ดูเหมือนว่าความนิยม “เงินหยวน” ของจีนจะยังเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง สวนทางกับความนิยม “ดอลลาร์” ของสหรัฐที่ถูกตั้งคำถามมากขึ้น ...เมื่อเร็วๆ นี้
สำนักข่าวบลูมเบิร์ก เพิ่งรายงานว่า ระบบชำระเงินหยวนข้ามพรมแดนของจีนเพิ่งทำลายสถิติการใช้งานที่หนาแน่นสุดนับตั้งแต่เปิดตัวเมื่อปี 2015 ซึ่งเป็นผลจากความแข็งแกร่งของการค้า และการหันมาใช้เงินหยวนเพื่อการชำระเงินที่มากขึ้น โดยในช่วง 10 เดือนแรกของปี 2026 เงินหยวนมียอดการชำระเงินข้ามพรมแดนสูงถึง 182.8 ล้านล้านหยวน หรือราว 27.4 ล้านล้านดอลลาร์ แซงหน้ายอดการชำระทั้งปีของปี 2025 ไปเป็นที่เรียบร้อย
สถิติดังกล่าวสะท้อนถึงแรงขับเคลื่อนสำคัญในการผลักดันเงินหยวนให้กลายเป็นสกุลเงินสากลตามเป้าหมายของผู้นำจีนที่ต้องการให้ “สกุลเงิน” ของตัวเองมีบทบาทในเวทีโลกมากขึ้น อีกทั้งปริมาณการใช้ดังกล่าวยังเป็นผลลัพธ์จากความพยายามของจีนในการยกระดับบทบาทเงินหยวนในเวทีการค้าและการเงินโลกด้วย ถ้ามองไปข้างหน้าเราเชื่อว่า โมเมนตัมนี้จะมีไปอย่างต่อเนื่องเช่นกัน กล่าวคือ ความนิยมเงินหยวนน่าจะเพิ่มขึ้นได้มากกว่านี้ แม้ว่าจะยังห่างไกลสกุลเงินหลักอย่างดอลลาร์ แต่ช่องว่างจะค่อยๆ แคบลงเรื่อยๆ
อย่างไรก็ตาม การผลักดันเงินหยวนให้เป็นสกุลเงินระดับโลกจำเป็นต้องมีมากกว่าระบบชำระเงิน เพราะประเทศและบริษัทต่างชาติที่ได้รับเงินหยวนจากการค้าต้องมีตลาดการเงินที่สามารถนำเงินดังกล่าวไปลงทุนหรือบริหารสภาพคล่องได้ด้วย ...ความน่าสนใจของเรื่องนี้ก็คือ ในปี 2026 เป็นปีที่ธนาคารจากฟากฝั่งตะวันตกเริ่มออกหุ้นกู้สกุลเงินหยวนมากขึ้น หรือที่รู้จักกันในนาม “ติ่มซำบอนด์” โดยเป็นการระดมทุนผ่านหุ้นกู้สกุลหยวนในฮ่องกง
สำนักข่าวบลูมเบิร์ก รายงานว่า ธนาคารระดับโลกในปีนี้ มียอดระดมทุนผ่านติ่มซำบอนด์ราว 1.34 แสนล้านหยวน หรือราวๆ 2 หมื่นล้านดอลลาร์ เพิ่มขึ้นจากปีก่อนหน้าถึง 3 เท่าตัว โดยธนาคารที่มีบทบาทสำคัญในการระดมทุน คือ Citigroup, Barclays และ BNP Paribas ขณะที่ Wells Fargo เพิ่มปริมาณการออกหุ้นกู้สกุลหยวนมากกว่า 10 เท่า และ Goldman Sachs เพิ่มขึ้นประมาณ 3 เท่า
นอกจากนี้ข้อมูลจาก Bank of America ระบุว่า เงินหยวนนอกจีนแผ่นดินใหญ่ได้แซงเงินปอนด์อังกฤษ ขึ้นเป็นสกุลเงินอันดับ 3 ที่ธนาคารทั่วโลกใช้ในการระดมทุน สะท้อนความต้องการใช้เงินหยวนในตลาดการเงินระหว่างประเทศที่เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ...อย่างที่เราเกริ่นเอาไว้ตอนแรกว่า แม้เงินหยวนจะยังห่างไกลเงินดอลลาร์ในฐานะสกุลเงินหลักของโลกค่อนข้างมาก แต่สถานการณ์ที่เกิดขึ้นก็อดชวนให้คิดไม่ได้ว่า โลกกำลังค่อยๆ ลดพึ่งพาระบบการเงินที่มี “ดอลลาร์สหรัฐ” เป็นศูนย์กลางลงเรื่อยๆ หรือไม่?
