เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ผมต้องเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน จากที่คิดว่าหน้าฝนแล้ว ถึงคราวพาท่านผู้อ่านไปเที่ยวอีสานกัน แต่มามีข่าวว่านักท่องเที่ยวแนวเดินป่าท่านหนึ่งมาเที่ยวเดินป่ากับกลุ่มเพื่อน จากแคมป์คืนสุดท้ายบนเขา ตามกำหนดการจะต้องลงมาสิ้นสุดที่น้ำตกหนานสะตอ ด้วยความที่ท่านนี้ไม่ใช่คนเที่ยวป่ามือใหม่ เดินมาหลายป่า และเคยไปที่นี่มาหลายครั้งแล้ว พอเก็บของเสร็จก่อน เลยจะเดินลงเขาก่อน
ปรากฏว่าเมื่อคณะลงมาถึงที่น้ำตกหนานสะตอ อันเป็นจุดสิ้นสุดโปรแกรม กลับไม่พบนักท่องเที่ยวท่านนี้ และนั่นจึงเป็นเหตุให้มีการค้นหาคนหลงป่า มีการระดมกำลังตามกัน 3-4 วัน ก็มาพบร่างท่านนี้ลอยในแอ่งน้ำลักษณะคว่ำหน้าในหนานย่านไทร ที่อยู่ในสายน้ำเดียวกับน้ำตกโตนเต๊ะ แต่เลยขึ้นไปอีกไกลเหมือนกัน
เป็นข่าวฮือฮา ใหญ่โตมาก โดยเฉพาะในกลุ่มคนที่เที่ยวสายเดินป่าด้วยกัน มีหลายๆ ชื่อของสถานที่ที่ถูกเอ่ยถึงในข่าว ประกอบกับว่า ในย่านนี้มีแหล่งท่องเที่ยวโดยเฉพาะแนวน้ำตกเยอะมาก ผมก็เลยพาท่านผู้อ่านให้ไปรู้จักสถานที่เหล่านี้พร้อมคำแนะนำและข้อควรรู้ด้วยเลยก็แล้วกัน
ผมขอเรียกเส้นทางนี้ว่า เส้นทางสายน้ำตก ทางนี้คือแยกที่มาจากถนนหมายเลข 4264 คือถนนที่แยกมาจากถนนหมายเลข 4 ในทางแยกแรกที่อยู่ใกล้กับสวนพฤกษศาสตร์ภาคใต้หรือน้ำตกกะช่องนะแหละ ใกล้แยกนี้ก็ตลาดนาโยง ถนนสายนี้จะไปสุดที่ อ.ปะเหลียน จ.ตรัง ซึ่งถ้าเลี้ยวซ้ายก็จะไปทุ่งหว้า ไปสตูลได้
เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า จากทางน้ำตกกะช่องก็แล้วกัน มุ่งหน้าลงใต้เรื่อยๆ จริงๆ ถนนสายนี้มีที่เที่ยวเยอะมาก มันก็จะผ่านเขตห้ามล่าสัตว์ป่าคลองลำซาน น้ำตกสายรุ้ง น้ำตกลำปลอก จะมีป้ายน้ำตกโตนเต๊ะไปตลอดทาง พอเราไปถึงแยกปะเหลียนใน จะมีทางแยกซ้ายมือ ให้เข้าไปตามทาง จะเป็นทางหลวงชนบท หมายเลข 4026 เข้าไปจากแยกไม่ถึงกิโลเมตร
พอข้ามสะพานคลองชลประทานจะมีทางขวาแวะเข้าไป ถ้ำสุรินทร์ ซึ่งเป็นถ้ำลอด ที่เป็นอุโมงค์ในถ้ำจากปากถ้ำฝั่งหนึ่ง ไปปากถ้ำอีกด้านหนึ่ง น่าจะยาวราวๆ ร้อยเมตร แสงจะเข้าได้จากปากถ้ำทั้งสองทาง แสงเข้ามาได้สักด้านละสิบเมตร ตรงกลางอุโมงค์จึงมืดสนิท ด้านหน้าถ้ำทางเข้า มีร่องรอยที่เหมือนพระเคยมาอยู่อาศัย
