เจริญพรสาธุชนผู้มีจิตศรัทธาในพระพุทธศาสนา .. ยามใดโลกกับธรรมอิงอาศัยกันและกันอย่างพอเหมาะ เกิดภาวะดุลยธรรม
การสมประโยชน์ก็จักเกิดขึ้น เสมือนร่างกายกับจิตใจที่ต้องสานสัมพันธ์กันไปอย่างมีคุณภาพ เพื่อการดำเนินชีวิตไปในทิศทางสร้างสรรค์ ก่อเกิดประโยชน์และความควร
โลกกับธรรม.. กายกับจิต... คือ การบริหารชีวิตที่เหมาะควรด้วยอำนาจสติปัญญา เพื่อกระทำความเพียรชอบให้โลกบำรุงกาย .. ธรรมบำรุงจิต... อย่างรู้เข้าใจในประโยชน์ที่เป็นธรรมดา เพื่อการไม่ลุ่มหลงยึดติดจนเสียจิตขาดธรรม .. อาจทำให้โลกและกายเสื่อมสภาพอย่างขาดความเข้าใจ...
การเรียนรู้เรื่องของโลกหรือกาย .. ที่เป็นสภาพธรรมชาติอันก่อเกิดขึ้นตามเหตุปัจจัย การศึกษาเรื่องของจิตที่เป็นสภาพธรรมอันประณีตวิจิตรตระการ เพื่อการบริหารจัดการให้สบประโยชน์ นับเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตของความเป็นสัตว์ที่สามารถพัฒนาให้ก้าวไปถึงความประเสริฐตามฐานะโดยธรรมได้
กำลังหรือพละ อันเป็นพลังทางจิตใจ จึงเป็นยุทธปัจจัยที่จักต้องแสวงหา เพื่อนำมาส่งเสริมให้บุคคลดำเนินชีวิตไปด้วยความมั่นใจและปลอดภัย ด้วยการมีปัญญาชอบ ซึ่งจัดเป็นกำลังของชีวิตที่สำคัญที่สุด ที่จะนำไปสู่ ความรู้ดี รู้ชอบ รู้ความมีประโยชน์ ถูกต้องตรงธรรม... ด้วยการรู้วิธีพิจารณา วินิจฉัย เพื่อการจัดการในสรรพปัญหาที่เป็นเครื่องกีดขวางการดำเนินชีวิตไปสู่ทิศทางที่ชอบธรรมได้อย่างถูกควร
ปัญญาชอบ หรือ ปัญญาพละ จึงเป็นกำลังสำคัญต่อการจัดการบริหารตนเองที่เชื่อมโยงสัมพันธ์กับสังคม สิ่งแวดล้อม ที่สำคัญยิ่ง โดยเฉพาะเมื่อต้องรอบรู้ในเรื่องของตน คน และงาน และจะนำไปสู่ความเพียรอย่างมีปัญญาชอบ ก่อเกิดวิริยพละ ให้สามารถทำงานต่อกันอย่างไม่ท้อถอย ซื่อตรงต่อเวลา ไม่เบื่อหน่ายเกียจคร้าน ไม่อ่อนแอ อ้อแอ้ ท้อถอย ต่ออุปสรรคปัญหาที่ไหลผ่านเข้ามาเป็นรายวัน...
การมีปัญญาชอบเพื่อการค้ำชูชีวิตให้ก้าวหน้าไปในทิศทางของความเพียรชอบนั้น นับเป็นความสำคัญอย่างยิ่งที่จะนำไปสู่การรู้เข้าใจในโทษภัยของโลกที่รกรุงรังด้วยปัญหา ที่ควรจำแนกแจกแจงให้เห็นความเป็นกุศล อกุศล คุณ หรือโทษ อย่างชัดเจน เพื่อการละชั่ว ทำดี .. ละโทษ สร้างคุณ สู่การดำเนินชีวิตไปอย่างไม่ก่อปัญหา สร้างภาระทุกข์โทษภัยให้เกิดขึ้น เฉกเช่น สัตว์อนาถาทั้งหลาย
การรู้จักพิจารณาการกระทำหรือทำงานที่ไม่เป็นโทษ (อนวัชชะ) จึงนับเป็นศิลปะในการดำเนินชีวิตที่จำเป็นอย่างยิ่งของสัตว์ผู้แสวงหาความประเสริฐ.. โดยเฉพาะผู้ที่ดำเนินชีวิตอยู่ในฐานะนักศึกษา ปัญญาชนทั้งหลาย ที่จะต้องไม่กระทำผิดกฎหมายบ้านเมืองเป็นเบื้องต้น และจักต้องไม่กระทำผิดจารีตประเพณีและหลักศีลธรรมในพระพุทธศาสนาเป็นที่สุด
การกระทำที่ไม่ผิดไปจากหลักธรรมในพระพุทธศาสนา ควรได้รับการยกย่องว่าเป็นปัญญาชน ที่แสดงออกด้วยการกระทำที่ไม่เป็นโทษภัยทั้งต่อตนเอง สังคม ประเทศชาติ...
ที่สำคัญที่สุดแห่งผู้มีปัญญาชอบนั้น .. ควรรู้จักการสงเคราะห์หรือการช่วยเหลือผูกมิตรกับผู้อื่น ให้เกิดความรักใคร่ นับถือ ร่วมมือร่วมใจกัน เพื่อการสานสร้างความรักสามัคคีตามวิสัยบัณฑิตในหมู่ชน
ปัญญาชน คนมีปัญญาชอบ .. จึงไม่ควรก่อการเนรคุณความดีที่ตนมีมา อันเป็นต้นทุนเดิมของการก่อเกิดชีวิตในฐานะของมนุษยชาติ .. ไม่ควรก่อร่างสร้างอัตลักษณ์สังคมที่พิกลพิการในความดี.. จนก่อเกิดวิกฤติอัปรีย์ไปทุกหย่อมหญ้า .. ให้ประเทศชาติเดือดร้อนเล่นอย่างไร้สาระ .. ไร้ประโยชน์โดยธรรม...
..การไม่ประพฤติผิดกฎหมาย
..การไม่ประพฤติผิดจารีตประเพณี
..การไม่ประพฤติผิดศีล
..การไม่ประพฤติผิดธรรม
จึงเป็นเรื่องสำคัญยิ่งในวิถีปัญญาชนที่ควรปลูกฝังในจิตวิญญาณของเด็กเยาวชนในสังคมปัจจุบัน
ดังนั้น การมุ่งจัดการศึกษาเพื่อชีวิต ที่นำไปสู่ ความเข้าใจโลก เชิดชูธรรม ... จึงเป็นสิ่งที่ควรกระทำก่อนจะนำไปสู่การศึกษาศิลปะอาชีพใด ๆ ทางโลก เพื่อการยังชีพอย่างสมฐานะความเป็นคนดีของสังคมที่เคารพธรรมะ ยกย่องธรรมาธิปไตย มากกว่าอธิปไตยใด ๆ ในโลก ไม่ว่าจะเป็นอัตตาธิปไตยหรือโลกาธิปไตย
ผู้เคารพธรรมจึงปฏิเสธวิถีพวกมากลากไป จนละเลยความถูกต้องชอบโดยธรรม .. ในการแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ในชีวิต
การดำรงชีวิตอยู่ด้วยการยึดหลัก.. จักต้องเป็นธรรม .. จักต้องมีธรรม .. และจักต้องสร้างธรรม .. จึงเป็นฐานะของปัญญาชนในทางธรรมที่แท้จริง อันควรแก่การยกย่อง !!
เจริญพร
