'วิโรจน์' เล่าเบื้องหลังคุย 'กลุ่มอนุรักษนิยม' ชี้บางกลุ่มทำเหนื่อย จ้องแต่หาผลประโยชน์ วิธีแก้คือ 'ปักธงความคิด' เชื่อการเปลี่ยนแปลงมีโอกาสเกิดขึ้นจริง
เมื่อวันที่ 20 พ.ย. 2569 นายวิโรจน์ ลักขณาอดิศร อดีต สส.พรรคประชาชน (ปชน.) โพสต์ผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัว ระบุว่า เคยผ่านการเจรจาทางการเมืองมาหลายครั้งอยู่เหมือนกัน มีเรื่องหนึ่งที่อยากจะเอามาแชร์ให้ฟัง เชื่อไหมว่า ระหว่างการเจรจากับกลุ่มนักการเมืองเก่า กับกลุ่มผู้หลักผู้ใหญ่ที่เรียกว่า "กลุ่มอนุรักษ์นิยม" ตนชอบไปเจรจากับกลุ่มผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเมืองมากกว่า ต่อให้รู้มาก่อนว่าผู้ใหญ่ท่านนั้นไม่ชอบพวกเรา เคยตำหนิ หรือด่าพวกเราอยู่บ่อยๆ ก็ยินดีที่จะไปพูดคุยด้วย
นายวิโรจน์ ระบุว่าเนื่องจากโดยนิสัยส่วนตัว เป็นคนที่มีสัมมาคารวะกับผู้ใหญ่อยู่แล้ว พร้อมที่จะอธิบายและชี้แจงด้วยความเคารพ ข้อไหนที่ท่านติติงมาแล้วเป็นเรื่องจริง ก็น้อมรับ และนำกลับไปปรับปรุงให้เห็นเป็นรูปธรรม ไม่เคยคิดที่จะเถียงคอเป็นเอ็นเพื่อเอาชนะเลย หลายครั้งเดินเข้าไปด้วยความเห็นที่แตกต่างกันมาก แต่ตอนเดินออกมา กลับมีความเข้าใจระหว่างกันมากขึ้น เพราะผู้หลักผู้ใหญ่หลายท่านที่ได้พบ ต่อให้ไม่ชอบหรือถึงขั้นเกลียดพวกเรา แต่ลึกๆ แล้วท่านยังคิดดีและหวังดีต่อประเทศชาติบ้านเมือง เพียงแต่มองเห็นหนทางที่จะทำให้ประเทศดีขึ้นแตกต่างจากเราเท่านั้นเอง
แต่เชื่อไหม การเจรจาที่รู้สึกเหนื่อยหน่ายที่สุด กลับเป็นการเจรจากับบรรดานักการเมืองเก่า และกลุ่มก้อนทางการเมืองที่ยังทำการเมืองแบบเดิมๆ คนกลุ่มนี้บางคน ต่อให้เราเอาประโยชน์ของประเทศชาติบ้านเมืองมากางให้ดู อธิบายให้เห็นว่าสิ่งที่เรากำลังจะทำจะแก้ปัญหาให้ประชาชนได้อย่างไร เขาก็นั่งฟัง พยักหน้าด้วย แต่จากประสบการณ์ สิ่งที่เขาสนใจจริงๆ กลับมีอยู่เพียงคำถามเดียว “แล้วถ้าร่วมมือกับพวกคุณ พวกผมจะได้ประโยชน์อะไร?”
นายวิโรจน์ ระบุเพิ่มเติมว่า สิ่งที่เขาอยากได้ส่วนใหญ่ ก็จะเป็น การสร้างเครือข่ายเพื่อกินรวบอำนาจทางการเมือง การมีกลไกในการปกป้องตัวเองจากการถูกดำเนินคดีทุจริต การมีอิทธิพลที่ในพื้นที่เพิ่มขึ้น การที่คนของตัวเองจะมีอำนาจในกระทรวงทบวงกรมเพิ่มมากขึ้น ข้าราชการ การได้รับสัมปทาน การฮั้วประมูลให้กับผู้รับเหมาในเครือข่าย เงินทอนจากการจัดซื้อจัดจ้าง การหากินกับการออกใบอนุญาต การมีโอกาสไปตบทรัพย์ผู้ประกอบการ ไปจนถึงผลประโยชน์และเงินทองในรูปแบบต่างๆ ถ้าพวกเขาไม่ได้สิ่งต่างๆ เหล่านี้ ต่อให้เรื่องนั้นเป็นประโยชน์กับประชาชนและประเทศชาติมากแค่ไหน ก็ยากที่จะได้รับความร่วมมือ ยิ่งถ้าไปกระทบผลประโยชน์ของกลุ่มทุนที่หนุนหลังเขาอยู่ ก็ยิ่งคุยกันยากเข้าไปใหญ่
