ลดก๊าซเรือนกระจกด้วยระบบซื้อขายสิทธิในการปล่อยก๊าซเรือนกระจก?(ตอนที่1)
ครั้งที่แล้วเราเล่าถึงการลดก๊าซเรือนกระจกด้วยกลไกภาษีคาร์บอนไปแล้ว ครั้งนี้จะขอเล่าถึงระบบซื้อขายสิทธิในการปล่อยก๊าซเรือนกระจก หรือ Emission Trading Scheme (ETS) ซึ่งเป็นกลไกสำคัญหนึ่งในกลไกราคาคาร์บอน หรือ Carbon Pricing Instruments (CPIs)
ETS และภาษีคาร์บอน ก็ถือเป็น CPIs ประเภทหนึ่งในหลายๆ ประเภท ที่ในปัจจุบันนานาประเทศใช้ในการช่วยขับเคลื่อนให้เกิดการลดก๊าซเรือนกระจกของโลก
ระบบซื้อขายสิทธิในการปล่อยก๊าซเรือนกระจกเป็นกลไกทางการตลาดรูปแบบหนึ่ง ซึ่งกำหนดเพดานการปล่อยก๊าซเรือนกระจก (Cap) ในภาพรวม และการให้สิทธิในการปล่อยก๊าซเรือนกระจก (Allocation) เป็นใบอนุญาตหรือสิทธิ์การปล่อยก๊าซเรือนกระจก (Allowance) แก่องค์กรที่อยู่ภายใต้ระบบ ซึ่งองค์กรเหล่านี้มีหน้าที่ต้องส่งมอบใบอนุญาตหรือสิทธิ์การปล่อยก๊าซเรือนกระจกคืน (Surrender) แก่ผู้กำกับดูแลระบบในจำนวนที่เท่ากับปริมาณการปล่อยก๊าซเรือนกระจกของตนในช่วงเวลาที่กำหนด
ดังนั้น องค์กรใดที่สามารถปล่อยก๊าซเรือนกระจกต่ำกว่าใบอนุญาตหรือสิทธิ์ที่ได้รับการจัดสรรมา สามารถขายสิทธิ์ (Trade) ในการปล่อยก๊าซเรือนกระจกให้แก่องค์กรอื่นที่ต้องการปล่อยก๊าซเรือนกระจกมากกว่าสิทธิ์ที่ตนได้รับ จึงทำให้เกิดการซื้อขายก๊าซเรือนกระจก (วัดเป็นตันคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่า) และทำให้การลดก๊าซเรือนกระจกโดยสุทธิของโลกลดลง
จากรายงาน State and Trends of Carbon Pricing 2022 ของธนาคารโลก ระบุว่ามีหลายประเทศทั่วโลกที่ใช้ระบบ ETS โดยส่วนใหญ่เป็นประเทศที่พัฒนาแล้วในสหภาพยุโรป นอกจากนี้ ยังมีประเทศยักษ์ใหญ่ เช่น จีน เกาหลีใต้ นิวซีแลนด์ แคนาดา ญี่ปุ่น (ไซตามะและโตเกียว) และสหรัฐบางรัฐ บังคับใช้ระบบดังกล่าวอยู่ และมีบางประเทศในสหภาพยุโรปที่ดำเนินการทั้งระบบ ETS และภาษีคาร์บอน ควบคู่กัน เช่น สเปน ฝรั่งเศส โปแลนด์ สวีเดน นอร์เวย์ โปรตุเกส ฯลฯ
ข้อมูลล่าสุดจาก International Carbon Action Partnership (ICAP) ระบุว่า ในปี ค.ศ. 2021 มี 1 ภูมิภาค 8 ประเทศ 18 จังหวัด/มณฑล/มลรัฐ และ 6 เมือง ที่ได้นำระบบซื้อขายสิทธิในการปล่อยก๊าซเรือนกระจกมาใช้ ซึ่งครอบคลุมการปล่อยก๊าซเรือนกระจกประมาณ16% ของปริมาณการปล่อยก๊าซเรือนกระจกทั่วโลก
ในครั้งหน้าจะนำเรื่องคาร์บอนเครดิตของประเทศไทยมาเล่าให้ฟังต่อค่ะ