แต่ปากถ้ำอีกด้าน จะมีหินงอกหินย้อย และกองหินปิดปากถ้ำ แต่แสงยังเข้ามาได้บ้าง ถ้าไปในช่วงฝนตก ตรงกึ่งกลางอุโมงค์ถ้ำ จะมีน้ำตกตกลงมา ก็สวยดีเหมือนกัน ตื่นเต้นดี เข้าไปสนุกๆ
บรรดาน้ำตกทั้งหลายในทางตรังนี้ ล้วนเป็นผลผลิตของเทือกเขาบรรทัด ที่กั้นแบ่งระหว่างพัทลุงกับตรัง ทั้งสองฝั่งล้วนแล้วมีลำห้วยลำธาร ไหลลงมาจากป่าเขาบรรทัดลงไปเป็นน้ำตกมากมาย ทางฝั่งพัทลุงผมเคยเขียนไปแล้ว น้ำตกเล็กน้ำตกน้อย มีเยอะไปหมด ไปจนจะถึงหาดใหญ่โน่นแหละ
ส่วนทางตรังนี่ก็น้ำตกบานเบอะ ล้วนแล้วแต่ลงมาจากป่าเขาบรรทัดทั้งสิ้น ซึ่งทางเจ้าหน้าที่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาบรรทัด เขาดูแลพื้นที่อยู่ พื้นที่นี้มีเส้นทางเดินป่าที่ได้รับความนิยมคือ เขาเจ็ดยอด เขาล่อน ซึ่งขึ้นลงได้ทั้งทางฝั่งพัทลุงหรือตรังก็ได้
เข้าไปตามถนนอีกหน่อย ทางขวามือจะมีถนนเล็กๆ เข้าไปไม่ไกล จะถึงวนอุทยานน้ำตกพ่าน ซึ่งเขาจะมีลานจอดรถทางขวามือ มีห้องน้ำ จอดรถนอนได้ ส่วนทางซ้ายจะเป็นลานกางเต็นท์ เป็นที่ทำการ มีป้อมยาม ที่นี่สามารถมากางเต็นท์ได้ บรรยากาศร่มรื่น
น้ำตกจะเป็นน้ำตกหินปูนที่ไหลลดหลั่นกันลงมาเป็นชั้นๆ แต่ละชั้นไม่สูงมากนัก แต่มีเป็นร้อยๆ ชั้น พื้นที่กว้าง ร่มรื่น ทางวนอุทยานเขาทำทางเดินให้ไปชมน้ำตกในชั้นต่างๆ ด้วย ผมเคยไปพักแรมมาแล้ว ทุกอย่างดีหมด เสียแต่ ถนนที่เหมือนผ่ากลางวนอุทยานนี้ จะเข้าไปยังชุมชนด้านในอีก กลางคืนเลยมีรถสัญจร มีมอเตอร์ไซค์เสียงดัง ขับผ่านทั้งคืน
จากวนอุทยานน้ำตกพ่าน ให้กลับออกมาที่ถนนหมายเลข 4026 อีกครั้ง มุ่งหน้าไปทางโตนเต๊ะ เลยทางเข้าน้ำตกพ่านไปไม่เท่าไหร่ ทางซ้ายมือ จะมีป้ายบอกทางเข้า น้ำตกหนานสะตอ เข้าไปตามทางเลยครับ ไม่ไกล รถก็จะไปจอดตรงลานจอดหน้าลำธารที่เป็นน้ำตกพอดี
น้ำตกหนานสะตอนี้ ผมว่าน่าจะเป็นน้ำตกที่ได้รับความนิยมของคนในพื้นที่อีกแห่งหนึ่ง เพราะดูลานจอดรถที่กว้างขวาง มีร่องรอยของร้านค้า ก็คิดว่า ในช่วงหน้าร้อน ที่คนทางใต้นิยมมาเล่นน้ำตกกัน น่าจะมีคนมาเที่ยวกันเยอะ
ลักษณะของน้ำตกที่เห็น มันเป็นแก่งน้ำมากกว่า ลำห้วยค่อนข้างใหญ่ มีก้อนหินน้อยใหญ่ ลักษณะกลม มน อยู่เต็มลำห้วย หินเป็นหินแกรนิต ซึ่งลำห้วย ลำธารของเขาบรรทัดนี้ ไม่ว่าจะไหลลงทางพัทลุงหรือตรังก็ตามที จะเป็นหินแกรนิตหมด น้ำตกที่ไหลผ่านหินแกรนิตนี้ น้ำจะใสแจ๋วเลย แสดงว่าป่าต้นน้ำยังดี