นายวิโรจน์ ระบุอีกว่า แล้วอะไรล่ะ ที่จะทำให้คนเหล่านี้ยอมรับการเปลี่ยนแปลง? คำตอบที่ได้จากประสบการณ์ คือ พลังความคิดของสังคม เราต้องทำงานทางความคิดกับประชาชนอย่างต่อเนื่อง ทั้งการสื่อสารกับประชาชนโดยตรง และการทำงานผ่านกลุ่มก้อน สมาคมวิชาชีพ เครือข่ายทางสังคม และภาคประชาสังคมต่างๆ รับฟังข้อกังวล แลกเปลี่ยนเหตุผล และสร้างความเข้าใจร่วมกัน จุดนี้ ยังไม่จำเป็นต้องด่าอะไร แต่ใช้การฟัง การพูดคุยทำความเข้าใจ การตอบคำถาม การเอาข้อคิดเห็นจากการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นไปปรับปรุง และการสื่อสารอย่างมียุทธศาสตร์อย่างต่อเนื่อง
จนถึงจุดหนึ่งที่เราแทบไม่ต้องออกมาอธิบายเองแล้ว เพราะเมื่อมีใครตั้งข้อสงสัยหรือโต้แย้ง ก็จะมีคนในสังคมที่เข้าใจเรื่องนั้นเป็นอย่างดี ช่วยกันอธิบายด้วยเหตุผลของเขาเอง เมื่อนั้นแหละ การเปลี่ยนแปลงจะมีโอกาสเกิดขึ้นจริง เพราะแม้แต่นักการเมืองที่ไม่อยากเปลี่ยนแปลง ก็ไม่อยากเอาตัวเองไปเป็นปฏิปักษ์กับประชาชนส่วนใหญ่เหมือนกัน
พอถึงจุดนั้น การเจรจาจะง่ายขึ้นมาก เราไม่จำเป็นต้องไปบีบให้เขายอมจำนนด้วยซ้ำ เพียงแต่หาบันไดให้เขาลงอย่างสง่างาม เปิดโอกาสให้เขาได้มีส่วนร่วม ได้รับเครดิต และได้รับเสียงปรบมือจากประชาชนด้วย ถ้าประชาชนได้ประโยชน์ ประเทศชาติเดินไปข้างหน้าได้ แล้วเขาอยากได้เสียงปรบมือบ้าง ก็แบ่งให้เขาไปเถอะ เราไม่ได้ทำงานเพื่อผูกขาดเสียงปรบมือจากใครอยู่แล้ว
นายวิโรจน์ ระบุเพิ่มเติมว่า จังหวะนี้ล่ะที่สามารถจะเอาเครื่องด่ามาตั้งตระหง่าน Standby รอกดปุ่ม ถ้ากลุ่มนักการเมืองเก่ากลุ่มไหน ยังคงแข็งขืน คิดจะเอาแต่ผลประโยชน์ เมื่อนั้นก็ไม่ต้องลังเลใจที่จะกดปุ่มเปิดสวิทช์ "เครื่องด่า" ให้ทำงานเต็มกำลังทันที เชื่อไหม แค่เราเอ่ยปากด่าแค่แอะเดียว ประชาชนก็จะช่วยกันด่าไปในทิศทางเดียวกัน เพราะสังคม ณ เวลานั้นมีฉันทามติไปในทางเดียวกันเสียเป็นส่วนใหญ่แล้ว ประชาชนแต่ละคนล้วนมีข้อมูลข้อดีข้อเสีย กันครบถ้วนกันหมดแล้ว สุดท้ายแล้วไม่มีใครทานโมเมนตัมแห่งฉันทามติจากประชาชนได้หรอก จากนั้นเราก็แค่ไปเจรจาใหม่ หาบันไดให้เขาเดินลงมาอย่างบอบช้ำน้อยหน่อย การเจรจาก็จะเดินหน้าประสบความสำเร็จ การเปลี่ยนแปลงก็จะเกิดขึ้นได้
"ประสบการณ์เหล่านี้ทำให้ผมตระหนักอยู่เสมอว่า การทำงานทางความคิดกับประชาชน กลุ่มก้อน สมาคม และภาคประชาสังคมต่างๆ มีความสำคัญอย่างมาก แม้จะเป็นงานที่ต้องใช้เวลา ใช้ความอดทน และหลายครั้งก็ไม่มีแสงไฟส่องมาถึงคนทำงานเหล่านี้เลย" นายวิโรจน์ ระบุ
นายวิโรจน์ ระบุด้วยว่า การเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากการเจรจาของคนไม่กี่คนในห้องประชุม อาจถูกล้มล้างได้ด้วยการเจรจาของคนอีกไม่กี่คนในห้องประชุมเดียวกัน แต่การเปลี่ยนแปลงที่หยั่งรากลงไปในความคิดของผู้คนทั้งสังคม ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมายกเลิกกันได้ง่ายๆ
ท้ายที่สุดแล้ว ความสำเร็จของการทำงานทางความคิด ไม่ใช่การทำให้ประชาชนเชื่อเรา แต่คือการทำให้ประชาชนเข้าใจและเชื่อมั่นในพลังของเหตุผล จนแม้วันหนึ่งไม่มีพวกเรายืนอยู่ตรงนั้นแล้ว สังคมก็ยังสามารถขับเคลื่อนการเปลี่ยนแปลงต่อไปได้ด้วยตัวเอง





