เช็กด่วน ‘อาการคนเมา’ ร้านค้าห้ามขายน้ำเมาให้ หากฝ่าฝืนผิดกฎหมาย

จากที่ พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ.2551 แก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่ 2 พ.ศ.2558 มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน  2568  โดยมาตรา 29(2) กำหนดว่า ห้ามขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แก่บุคคลที่มีอาการมึนเมา  ซึ่งจะต้องมีการออกประกาศกฎหมายลูกเกี่ยวกับ อาการมึนเมา ออกมาภายใน 180 วันนับตั้งแต่กฎหมายมีผลบังคับใช้ อย่างไรก็ตาม ไม่สามารถดำเนินการออกประกาศได้ทันในช่วงเทศกาลปีใหม่ 2569 

ในการประชุมคณะกรรมการควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ที่มีนายพัฒนา พร้อมพัฒน์ รมว.สาธารณสุข เป็นประธานครั้งล่าสุด ได้มอบหมายให้กรมควบคุมโรค ออกแนวทางการตรวจสอบอาการมึนเมามา(อาการคนเมา)ใช้ก่อนระหว่างที่ยังไม่มีประกาศกฎหมายลูก ทว่า เนื้อหาในประกาศอาการมึนเมาที่จะออกในภายหลัง จะไม่แตกต่างมากนักจากแนวทางประเมินเบื้องต้น

ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ขณะนี้ สำนักงานคณะกรรมการควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์  กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข ได้กำหนด “แนวทางการตรวจสอบอาการมึนเมา” ระบุว่า

ด้วยมาตรา 29 (2) แห่งพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2551 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2558 บัญญัติห้ามผู้ใดขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ให้แก่บุคคลที่มีอาการมึนเมา ดังนั้น เพื่อให้การปฏิบัติตามกฎหมายเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ กรมควบคุมโรค โดยคำแนะนำของราชวิทยาลัยจิตแพทย์แห่งประเทศไทย จึงออกแนวทางการตรวจสอบอาการมึนเมา ดังนี้

1.) บุคคลที่มีอาการอย่างใดอย่างหนึ่งต่อไปนี้ ให้ถือว่าเป็นบุคคลที่มีอาการมึนเมา

1.1 บุคคลที่บริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปในปริมาณที่ส่งผลให้เกิดการบกพร่องที่เห็นได้ชัดเจนในการควบคุมการทรงตัวและการเคลื่อนไหวของร่างกาย (เช่น เดินเซ หรือยืนลำบาก เป็นต้น) หรือการแสดงออกทางพฤติกรรมหรือวาจา จนอาจเป็นเหตุให้เกิดอันตรายต่อตนเองหรือผู้อื่น หรือเป็นการรบกวนความสงบเรียบร้อย

1.2 บุคคลที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์ออกจากร่างกาย และมีอาการร่วมอย่างใดอย่างหนึ่ง ดังต่อไปนี้

1.2.1 อาการทางกายภาพที่สังเกตได้ชัดเจน ได้แก่

(ก) ตาแดงฉ่ำ หรือมีอาการตากระตุก

(ข) การควบคุมการเคลื่อนไหวบกพร่องอย่างชัดเจน เช่น เดินเซ เดินไม่ตรงทาง ยืนลำบาก ล้มเซ หรือมือสั่นอย่างเห็นได้ชัด

1.2.2 อาการทางวาจาและพฤติกรรม

(ก) พูดไม่ชัดเจน พูดอ้อแอ้ พูดรวบรัด หรือพูดช้ากว่าปกติ

(ข) มีภาวะอารมณ์แปรปรวน หงุดหงิดง่าย แสดงอารมณ์ก้าวร้าว หรือรบกวนผู้อื่น

(ค) กล่าววาจาในลักษณะข่มขู่หรือยุยงให้เกิดความไม่สงบ

2.) วิธีการตรวจสอบอาการมึนเมา สามารถดำเนินการตามวิธีการใดวิธีการหนึ่ง ดังต่อไปนี้

2.1 การแตะจมูกตัวเอง

ให้บุคคลที่สงสัยว่ามีอาการมึนเมาหลับตา ยื่นแขนไปข้างหน้าแล้วชี้นิ้วออกไป จากนั้นให้งอข้อศอกและนำนิ้วมาแตะที่ปลายจมูกโดยไม่ลืมตา หากบุคคลนั้นไม่สามารถนำนิ้วมาแตะที่ปลายจมูกได้ โดยพลาดเป้าเกินกว่าหนึ่งเซนติเมตร หรือมีอาการมือสั่นอย่างเห็นชัดขณะพยายามแตะจมูก ให้ถือว่ามีอาการมึนเมา

2.2 การเดินต่อเท้า

ให้บุคคลที่สงสัยว่ามีอาการมึนเมาเดินสลับเท้าโดยให้ส้นเท้าชิดปลายเท้าเป็นเส้นตรงไปข้างหน้าสิบก้าว แล้วหันตัวด้วยเท้าหนึ่งข้าง จากนั้นเดินสลับเท้าแบบส้นเท้าชิดปลายเท้าอีกสิบก้าว หากมีการแสดงความผิดปกติดังต่อไปนี้ร่วมกันตั้งแต่สองครั้งขึ้นไประหว่างดำเนินการ ให้ถือว่ามีอาการมึนเมา

2.2.1 ไม่สามารถเดินต่อเท้าโดยให้ส้นเท้าชิดปลายเท้าได้อย่างต่อเนื่อง

2.2.2 ก้าวออกนอกเส้น หรือเดินเซชัดเจน

2.2.3 ใช้แขนช่วยพยุงตัวเพื่อทรงตัว (กางแขนออก)

2.2.4 หยุดเดินก่อนครบสิบก้าว

2.2.5 ไม่สามารถหันตัวได้อย่างถูกวิธี

2.3 การยืนขาเดียวและนับเลข

ให้บุคคลที่สงสัยว่ามีอาการมึนเมายืนตัวตรง ยกขาข้างหนึ่งขึ้นจากพื้นประมาณสิบห้าเซนติเมตร และเริ่มนับเลขตั้งแต่หนึ่งพันหนึ่งไปจนถึงหนึ่งพันสามสิบ (1001, 1002, …) จนกว่าจะครบสามสิบวินาที ขณะที่นับเลข หากตัวเซ วางเท้าลง เอียง หรือใช้แขนทรงตัว ให้ถือว่าบุคคลดังกล่าวมีอาการมึนเมา หากมีการแสดงความผิดปกติดังต่อไปนี้ร่วมกันตั้งแต่สองครั้งขึ้นไประหว่างดำเนินการ ให้ถือว่ามีอาการมึนเมา

2.3.1 วางเท้าลงกับพื้นก่อนครบสามสิบวินาที

2.3.2 ใช้แขนช่วยพยุงตัวเพื่อทรงตัว (กางแขนออก)

2.3.3 ตัวเซหรือโยกตัวอย่างชัดเจนขณะยืน

2.3.4 เอียงเท้าด้วยข้างที่อยู่กับพื้น