‘อรุณานนท์ชัย’ลดเสี่ยงธุรกิจโรงงานน้ำตาลปั้นเสาหลักใหม่โรงแรม

ในโลกธุรกิจ ชื่อของ ดร.สุนทร อรุณานนท์ชัย และ ดร.อารยา อรุณานนท์ชัย ถูกจดจำในฐานะเจ้าของธุรกิจน้ำตาลและพลังงาน ที่เติบโตมาพร้อมวินัยแบบแบงก์เกอร์กว่า 40 ปี วันนี้ทั้งคู่กำลังเล่น “เกมใหม่” เกมที่ใช้เงินลงทุนมากกว่า 1,000 ล้านบาท และใช้ความเชื่อ มากกว่าตัวเลขในงบดุล

ด้วยการเข้าซื้อโรงแรม 22 ชั้น บนที่ดิน 9 ไร่ ใจกลางขอนแก่น พื้นที่ใช้สอยกว่า 66,000 ตร.ม.  300 ห้องพัก ฮอลล์ประชุม 1,800 ที่นั่ง และอีก 1,200 ที่นั่งโรงแรม ที่เคยบริหารภายใต้แบรนด์ Pullman Khon Kaen Raja Orchid ในเครือ Accor วันนี้ถูกชุบชีวิตใหม่ในชื่อ The Heritage Grand Khon Kaen Hotel & Convention คำถามคือ ทำไมต้องซื้อ “ของใหญ่” ในวันที่ผลตอบแทนยังไม่ชัด?

ซื้อในวันที่ “ยังไม่คุ้ม”

“ถ้าถามว่าคุ้มไหม วันนี้ยังไม่คุ้ม” ดร.สุนทร อรุณานนท์ชัย ประธานกรรมการ บริษัท เอส แอนด์ เอ เอ็นเทอร์ไพรส์ จำกัด บริษัทในเครือโรงงานน้ำตาลราชบุรี ตอบตรงๆ พร้อยขยายความว่า  ดีลนี้ไม่ใช่การขยายพอร์ตแบบนักเก็งกำไร แต่คือการวางหมาก 30 ปี ที่ผูกพันกับขอนแก่นมากว่า 3 ทศวรรษ ในฐานะอาจารย์พิเศษ เข้าออกโรงแรมแห่งนี้นับครั้งไม่ถ้วน เมื่อเจ้าของเดิมประกาศขาย จึงไม่ได้เห็นแค่สินทรัพย์แต่เห็น “ความทรงจำของเมือง”

ราคาซื้อกว่าพันล้านบาทตามด้วยงบรีโนเวตอีกหลายร้อยล้าน แต่กำไรปีแรกไม่ใช่คำตอบ! เพราะคำถามสำคัญคือ อีก 10 ปี ขอนแก่นจะโตแค่ไหน
 

รีโนเวตสิ่งที่แขกมองไม่เห็นสู่ “จุดขาย”

หลายคนคิดว่ารีโนเวตโรงแรมคือเปลี่ยนพรม เปลี่ยนเตียงแต่สิ่งที่ครอบครัวอรุณานนท์ชัยทำ เริ่มจากรื้อ “ระบบใต้ดิน” ทั้งหมดเปลี่ยน Chiller ใหม่ทั้งระบบ เปลี่ยน Cooling Tower รื้อท่อแอร์ฝังผนัง อัปเกรดระบบไฟฟ้าและเครื่องกำเนิดไฟ ติดตั้งคีย์การ์ดตัดไฟอัตโนมัติ บางรายการแตะ 20 ล้านบาทต่อชุด เหตุผลไม่ใช่ความหรูหราแต่คือ ต้นทุนพลังงาน

“โรงแรมขนาดใหญ่ คือ เครื่องจักรกินไฟขนาดยักษ์ถ้าไม่จัดการตั้งแต่วันนี้ อีก 10 ปีจะเสียเปรียบ”

ดร.อารยา อรุณานนท์ชัย ประธานเจ้าหน้าที่บริหารและกรรมการผู้จัดการใหญ่ บริษัท เอส แอนด์ เอ เอ็นเทอร์ไพรส์ จำกัด บริษัทในเครือโรงงานน้ำตาลราชบุรี กล่าวว่า

“เราทำโรงแรม ต้องทำให้เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมจริงๆ นี่คือการลงทุนเพื่อเป็น Green Hotel และควบคุมต้นทุนระยะยาว”

โดยห้องพักเริ่มต้น 42 ตร.ม. ใหญ่กว่ามาตรฐานตลาด มีเพนต์เฮาส์ 600 ตร.ม. 5 ห้องนอน ฮอลล์ประชุมระดับ 1,800 คน คือหัวใจของตลาดประชุมและสัมมนา (MICE) ในภาคอีสาน และยังมี “โรงเบียร์สด” สไตล์เยอรมนีที่ผลิตขายเฉพาะในโรงแรมต่อเนื่องกว่า 30 ปี คือ “Soft Power” ที่สร้างความแตกต่างจากคู่แข่งและสร้างความประทับใจให้กับแขกที่เข้ามาพัก

ก่อนหน้านี้ ช่วงปี 2562 ครอบครัวอรุณานนท์ชัย เข้าซื้อและรีโนเวต The Heritage Chiang Rai Hotel & Convention เป็นอาคาร 13 ชั้น 321 ห้องพัก พร้อมห้องประชุมใหญ่รองรับกว่า 1,500 คน จากโรงแรมที่เคยถูกปล่อยร้างวันนี้กลายเป็นหนึ่งในแลนด์มาร์ก MICE ของเชียงราย!

