จดหมายจากวัยรุ่น ถึง ความรัก

ฉันเขียนจดหมายฉบับนี้ถึงคุณในฐานะวัยรุ่นคนหนึ่ง ฉันเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่า ถ้าฉันเจอคุณแล้วจะรู้สึกยังไง แต่ฉันเชื่อว่าการพบเจอ “ความรัก” เข้าจังๆ กับใครสักคนมันก็คงเป็นเรื่องที่สวยงามไม่น้อยเลย...แต่ ผู้ใหญ่หลายคนมักบอกว่าฉันยังเด็กเกินไป ยังไม่เข้าใจความรักดีพอ มันเร็วเกินไป สิ่งที่เขาพูดมันถูกต้องแล้วหรือ?...

อ้อ!ฉันเคยเห็นคนที่ผิดพลาดและเจ็บปวดเพราะเรื่องความรักด้วย พวกเขาบางคนก็เป็นวัยรุ่นเช่นเดียวกับฉัน หลายคนร้องไห้ฟูมฟาย หลายคนฆ่าตัวตาย “ความรัก”...คุณพาคนสองคนมาพบมาผูกพันกัน มา “รักกัน” แต่เมื่อคุณทอดทิ้งเขาทั้งสองไป กลับเกิดเรื่องน่าสะเทือนใจแบบนี้ขึ้น คุณช่างใจร้ายเหลือเกิน ถ้าเป็นเช่นนี้ในใจฉันก็เริ่มกลัวคุณเสียแล้วล่ะ!เมื่อคุณจากไปจะทำให้ฉันเจ็บปวดเช่นนั้นหรือ? คุณโหดร้ายมากขนาดนั้นเชียวหรือ? งั้นที่ว่าความรักสวยงามก็คงจะไม่จริงเสียแล้วสิ?...

เมื่อคุณมีทั้งด้านที่แสนงดงามและน่าหวั่นกลัวหรือถ้ามันยังเร็วเกินไป ฉันยังควรจะมี “ความรัก” อยู่ไหม? ถ้าตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา...แล้วอีกนานแค่ไหนเวลาที่สมควรจึงจะเดินทางมาถึงฉันสักที?... ”ความรัก”... ได้โปรดตอบฉันที ด้วยความสงสัย ความหวัง และรอคอย

ฉันเขียนลงท้ายจดหมายเช่นนั้น เพราะยังไม่แน่ใจว่ารักเป็นเช่นใด จนกว่าฉันจะได้รับคำตอบจาก “ความรัก” ฉันไม่รู้ที่อยู่ของความรัก ฉันจึงตัดสินใจปิดปากซองจดหมายทั้งที่ยังไม่ได้จ่าหน้าซอง ฉันฝากมันไปกับสายลม หวังว่าสายลมจะนำจดหมายนี้ให้คุณอ่าน เมื่อคุณอ่านแล้วได้โปรดตอบฉันด้วยนะ“ความรัก”

ทันใดนั้นฉันได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา ผ่านสายลมมาถึงฉัน นี่ “ความรัก” กำลังคุยกับฉันหรือนี้!
สวัสดีจ้ะ...วัยรุ่นช่างสงสัย

ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณหรอก มันดูห่างเหินเกินไปนะ เพราะจริงๆ แล้วฉันอยู่รอบๆ ตัวเธอนั่นแหละ อยู่ใกล้จนเธอไม่คาดคิดเชียวล่ะ! ฉันจะค่อยๆตอบคำถามเธอก็แล้วกันนะ ที่ผู้ใหญ่พูดว่าเธอยังเด็ก ยังไม่รู้จักความรักดีพอ เร็วเกินไปที่จะมีความรักนั้น สำหรับฉันแล้ว ทุกคนรู้จักความรักดีไม่แพ้กัน เพราะความรักของแต่ละคนมีแง่มุมที่ไม่เหมือนกัน ความรักมีหลายแบบ รักพ่อ-แม่ รักพี่น้อง รักคุณครู รักเพื่อน ไม่เฉพาะเจาะจงต้องเป็นความรักแบบคู่รักเสมอไปและคงไม่เร็วไปหรอกหากเธอจะมีใจรักพ่อ-แม่ รักผู้ที่มีพระคุณต่อเธอ แต่ที่ผู้ใหญ่กล่าวเช่นนั้น เพราะพวกท่านรักและเป็นห่วงเธอ ความห่วงใย ไม่ใช่เรื่องถูกหรือผิด แต่เป็นเรื่องของ “ความรัก” ที่เราต่างหยิบยื่นให้กันและกัน

จริงๆแล้ว “ความรัก” ไม่เคยทิ้งเธอไปไหน มีเพียง “คนรัก” เท่านั้นที่จากไป ตราบใดที่เธอยังมีสติและรักตัวเอง เธอจะไม่เจ็บปวด เพราะความรักไม่เคยทำร้ายใคร ฉันไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอกนะจ๊ะ พวกที่ทุกข์ เมื่อเสีย“คนรัก”ไปคือผู้ไม่มีสติ ขอเพียงเธอมีสติอยู่กับตัว เธอจะไม่เจ็บปวด ความรักที่เราหยิบยื่นให้แก่กันนั้น ช่วยแต่งแต้มโลกให้สวยงามเสมอ เวลาที่คนเราจะทำอะไร ก็ต้องอาศัยความรักเป็นจุดเริ่มต้น เช่น เราจะทำงานอะไรซักอย่าง ก็ต้องมีความรักในงานที่จะทำเป็นตัวเริ่มต้น แต่หากเธอหมายถึงความรักแบบคู่รัก เธอมีสิทธิ์ที่จะรักใครก็ได้ เพราะหัวใจรักเป็นของเธอ แต่จงรักอย่างมีสติ และตั้งอยู่บนความถูกต้องตามทำนองคลองธรรม เหมือนดังบทกลอนที่ว่า “รักสั้นนั้นให้รู้อยู่เพียงสั้น รักยาวนั้นอย่าให้เยิ่นเกินกฎหมาย มิใช่ตายแต่เขาเราก็ตาย แหงนดูฟ้าอย่าให้อายแก่เทวดา” จากบทกลอนของอิศรญาณภาษิตไงจ๊ะ

สัปดาห์นี้ ลูกสาวที่กำลังก้าวเข้าสู่วัยรุ่น สงสัยกำลังจะมีความรักเลยขอใช้พื้นที่กระดาษ เขียนเรื่องราวที่อยากเขียน เมื่อลูกกล้าขอพ่อก็กล้าให้ เพราะนี้คือโอกาสแห่งการเรียนรู้ที่สำคัญ เพราะหากเด็กถูกขัดขวางความคิดสร้างสรรค์และสิ่งที่อยากทำในขณะนั้น เด็กก็อาจเลิกล้มความตั้งใจที่จะทำสิ่งนั้นไปตลอดชีวิตเลยก็เป็นได้ และแล้วก่อนส่งต้นฉบับเพียงหนึ่งวัน ผมก็ได้รับต้นฉบับ...จดหมายจากวัยรุ่น บวกกับภาพประกอบเรื่องและรอยยิ้มจากลูกสาว