สุดรันทด! หญิงชราวัย83ปี ตาบอด นอนในบ้านร้างนานกว่าปี

พบหญิงชรา ขาพิการ ตาบอด นอนทุกข์ทรมานในบ้านร้าง ตำบลแสนตุ้ง อำเภอเขาสมิง จังหวัดตราด นานเกือบ 2 ปี ชาวบ้านเวทนา หอบสิ่งของมาช่วย ส่งข้าว ส่งน้ำ สาม สี่วันครั้ง ไม่มีหน่วยงานใดๆ ลงมาให้ความช่วยเหลือ โดยหญิงชราคนดังกล่าว ชาวบ้านในตลาดเทศบาลตำบลแสนตุ้ง พาไปพบกับ นางแอ๊ด อาชชา อายุมากกว่า 80 ปี นอนอยู่ในห้องแถวให้เช่าแคบๆไม่มีเลขที่ อยู่กลางป่ารกร้าง ม.1 ต.แสนตุ้ง อ.เขาสมิง เมือ่ไปถึงพบนางแอ๊ด นอนซมอยู่กับพื้นบ้าน รอบข้างมีอุปกรณ์ทำครัว เตียงนอนเก่าๆ และหมอน มุ้ง ผ้าห่มเก่าๆ โดยนางแอ๊ด ลุกขึ้นนั่งด้วยความดีใจ เพราะทราบว่า ชาวบ้านนำอาหารมาให้กิน 

โดยมีนางฉุยฉาย วารีเขต และนางสมจิต สุทธิธรรม แม่ค้าในตลาดเทศบาลตำบลแสนตุ้ง พร้อมญาติๆ ช่วยกันนำข้าวปลาอาหาร มาป้อนให้นางแอ๊ด กิน และยังนำกล้วยน้ำว้ามาให้อีก 1 เครือ ยาจุดกันยุง และน้ำขวดสำหรับดื่ม สอบถามนางแอ๊ด พอพูดภาษาไทยได้บ้าง บอกว่า ตนอยู่จังหวัตราดนานถึง 70 ปีแล้ว แรกไชๆมาอาศัยรับจ้างทำงานก่อสร้าง ต่อมาเมือ่ก่อน 10 ปีที่ผ่านมา ทำงานรับจ้างก่อสร้างไม่ไหว จึงออกมารับจ้างคัดแยกขยะอยู่ในตำบลแสนตุ้ง และเมือ่สองปีที่ผ่านมา เกิดอุบัติเหตุฟ้าผ่ากำแพงบ้าน กำแพงล้มทับจนขาพิการ อาสาสมัครกู้ภัย นำส่งรพ.เขาสมิง หลังรักษาตัวอยู่นานนับเดือน ออกจากโรงพยาบาล เจ้าของร้านโฮมวัสดุภัณฑ์ ตำบลแสนตุ้ง สงสาร จึงให้มาพักอาศัยในห้องเช่าดังกล่าว มีแต่ไฟฟ้าให้ใช้ พร้อมน้ำประปา 

ส่วนอาหารต้องหากินเอง ซึ่งนางแอ๊ดพิการตามองไม่ค่อยเห็น แถมขายังพิการเดินไม่ได้ ไม่สามารถช่วยตัวเองได้ และไม่มีญาติพี่น้องคอยดูแล ชาวบ้านในตลาดเทศบาลตำบลแสนตุ้ง ทราบข่าว จึงช่วยกันนำอาหาร เสือ้ผ้า เครื่องใช้ มาให้ความช่วยเหลือ โดยเฉพาะ ครอบครัวของนางฉุยฉายและนางสมจิตร แต่ไม่ค่อยมีเวลา สามสี่วันถึงจะนำเข้ามาให้ครั้งนึง ช่วงที่ไม่มีใครให้อาหาร นางแอ๊ด ต้องนอนหิว บางวันต้องกินข้าวบูดที่เหลือจากวันก่อนๆ เพราะตามมองไม่เห็น นอกจากนี้ นางแอ๊ด ยังลุกเดินไม่ไหว ต้องถ่ายอุจาระ ปัสสาวะ รดที่นอนและผ้านุ่ง ซึ่งเป็นหน้าที่ของนางฉุยฉายและนางสมจิต ต้องคอยมาเช็ดล้างให้เป็นประจำ

นางฉุยฉาย และนางสมจิต บอกว่า ไม่มีใครทราบประวัติความเป็นมาของนางแอ๊ด ทราบแต่เพียงว่า เคยมีบัตรแรงงานต่างด้าวเมือ่กว่าสิบปีก่อน ช่วงที่ยังทำงานได้ นางแอ๊ด ชอบเข้าวัดทำบุญ และพักคนเดียวมาโดยตลอด จนสองปีที่ผ่านมา ตาพิการมองไม่ค่อยเห็น แถมขาพิการเดินไม่ได้ ชาวบ้าน เห็นแล้วรู้สึกเวทนา สงสาร จึงช่วยกันนำข้าวปลา อาหาร มาให้กิน ที่น่าสงสารคือบ้านแห่งนี้ ไม่มีใครพักอาศัย รอบบ้าน มีป่าขึ้นรก มียุงมากมาย แต่นางแอ๊ด ชอบนอนนอกมุ่งให้ยุงกัดเพราะอากาศร้อน เกรงจะป่วยเป็นไข้เลือดออก อยากฝากถึงหน่วยงานราชการที่รับผิดชอบ มานำนางแอ๊ด ไปพักอาศัยในที่ที่ดีกว่านี้ ถึงไม่ใช่คนไทย แต่ก็เป็นมนุษย์ด้วยกัน ควรจะให้ความเมตตา สงสารให้ความช่วยเหลือบ้างตามสมควร

โดยในวันนี้ นางแอ๊ด ยังนอนรอความช่วยเหลือ อดอยาก หิวโหย อยู่ในโลกมืดเพียงลำพัง ขาดพี่ ขาดน้อง ขาดคนดูแล ชีวิตเหมือนไม้ใกล้ฝั่ง ที่จะตายจากโลกนี้ไป ไม่วันใดก็วันหนึ่ง หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง น่าจะลองหาแนวทาง ให้ความช่วยเหลือ นางแอ๊ด หญิงชรา พลัดบ้านเกิด เมืองนอนมา ให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นกว่านี้บ้าง