ไม่มีอะไร "เกินความสามารถ"

แต่วันนี้กำลังประสบวิกฤติเศรษฐกิจรุนแรงและทำท่าจะบานปลายเป็นปัญหาระดับโลกได้
 

สวนทางกับองค์กรธุรกิจน้องใหม่ที่เพิ่งเปิดตัวมาไม่กี่ปีอย่างเฟซบุ๊คที่มีมูลค่าบริษัทสูงกว่า 3 ล้านล้านบาท มากกว่างบประมาณของหลายๆ ประเทศเสียอีก ซึ่งทำให้เห็นได้อย่างชัดเจนว่าความสำเร็จในอดีตไม่ได้รับประกันไปถึงความสำเร็จในอนาคตเลย
 

องค์กรธุรกิจอย่างเฟซบุ๊คมีกรณีศึกษาที่น่าสนใจอีกมากมาย ซึ่งส่วนใหญ่แล้วมักจะมีขนาดใหญ่โตหรือเป็นผู้นำเทคโนโลยีชั้นสูงที่ทำให้เราคิดว่า “เกินความสามารถ” ของคนไทยไปมาก โดยเฉพาะนวัตกรรมด้านเทคโนโลยีที่มักจะถูกผูกขาดโดยยักษ์ใหญ่อย่างสหรัฐอเมริกาที่มีโครงสร้างพื้นฐานดีกว่าเราหลายเท่า
 

แต่วันนี้ลองมาดูบริษัทที่คนไทยก็คุ้นเคยไม่แพ้กันอย่างสไกป์ และโรวิโอ โมบาย ที่อาศัยนวัตกรรมทำเงินได้มหาศาลแม้ไม่ได้มาจากประเทศยักษ์ใหญ่ เป็นคำถามถึงตัวเองว่าจะแสวงหาโอกาสเช่นนี้ได้หรือไม่
 

เริ่มจากสไกป์ที่ถือกำเนิดในประเทศเอสโตเนียปี 2546 ก่อนจะก่อตั้งบริษัทขึ้นในสวีเดน และประสบความสำเร็จไปทั่วโลกในฐานะโปรแกรมสื่อสารแบบวีโอไอพีทำให้คนทั่วโลกติดต่อกันแบบเห็นหน้าผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ตจนมีฐานผู้ใช้มากกว่า 600 ล้านคนทั่วโลก
 

สไกป์ ถูกไมโครซอฟท์ซื้อกิจการไปด้วยมูลค่าสูงถึง 8,500 ล้านดอลลาร์เมื่อปีที่แล้วนี้เอง ซึ่งจุดเริ่มต้นจากประเทศเล็กๆ อย่างเอสโตเนียนั้นน่าทึ่งมาก ด้วยขนาดของประเทศเพียง 45,000 ตารางกิโลเมตรและมีประชากรไม่ถึง 1.5 ล้านคน
 

ข้อจำกัดของเอสโตเนียมีมากกว่าบ้านเราในทุกมิติหลายเท่านัก แต่สไกป์ก็ถือกำเนิดขึ้นมาและได้รับความนิยมไปทั่วโลก เพียงแค่ 2 ปีก็มีผู้ใช้ทะลุ 100 ล้านคนไปแล้ว จึงไม่น่าแปลกใจที่ไมโครซอฟท์จะยอมซื้อกิจการมาด้วยมูลค่ามหาศาล
 

อีกบริษัทหนึ่งคือ โรวิโอ โมบาย ผู้พัฒนาเกมแองกรี้ เบิร์ดส์ ที่กลายเป็นกระแสความนิยมไปทั่วโลกรวมถึงบ้านเราที่เพิ่งแข่งขันแองกรี้ เบิร์ดส์ ไทยแลนด์ ชาลเลนจ์ ในงานคอมมาร์ตเมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา ก็เป็นอีกหนึ่งบริษัทที่ไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นมาในสหรัฐ
 

โรวิโอ มาจากฟินแลนด์ ซึ่งเป็นประเทศเล็กๆ มีประชากรเพียง 5.5 ล้านคน แต่กลับมีบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างโนเกียถือกำเนิดขึ้นมาจนมีชื่อเสียงระดับโลกได้ แต่กระแสความนิยมของโนเกียวันนี้เริ่มลดลง ความหวังของฟินแลนด์จึงอยู่ที่แองกรี้ เบิร์ดส์ นี้เอง
 

เกมยอดนิยมเกมนี้เปิดตัวขึ้นปี 2552 ก่อนจะมีจำนวนผู้ใช้ทั่วโลกถึง 500 ล้านคนใน 2 ปีต่อมา ซึ่งนับเป็นความสำเร็จอันเหลือเชื่อว่าจะมาจากบริษัทเล็กๆ จึงมีผู้ขอซื้อกิจการเป็นจำนวนมาก ตั้งแต่ 2,000 ล้านดอลลาร์ ไปจนถึง 5,000 ล้านดอลลาร์ ซึ่งยังไม่ทราบว่าจะจบลงที่มูลค่าเท่าใด หรือจะพัฒนาบริษัทเพื่อเพิ่มมูลค่าไปได้อีกมากแค่ไหน
 

ถ้าวิเคราะห์กันให้ดีจะพบว่าเทคโนโลยีที่ใช้พัฒนาสไกป์ และแองกรี้ เบิร์ดส์ จริงๆ แล้ว ไม่ใช่เทคโนโลยีขั้นสูงที่ต้องใช้งบประมาณวิจัยและพัฒนามหาศาลเหมือนบริษัทยักษ์ใหญ่ต่างๆ แต่อาศัยเพียงความคิดสร้างสรรค์และคุณภาพของวิศวกรเป็นหลักเท่านั้น
 

เรื่องอื่นๆ เช่น เงินลงทุน ซอฟต์แวร์พื้นฐานต่างๆ ผมเชื่อว่าก็ไม่ได้เปรียบเสียเปรียบกับบ้านเรามากนัก แต่ทำไมจนถึงวันนี้แล้วเรากลับสร้างบริษัทที่ประสบความสำเร็จในระดับโลกเช่นนี้ไม่ได้?... สัปดาห์หน้าคงต้องติดตามกันต่ออีกครั้ง