ปลายปี 2568 ยังได้ปิดดีล Impiana Beachfront Resort โรงแรม 96 ห้อง ที่หาดเฉวงน้อย เกาะสมุย มูลค่า 500 ล้านบาท อัตราเข้าพักช่วงพีกทะลุ 90% และเตรียมดึงเชนต่างชาติเข้ามาบริหารเพื่อดันอัตราค่าห้องพักเฉลี่ยต่อวัน หรือ ADR (Average Daily Rate)  สู่ระดับ 5,000-6,000 บาท นี่ไม่ใช่การซื้อสินทรัพย์กระจายในจังหวัดต่างๆ แต่คือการสร้าง “พอร์ตโรงแรม” ของครอบครัว

 ธุรกิจครอบครัว รุ่นต่อไป

จุดที่น่าสนใจที่สุด อาจไม่ใช่ตัวโรงแรมแต่คือ อรุณานนท์ชัย “รุ่นต่อไป”  ซึ่งประกอบด้วย จุฑาทิพ อรุณานนท์ ลูกสาวคนโต ดูแลการเงิน จุฑามาศ อรุณานนท์ ลูกสาวคนรองดูแลแบรนด์และพัฒนาโครงการ ส่วน ตรีทิพ อรุณานนท์ ลูกชายคนสุดท้าย ดูแลโรงงานน้ำตาล ซึ่งเป็นคนที่มีความสนใจธุรกิจอสังหาริมทรัพย์

ดร.อารยา ย้ำประโยคหนึ่ง “เราทำไว้ให้ลูกหลาน ไม่ได้หวังกำไรระยะสั้น” คือ Legacy Planning ในแบบธุรกิจครอบครัวไทยจากน้ำตาล สู่พลังงาน  วันนี้ก้าวสู่โรงแรมพอร์ตใหม่กำลังกลายเป็นเสาหลักคู่ขนานกับธุรกิจเดิม

 ซื้อกิจการ หรือซื้ออนาคตเมือง

วันนี้ ADR ขอนแก่นเฉลี่ยราว 2,000 กว่าบาท ยังต้องเร่งตัวเลข ซึ่งอาจยังไม่หวือหวา แต่ครอบครัวอรุณานนท์ชัยเลือกเดิมพันก่อนคำตอบจะชัดเพราะบางครั้งการลงทุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไม่ใช่การซื้อธุรกิจแต่คือการซื้อ “อนาคตของเมือง”และถ้าขอนแก่นเติบโตขึ้นอีกระดับในอีก 10-20 ปี ชื่อของ “The Heritage” อาจไม่ได้เป็นแค่โรงแรมแต่จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์เมืองนั่นเอง

"คำว่า Heritage ไม่ได้แปลว่าเก่าแต่ คือ ‘สิ่งที่สืบทอด’ ขอนแก่นไม่ใช่เมืองท่องเที่ยวแบบภูเก็ต แต่คือศูนย์กลางการศึกษา การแพทย์ และราชการของอีสาน คือเมืองประชุม เมืองเทศกาล เมืองที่คนอีสานมารวมตัวกัน โจทย์จึงไม่ใช่ขายห้องแพงที่สุดแต่เป็นเวทีของภูมิภาค”

หากมองให้ลึก เกมโรงแรมของครอบครัวอรุณานนท์ชัย ไม่ได้เป็นแค่การต่อยอดพอร์ตแต่คือการ “ปรับสมดุลความเสี่ยง” ของอาณาจักรธุรกิจธุรกิจน้ำตาล ซึ่งคือธุรกิจสินค้าโภคภัณฑ์ (Commodity) ราคาขึ้นลงตามตลาดโลก ผันผวนตามสภาพอากาศ ต้นทุนผูกกับพลังงาน กำไรขึ้นกับวัฏจักรที่ควบคุมไม่ได้ ธุรกิจพลังงาน ก็ไม่ต่างกันขึ้นกับนโยบายรัฐต้นทุนเชื้อเพลิง ทิศทางเศรษฐกิจโลกทั้งสองธุรกิจ “กำไรดีมากในปีที่ถูกจังหวะ” แต่ก็ “เสี่ยงมากในปีที่ผิดจังหวะ”

ในทางกลับกัน ธุรกิจโรงแรม คือ สินทรัพย์ระยะยาว “รายได้” มาจากการใช้พื้นที่จากการประชุมจากการท่องเที่ยวจากกิจกรรมเศรษฐกิจของเมือง ไม่ได้ขึ้นกับราคาตลาดโลกโดยตรงแต่มันเติบโตไปพร้อมการเติบโตของ “เมือง”

นี่คือการเปลี่ยนจากธุรกิจที่พึ่งพาวัฏจักรสู่ธุรกิจที่พึ่งพา “ศักยภาพภูมิภาค” เมื่อพอร์ตหนึ่งผันผวนอีกพอร์ตหนึ่งช่วยถ่วงดุล ที่สำคัญโรงแรม คือ สินทรัพย์ที่ส่งต่อรุ่นสู่รุ่นได้ง่าย มีมูลค่าเชิงที่ดิน มีมูลค่าเชิงแบรนด์ และมีมูลค่าเชิงความทรงจำ 

สุดท้ายแล้ว นี่คือการสร้าง “เสาหลักเพิ่มอีกต้น” ให้ธุรกิจครอบครัวยืนได้มั่นคงกว่าเดิมในอีก 20-30 ปีข้างหน้า จากธุรกิจที่อิงราคาตลาดโลกสู่ธุรกิจที่อิงการเติบโตของเมือง ซึ่งดีลพันล้านครั้งนี้ไม่ใช่แค่การซื้อโรงแรมแต่คือการซื้อ “เสถียรภาพระยะยาว” ของธุรกิจครอบครัว