนั้น ภูเก็ต ยังมีแง่มุมที่เป็นบ้านๆ อยู่จริงๆ ครับ ตามมาพิสูจน์กับผม

แน่นอนที่พอเอ่ยถึงภูเก็ต ชื่อของ ป่าตอง กะรน กะตะ แหลมพรหมเทพก็ผุดขึ้นมาแทบจะอัตโนมัติ จนบางทีเราละเลยชายทะเลทางเหนือของเกาะนับตั้งแต่สะพานสารสินเป็นต้นมา ตรงนั้นจะเป็นชายหาดที่เงียบสงบ ทั้งหาดท่านุ่น

เชิงสะพานสารสินฝั่งพังงา หรือจะเป็นชายหาดทางภูเก็ตก็สวยงาม เงียบสงบ แทบจะไม่มีกิจกรรมของการท่องเที่ยวมาปะปนเลยก็ว่าได้

ชายหาดดิบๆ เดิมๆ จนกระทั่งผักบุ้งทะเลทอดยอด ออกดอกได้อย่างอิสระ ใครนั่งรถข้ามสะพานสารสินก็คงเห็นด้วยกับผมว่าที่นี่หาดสวย วิวสวย และไม่มีคนเที่ยว วิวสวยจนกระทั่งว่า มีรถไปจอดถ่ายรูปบนสะพานสารสิน จนกระทั่งเกิดอุบัติเหตุกันจนได้ แนะนำว่าถ้าติดใจมุมสวยๆ บ้านๆ ของภูเก็ตช่วงนี้ ข้ามไปให้สุดสะพานแล้วมีทางวนมาจอดรถใต้สะพานทุกด้านครับ นี่แค่ตัวอย่าง ชายหาดบ้านๆ ที่ภูเก็ตยังมีอีก

ถัดจากหาดท่านุ่นลงมา ก็ถึงหาดทรายแก้ว หาดที่มีต้นสนขึ้นกันหนาแน่น ร่มรื่น เดิมตรงนี้เราจะเห็นมีเพิงขายอาหาร มีรถมาจอดกันเยอะแยะ ที่แท้ตรงนี้เป็นพื้นที่ของอุทยานแห่งชาติสิรินาถเช่นกัน เขาเพิ่งมาจัดระเบียบ รื้อถอนร้านค้าออกไป แล้วปลูกป่าเสริม แล้วคืนให้เป็นพื้นที่สาธารณะที่ใครก็มาใช้ประโยชน์ได้ เอารถมาจอดใต้เงาต้นสน แล้วเดินลงไปชายหาดจะเห็นชายหาดที่กว้างใหญ่ ยาวเหยียด และสวยงาม ที่นี่ไม่มีร่ม ไม่มีคนเดินเร่ขายของ ไม่มีหมอนวดริมหาด และไม่มีแม้กระทั่งนักท่องเที่ยวต่างชาติ เป็นชายทะเลล้วนๆ จนอาจคิดไม่ถึงว่านี่คือภูเก็ต

ต่อจากหาดทรายแก้วลงไปทางใต้เรื่อยๆ ก็จะเป็นหาดไม้ขาว ชายหาดตรงนี้อยู่ในความดูแลของอุทยานแห่งชาติสิรินาถเช่นกัน แต่เป็นเฉพาะบนชายหาด เพราะเลยขึ้นมาด้านบน เป็นโรงแรมที่พักของนักท่องเที่ยวหมดแล้ว แต่ก็นับว่าอุทยานฯเขายังคงดูแลรักษาชายหาดได้ดี ไม่มีการมารุกล้ำ สร้างร้านค้าหรือที่พักให้บดบังทัศนียภาพชายทะเลที่สวยงาม ที่หาดไม้ขาวนี้มีนักท่องเที่ยวมานอนอาบแดดหรือมาเดินเล่นบ้าง แต่ไม่มากจนนับหัวได้ ความเป็นธรรมชาติจึงยังอยู่อย่างมาก จนกระทั่งเป็นที่เดียวในภูเก็ตที่เต่ามะเฟือง ซึ่งเป็นเต่าทะเลขนาดใหญ่และหาดูยาก ยังคงขึ้นมาวางไข่ได้ตามปกติ

และที่น่าสนใจคือ หาดไม้ขาวนี้ ชาวบ้านยังคงใช้ชีวิตแบบบ้านๆ ได้ตามปกติ เช่น การหาจั๊กจั่นทะเล ท่านผู้อ่านอาจจะงง เจ้าจั๊กจั่นทะเลนี่เป็นสัตว์กลุ่มเดียวกับกุ้ง ฝังตัวตามทรายริมน้ำ เอาไปทอดกระเทียม ผัดเผ็ด ผัดกระเพราได้หมด ชาวบ้านไม้ขาวเขาจะเอาตะแกรงไปคุ้ยทรายใส่เวลาที่คลื่นมันลาหาด ก็จะเห็นจั๊กจั่นติดในตะแกรง ตัวเล็กๆ ก็หลุดรอดลงไปเอาแต่ตัวใหญ่ ดูชาวบ้านเขาหาแล้วไม่ยากครับ ง่ายๆ เขาขายเป็นตัวนะ ผมจำไม่ได้ว่าตัวละเท่าไหร่ แต่วันหนึ่งชาวบ้านที่ขยันๆ ได้หลายบาททีเดียว