แต่ท่านผู้อ่านจะสังเกตมั้ยว่า น้ำตกหนานสะตอนี้ อยู่ทางซ้ายของถนน 4026 ซึ่งเป็นทางเชิงเขาบรรทัด น้ำตกทางเขาบรรทัดจะเป็นหินแกรนิต ส่วนน้ำตกพ่าน ซึ่งอยู่ทางขวาของถนนหมายเลข 4026 เป็นน้ำตกหินปูน ซึ่งนับจากปะเหลียนลงไปทางทุ่งหว้าของสตูล ไปจนปากบารา พวกนี้จะเป็นหินปูนหมด ตรงเชิงเขาบรรทัดตรงนี้ จึงน่าจะเป็นน้ำตกหินแกรนิตใต้สุดในเขตตรัง-พัทลุง
ที่น้ำตกหนานสะตอนี้ ถ้าท่านผู้อ่านตามข่าวนักท่องเที่ยวที่เดินป่าแล้วหายไป จะเห็นว่ารถของบรรดากู้ภัย ทีมช่วยเหลือ จะมาจอดออกันตรงนี้ เพราะถ้าจะขึ้นเขาเจ็ดยอด ทางตรัง จะขึ้นที่นี่ก็ได้ แต่ชุดที่นักท่องเที่ยวหลงไปนั้น อ่านจากข่าวเห็นว่าขึ้นจากทางพัทลุง และจะมาลงทางหนานสะตอนี่แหละ ซึ่งเส้นทางนี้ก็เป็นเส้นทางปกติ ที่นักเดินป่าที่ขึ้นเขาเจ็ดยอดเขาก็ใช้กัน
คืนสุดท้ายเขาตั้งแคมป์เหนือน้ำตกหนานสะตอ และวันรุ่งขึ้นจะเดินลง มาสิ้นสุดการเดินทางที่น้ำตกหนานสะตอ คนที่หลง เขาเคยมาหลายครั้งแล้ว เก็บของเสร็จก่อนเลยขอเดินลงมาก่อน และตามที่เป็นข่าวนั่นแหละ
จากน้ำตกหนานสะตอ กลับออกมาใช้ถนนหมายเลข 4026 อีกครั้ง ไปไม่ไกล จะมีป้ายทางขวาเข้าน้ำตกโตนตก เข้าไปจากถนน 4026 ไม่ไกล ก็จะไปถึงหน่วยพิทักษ์ป่าของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาบรรทัด มีลานจอดรถอย่างดี และลำธารน้ำของน้ำตกโตนตกไม่ไกลกัน
น้ำตกโตนตกนี้เป็นน้ำตกชั้นเดียว สูงเป็น 10 เมตรเหมือนกันนะ ดูเอาจากในรูปก็แล้วกัน ตามความเห็นของผม บรรดารถแคมป์ปิ้ง รถนอนทั้งหลาย น่าจะมาจอดรถพักแรมได้ ผมเคยถามหัวหน้าเขตฯ ที่รู้จักกัน หัวหน้าเขาว่ามาพักแรมได้ บรรยากาศดีเลยทีเดียว มีเจ้าหน้าที่อยู่ด้วย
จากน้ำตกโตนตก ย้อนกลับออกมาถนนหมายเลข 4026 อีกครั้ง ไปอีกไม่ไกล ถนนก็จะสุดที่ น้ำตกโตนเต๊ะ ซึ่งเป็นน้ำตกที่มีชื่อเสียงอีกแห่งหนึ่งของตรัง และแน่นอนละว่า เป็นผลพวงของป่าเทือกเขาบรรทัดนี่เอง
ที่นี่มีหน่วยพิทักษ์ป่าเหมือนกัน และมีร้านรวง ขายอาหาร เครื่องดื่ม ห่วงยาง ชุดเล่นน้ำ ซึ่งเหมือนน้ำตกหนานสะตอ คือ ในช่วงหน้าแล้ง ผมว่าคนพรึ่บแน่เลย บริเวณเขากว้างขวาง ร่มรื่น รถจะต้องมาจอดทางด้านหนึ่ง แล้วจึงเดินเท้าเข้าไป ก็จะเป็นลำห้วยขนาดใหญ่ และสภาพก็เหมือนหนานสะตอ คือมีก้อนหินน้อยใหญ่ เป็นหินแกรนิต รูปร่างกลม มน อยู่เต็มลำห้วยไปหมด คนก็มาเล่นน้ำกันแค่ในลำธารนี่แหละ
