ก่อนแชร์อะไรในสื่อสังคม อยากให้ฟังความทั้งสองด้าน

 และอะไรอย่างอื่น อย่างง่ายดายในชั่วเสี้ยววินาที

แต่ก็มีบ่อยครั้ง ที่กระแสสื่อสังคม ได้ถูกเผยแพร่อย่างขาดสติ ทำให้เกิดผลกระทบกับผู้ที่ได้รับความเสียหาย เสียชื่อเสียง เกียรติยศ การยอมรับนับถือในสังคม แม้ว่าจะปรากฏในภายหลังว่าสิ่งที่ปรากฏบนสื่อเป็นเพียงเศษเสี้ยวของข้อเท็จจริง แต่สังคมก็กระหน่ำเผยแพร่ และตัดสินไปแล้ว

บ่อยครั้ง ที่ถ่ายคลิปวีดิโอบุคคลที่แสดงอารมณ์ หรือพฤติกรรม ในขณะใดขณะหนึ่ง เช่นอาจารย์โรงเรียนที่มีชื่อเสียงที่กำลังผรุสวาทก็ดี เจ้าของผู้ประกอบการอุตสาหกรรมในครอบครัวที่มีปัญหาภายในครอบครัวร้องไห้ออกสื่อก็ดี รูปสุนัขข้างถนนถูกทำร้ายถึงเสียชีวิตก็ดี ทำให้ผู้เสพข่าว มองด้านเดียว และตัดสินเอาเองว่าอีกฝ่ายต้องเลวร้ายอย่างมาก ทั้งๆที่ไม่ได้มีข้อมูลจากอีกฝ่ายเลย

มีประสบการณ์ กรณีผู้เสียหายเป็นมารดาผู้เสียชีวิตที่ถูกข่มขืนและฆ่าปิดปาก เมื่อลงจากศาล มารดาผู้เสียชีวิตได้ด่าทอผู้ต้องหาอย่างกราดเกรี้ยวรุนแรง โดยที่ฝ่ายผู้ต้องหาเหมือนมิได้ตอบโต้ด้วยคำพูดใดๆ สังคมรอบข้างมองว่าฝ่ายผู้เสียหายแสดงพฤติกรรมที่เกินเลยและออกจะเป็นการดูหมิ่นศาลด้วยซ้ำ และรับไม่ได้ที่ปล่อยให้บุคคลเช่นนี้แสดงกิริยาวาจากราดเกรี้ยวในศาลขนาดนี้ แต่ไม่มีใครได้เห็นตอนที่ผู้ต้องหาพบมารดาผู้ตายในห้องพิจารณา และได้มีคำพูดพร้อมอากัปกิริยาที่ไม่สะทกสะท้านถึงการกระทำความผิด ที่พูดว่า “แล้วมีอะไร...เดี๋ยวก็หลุด...คดีนี้” เป็นพฤติกรรมที่สร้างความเจ็บปวดให้กับผู้เป็นแม่ที่นอกจากจะสูญเสียลูกด้วยการกระทำของคนใจดำอำมหิตแล้วยังถูกพูดให้เจ็บแค้นเช่นนี้อีก ทั้งๆที่อยู่ในศาล

สิ่งที่คนรอบข้างเห็น เป็นเหรียญด้านเดียว เป็นคำพูดหรือสิ่งที่แสดงออกจากฝ่ายเดียว และอาจจะเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งที่สังคมได้เห็น เพราะเป็นเรื่องของความสะใจ ทำให้เกิดอารมณ์ร่วมที่จะเผยแพร่ความสะใจออกไปทางสื่อ ทั้งๆที่ แท้จริงแล้ว เป็นการเผยแพร่สื่อด้านเดียว และอีกฝ่ายหนึ่ง ไม่มีโอกาสได้ตอบโต้แสดงความเห็น หรือถึงแม้จะทำ ก็ไม่มีใครอยากเผยแพร่ เพราะไม่สะใจ เหมือนคลิปที่เผยแพร่ไปแล้ว

มีประสบการณ์ตรง จากการกระทำหรือพฤติกรรมของพนักงานองค์กรรัฐที่ให้บริการการโดยสารทางอากาศสนามบินใหญ่รองจากสนามบินสุวรรณภูมิ ที่ควรจะช่วยเหลือดูแล แต่กลับแสดงพฤติกรรมต่ำทราม พูดจาขู่ตะคอก และแสดงอำนาจ ทั้งๆที่โดยหน้าที่ควรให้บริการผู้ใช้บริการที่เสียค่าบริการด้วยซ้ำ ร้องเรียนหน่วยงานผู้บังคับบัญชาสองสามครั้งก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น โพสต์เรื่องราวที่เกิดขึ้นในสื่อหลายครั้ง ก็ไม่เกิดผลอะไร ในขณะที่จิตใจยังฝังใจกับความต่ำทรามที่บุคคลเหล่านั้นแสดงกับเรา

การที่่เราไม่ได้ตอบโต้ ไม่ได้หมายความว่าเราผิดพลาด เพียงแต่พยายามข่มสติอารมณ์ แต่สังคมคงไม่รับรู้ เพราะมันไม่มีอะไรให้สะใจ เหมือนคนที่ควบคุมสติอารมณ์ไม่ได้

 สังคมเป็นแบบนี้จริงๆ