หาดที่ยังเป็นธรรมชาติ ธรรมชาติก็จะยังอยู่ ชีวิตก็อยู่ได้ ผู้คนก็อยู่ได้ นี่เป็นอีกหนึ่งภาพชีวิตที่ไม่คิดว่าภูเก็ตจะยังหลงเหลือ แต่เราก็มาดูได้ที่หาดไม้ขาว

จากหาดไม้ขาวก็จะเป็นสนามบิน พอหลุดจากสนามบินถึงจะเข้าชายหาดในยาง ที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติสิรินาถที่มีป่าสนร่มรื่น ที่นี่ดูจะเป็นที่ที่ชาวบ้านนิยมมากันมาก เอาอาหารมานั่งทานกันใต้ร่มสน เล่นน้ำ ดูทะเลสวยๆ โดยไม่ต้องปะปนกับนักท่องเที่ยว และที่สำคัญไม่ต้องเกรงว่ามาเฟียมันจะมาเตะทรายใส่หรือมาไล่เหมือนที่เป็นข่าว

ต่อจากหาดในยางลงไปทางใต้ก็จะเป็นหาดในทอน ซึ่งผมจะข้ามไป เพราะในทอนเหมือนชายหาดที่นักท่องเที่ยวต่างชาติพลุกพล่านทั่วไปแล้ว แต่จะพาไปให้รู้จักหาดลายัน ที่นี่เป็นชายหาดที่อยู่ในความดูแลของอุทยานแห่งชาติสิรินาถเช่นกัน ความเป็นบ้านๆ จึงยังปรากฏ ถ้ามาเที่ยวแบบแคมปิ้ง เอาเต็นท์เอาของยัดท้ายรถมา มากางเต็นท์ได้ทั้งที่หาดในยางและที่หาดลายัน เหมือนเราไปใช้บริการตามอุทยานฯทั่วไป มีไฟฟ้า ห้องน้ำ เจ้าหน้าที่ดูแลความปลอดภัย แต่ที่หาดลายันนี้ แม้หาดจะสวย กว้าง น้ำทะเลน่าเล่น แต่ก็ถูกล้อมด้วยโรงแรมของเอกชน ดังนั้นจะหวังว่าไม่มีนักท่องเที่ยวต่างชาติเลยคงไม่ได้

จากหาดลายัน ขับรถเลาะทะเลไปเรื่อยๆ จะเห็นชายหาดเล็กๆ ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาข้างล่าง มีต้นตาว ต้นไม้อื่นบังไว้นิดหน่อย จอดรถชิดทางแล้วค่อยๆ เดินไต่ลงไปเบื้องล่าง จะพบชายหาดเล็กๆ แต่สงบ เงียบ และเป็นส่วนตัว รู้จักกันในนาม หาดกล้วย มีคนน้อยมากที่รู้ว่ามีหาดนี้อยู่ โดยเฉพาะคนต่างถิ่น ที่ผมว่ามานั้นยังเป็นหาดทรายริมทะเลที่ยังคงเป็นบ้านๆ ในภูเก็ต ที่คนระดับบ้านๆ ทั่วไปก็ไปใช้บริการได้ การรบกวนหรือวัฒนธรรมท่องเที่ยวภายนอกเข้าไปปะปนน้อยมาก นอกนั้นก็เป็นชายหาดที่การท่องเที่ยวพลุกพล่านอย่างที่เรารู้จักกันดีเมื่อเอ่ยถึงภูเก็ต

ในความเป็นภูเก็ตที่เราแค่ฟังชื่อก็นึกถึงการท่องเที่ยวที่คึกคัก พลุกพล่าน แต่ก็ยังคงมีความเป็นบ้านๆ ปะปนอยู่หลายอย่างขึ้นกับว่าเรารู้หรือไม่ แม้กระทั่งที่พักแบบคืนละร้อยกว่าบาท ที่สะอาดปลอดภัย ในภูเก็ตก็ยังมี ซึ่งท่านผู้อ่านต้องทำการบ้านไปจึงจะวางแผนการเที่ยวได้ถูกต้อง คำตอบที่จะได้ก็จาก ททท.ภูเก็ต โทรไปถามเลยครับที่ 0 7621 1036, 0 7621 2213 ถามได้สารพัดเรื่องของการท่องเที่ยวในภูเก็ต ภาพประกอบผมถ่ายภาพมาในเดือนเมษายน ซึ่งเป็นช่วงไฮท์ของที่ภูเก็ต คนยังแทบไม่ปรากฏในแต่ละหาด

จริงๆ ถ้าเที่ยวเป็น ภูเก็ตไม่ได้แพงอย่างที่คิด นั่งรถเมล์เที่ยวตามหาดก็ยังได้ หรือจะไปลองจับจักจั่นดูวิถีชีวิตแบบบ้านๆ เขามีให้เลือกได้เยอะไปหมด เพียงแต่เราไปติดว่าภูเก็ตมันต้องชายหาด ต่างชาติเยอะ ค่าใช้จ่ายสูง ซึ่งจริงๆ ไม่ใช่ทั้งหมดที่ภูเก็ตมีและเป็นอยู่

สำหรับ ภูเก็ตใครก็มาได้ ไม่ต้องมีเงินมากก็มาได้ และมาได้ทั้งปี ไม่ต้องรอหน้าท่องเที่ยว เพราะที่นี่เขาสวยตลอดปี คราวนี้จึงมาบอกความเป็นบ้านๆ ที่ยังมีอยู่จริงๆ ในภูเก็ตให้ได้รู้กันครับ