ส่วนตัวน้ำตกโตนเต๊ะนั้น จะมีทางเดินเลียบลำห้วย ค่อยๆ เดินขึ้นเขาไปเรื่อยๆ ไปอีกเป็นกิโลแหละ แต่เขาทำเป็นทางเดินอยู่ บางช่วงก็เป็นทางปูน บางช่วงก็เป็นทางธรรมชาติ เป็นทางเดินป่าเลยแหละ เพียงแค่มันเดินเลียบลำธารน้ำไปแค่นั้นเอง ขึ้นไปจนสุดทางเดินนะแหละ ทางมันจะพาเราตัดลงหาลำห้วย ซึ่งมีหินแกรนิตก้อนใหญ่เต็มไปหมด ลงไปในลำห้วย จึงจะเห็นน้ำตกโตนเต๊ะสูงใหญ่ ไหลลาดลงมาจากหน้าผาหินแกรนิต เป็นระยะทางยาวเป็นร้อยๆ เมตร
น้ำตกนี้ เป็นน้ำตกที่มีชื่อเสียงของตรัง สูงใหญ่สวยงามมีน้ำตลอดทั้งปี แต่การเดินไปบนหินแกรนิตที่แช่น้ำนี่มันลื่นทีเดียว กว่าผมจะขยับก้าวขาไปในน้ำได้ในแต่ละก้าว เพื่อให้ถึงชายน้ำตกโตนเต๊ะที่ไหลลงมาแอ่งล่างสุดของน้ำตก ก็ต้องระมัดระวังอย่างมาก
ส่วนหนานย่านไทร หรือหนานต้นไทร ที่พบร่างนักท่องเที่ยวตามข่าว ซึ่งต้องเดินขึ้นไปอีกเป็นกิโลๆ นั้น ผมไปไม่ถึง มาแค่น้ำตกโตนเต๊ะนี่ก็หมดแรงแล้ว และต้องรีบขึ้นจากน้ำเมื่อฟ้าเริ่มมีเมฆดำก่อตัวเหนือยอดเขา บทเรียนของน้ำตกสายรุ้ง (ผลผลิตของป่าเขาบรรทัดนี่แหละ) ที่ตรัง เมื่อหลายปีก่อน ที่น้ำป่ามาโดยไม่รู้ตัว นักท่องเที่ยวที่มาเล่นน้ำ เสียชีวิตไปกันมาก
เพราะแม้ตรงที่เราอยู่ อาจจะไม่มีฝน แต่บนภูเขาฝนอาจจะตกมาแล้วก็ได้ แล้วการเคลื่อนตัวในลำธารน้ำตกที่มีหินลื่นๆ มันไปได้ช้า ถ้าน้ำป่ามา คิดหรือว่าจะขึ้นได้ทัน พอเห็นเมฆดำก่อตัวบนยอดเขามาแบบนี้ ผมก็ลาแล้ว ยิ่งไปตอนที่ไม่มีนักท่องเที่ยวอื่นเลย ทั้งภูเขามีผมคนเดียว เป็นอะไรมาไม่มีใครเห็น ขอปลอดภัยไว้ก่อน
จริงๆ ในการเที่ยวธรรมชาติ โดยเฉพาะเที่ยวน้ำตกมันก็ต้องเที่ยวในฤดูฝนนี่แหละ น้ำตกจึงจะสวย แต่ป่าทางภาคใต้ โดยเฉพาะป่าเขาบรรทัด น้ำตกต่างๆ มีน้ำทั้งปี หน้าแล้งน้ำก็อาจจะลดปริมาณลงบ้าง แต่น้ำไม่เคยขาด ขออย่างเดียว ป่าต้นน้ำต้องยังสมบูรณ์ ไม่ถูกแผ้วถาง ป่าจะยังทำหน้าที่เก็บน้ำไว้ให้ได้ตลอดปี
ครั้งนี้ ผมพามาให้รู้จักสถานที่ต่างๆ ในข่าวเศร้าที่กำลังดังนี้ให้ได้รู้จักกันแค่นั้นเอง แต่ถ้ามีโอกาส ผมก็เชิญชวนนะครับ เขาบรรทัดเทือกเดียว เลี้ยงคนทั้งพัทลุง ทั้งตรัง ทั้งสตูลด้วย นี่แหละอานิสงส์ของการมีป่าไว้
...เมื่อมีป่าแล้ว อย่าทำลายป่า....
