ปัญหาแรงงานเด็กเมียนมา

นายตัน มิน เด็กชายวัย 16 ปี อาศัยอยู่ในหมู่บ้านชานเมืองย่างกุ้งกับมารดาและน้องชาย เขาเลี้ยงชีพด้วยการส่งปลาจากเรือประมงไปให้พ่อค้าแม่ค้าในตลาด ได้ค่าแรงวันละ 10,000 จ๊าต หรือราว 298 บาท เขาเคยเรียนหนังสือแต่ต้องลาออกจากโรงเรียนเมื่ออายุได้ 12 ปี เพื่อมาเป็นกำลังหลักในครอบครัวหลังจากมารดาล้มป่วย

ข้อมูลการจ้างงานจากการสำมะโนประชากรของเมียนมาเมื่อเดือนก่อน ระบุว่า หนึ่งในห้าของเด็กเมียนมาที่มีอายุระหว่าง 10-17 ปี ต้องทำงานแทนที่จะได้เรียนหนังสือ และการเปิดเสรีของเศรษฐกิจเมียนมาตั้งแต่ปี 2554 ยิ่งกระตุ้นให้ความต้องการแรงงานพุ่งสูงขึ้น

ขณะที่กฎหมายแรงงานของเมียนมากำหนดว่า ห้ามเด็กอายุต่ำกว่า 13 ปีทำงานในร้านค้าหรือโรงงาน วัยรุ่นที่อายุระหว่าง 13-15 ปี ไม่ควรทำงานเกินวันละ 4 ชั่วโมง หรือทำงานกลางคืนแต่ที่ตลาดปลาสันพยาในนครย่างกุ้ง เมืองใหญ่สุดของเมียนมา เด็กหญิงชายกำลังสาละวนอยู่กับการล้าง ตัดแต่งปลา แล้วขนขึ้นเรือและรถบรรทุกตลอดการทำงานกะกลางคืน 12 ชั่วโมง

สมาชิกอาวุโสจากพรรคสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตยหรือเอ็นแอลดี “นางเมย์ วิน มินท์” ระบุว่า การจัดการกับปัญหาแรงงานเด็กเป็นเป้าหมายหนึ่งของพรรค หากแก้ปัญหานี้ไม่ได้ประเทศย่อมไม่พัฒนา เนื่องจากเด็ก ๆ จะเป็นผู้พัฒนาประเทศในอนาคต จึงจำเป็นต้องได้รับการศึกษา รัฐบาลจำเป็นต้องมีนโยบายที่แก้ไขปัญหาเด็กอย่างจริงจัง เช่น อายุที่เหมาะสมในการทำงาน

ด้านนายไมเคิล สลิงส์บีจากโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ หรือยูเอ็นดีพี ระบุว่า รัฐบาลเมียนมาจำเป็นต้องช่วยให้เด็ก ๆ ได้รับการศึกษา และครอบครัวของพวกเขาพ้นจากความยากจน รวมทั้งมีสาขาการทำงานที่เหมาะสม ผสมผสานกับนโยบายเชิงบวก หากกีดกันไม่ให้เด็กทำงานแล้ว จะยิ่งเป็นการผลักดันให้เด็กลักลอบทำงานตั้งแต่อายุยังน้อยมาก ซึ่งยิ่งเป็นอันตรายมากขึ้น