'สึนามิ' 14 ปีที่เวลาเยียวยาไม่ได้

'สึนามิ' 14 ปีที่เวลาเยียวยาไม่ได้

ชีวิตนี้ตั้งใจจะไม่เหยียบน้ำเค็มอีกเลยเพราะทะเลได้พรากชีวิตลูกไปจากอกแม่” คำพูดลึกสุดใจของแม่คนหนึ่งที่ต้องสูญเสียลูกน้อยวัย4ขวบกับเหตุการณ์คลื่นยักษ์สึนามิเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2547

ผ่านมา 14 ปีความรู้สึกนี้เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน..การวางดอกไม้หน้าป้ายชื่อลูกน้อยเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบ14 ปีเพราะก่อนหน้านี้เธอเองยังจิตใจไม่เข้มแข็งพอที่จะมายังอนุสรณ์สถานสึนามิบ้านน้ำเค็มแห่งนี้ สถานที่ซึ่งพรากชีวิตลูกน้อยไปอย่างไม่มีวันกลับ.

ไม่ต่างจากครอบครัว”แก้วเดชะ” ที่ต้องสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักมากถึง 11 คน ในจำนวนนี้ครอบครัวได้พบร่างอันไร้วิญญาณเพียงน้อยนิดส่วนที่เหลือตกอยู่ในสถานะผู้สูญหายที่สิ้นหวังในการติดตามหาตัว. การนำดอกกุหลาบสีขาวมาวางไว้หน้าป้ายชื่อที่อนุสรณ์สถานสึนามิบ้านน้ำเค็มเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้ครอบครัวนี้รู้สึกว่าพวกเขาไม่ได้หายไปไหนแต่ยังอยู่ ณ ที่แห่งนี้ที่บ้านน้ำเค็ม.

รอยยิ้มปนคราบน้ำตา ของครอบครัวผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์สึนามิสะท้อนให้เห็นถึงร่องรอยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เวลาเท่านั้นที่จะช่วยเยียวยาให้คลายความทุกข์ไปได้บ้าง

อนุสรณ์สถานสึนามิเรือต 813 ตั้งอยู่ที่บ้านบางเนียง ตำบลคึกคัก อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงาแห่งนี้เป็นอีกหนึ่งสถานที่ในวันครบรอบ 14 ปีมีนักท่องเที่ยวชาวต่างประเทศเข้ามาร่วมรำลึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา. ..ภาพเหตุการณ์ความสูญเสียในวันนั้นสะกดให้ทุกคนสงบนิ่งไว้อาลัยต่อเหตุการณ์คลื่นยักษ์ซึนามิโศกนาฏกรรมครั้งรุนแรงที่สุดของประเทศไทย...