ไม่มีสัญญาณตอบรับจากมนุษย์

สายตาของผมกำลังจ้องเขม็งไปที่คอมพิวเตอร์ ผมกำลังทำโปรเจคสำคัญของบริษัท นาฬิกามุมซ้ายล่างของหน้าจอบอกเวลา 5 ทุ่ม

"กลับดึกไหมลูก" แม่ผมโทรมาถาม

"คงอีกสักพักใหญ่ แค่นี้ก่อนนะแม่"

ผมตั้งใจทำงานเพื่อจะเก็บตังค์ซื้อบ้านให้แม่ และนั่นทำให้ผมไม่ค่อยมีเวลาคุยกับแม่ แม้เราจะอยู่บ้านเดียวกัน

ผมเดินออกจากตึกที่ว่างเปล่า แต่หัวของผมกลับอัดแน่นด้วยความครุ่นคิดถึงงานที่ทำเมื่อครู่ เท้าของผมก้าวไปราวกลับถูกตั้งโปรแกรมไว้เพื่อไปเรียกแท็กซี่ ผมเหลือบไปเห็นต้นไม้ใหญ่นับร้อยปีที่คุ้นตามานานกำลังจะถูกล้อมเพื่อสร้างคอมเพล็กซ์ ภาพร้านอาหารหลายสิบร้านหลังคอมเพล็กซ์แห่งนั้นสร้างเสร็จแว่บเข้ามาในหัว ผมคงมีอะไรอร่อยๆ ให้เลือกกินมากยิ่งขึ้น หมาข้างถนนตัวหนึ่งกำลังกล้าๆกลัวๆ พยายามจะข้ามถนน มันวิ่งไปเกือบถึงครึ่งถนนแต่ก็ต้องวิ่งกลับหลบรถอยู่หลายครั้ง

ผมควรจะไปอุ้มมันข้ามถนนไหม

ไม่สิ ผมควรจะรีบกลับบ้านพักผ่อนแล้วกลับมาลุยงานใหม่

ถึงตอนนี้ลมหายใจของคุณยังอบอุ่นอยู่หรือเปล่าครับ นานแค่ไหนแล้วที่คุณไม่ได้รู้สึกถึงการมีอยู่ของมัน

ที่ เบอร์ลิน ต้นไม้ในเมืองกว่า 15,000 ต้นต้องโดนตัดในรอบ 3 ปี เพื่อรองรับการขยายตัวของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และทุกครั้งที่ต้นไม้ถูกตัด คุณภาพชีวิตของคนทั้งเมืองก็ถูกลดทอนไม่ว่าจะเป็นโอกาสได้อยู่ใกล้ชิดกับธรรมชาติ อากาศที่บริสุทธิ์ ร่มไม้ที่คอยดูดความร้อนช่วยให้เมืองเย็นสบาย ฝูงนกที่ต้องตายตกเพราะไม่มีที่อยู่ ส่วนคนที่ได้ผลประโยชน์มีเพียงกลุ่มทุนที่มีจำนวนไม่ถึง 1% ของประชากรในเมือง กลุ่มเอ็นจีโอที่ชื่อ Friends of The Earth จึงอยากชวนคนให้ช่วยบริจาคและยับยั้งไม่ให้ต้นไม้ถูกตัดไปมากกว่านี้

แต่นั่นไม่ใช่เรื่องง่าย มีน้อยคนนักที่เห็นการหายไปของต้นไม้ในเมืองเป็นปัญหา คนส่วนใหญ่ยังมองไม่เห็นคุณค่าของมันทั้งๆ ที่สูดออกซิเจนอยู่ทุกวินาที

เราต่างเลิกคอนเนคกับธรรมชาติในวันที่เงินกลายเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต ขณะที่สายตาของเราจับจ้องไปที่พื้นที่สีเขียวเต็มไปด้วยชีวิตแต่หัวของเรากลับตีความภาพเป็นศูนย์การค้า หรือคอนโดมิเนียมและเงินที่จะไหลเข้ากระเป๋า

Friends of The Earth อยากให้คนกลับมาได้ยินเสียงของต้นไม้อีกครั้ง ทีมงานเลยจัดคอนเสิร์ตการกุศลที่บรรเลงโดยต้นเกาลัดที่มีอายุกว่า 100 ปี เริ่มจากสร้างอุปกรณ์พิเศษที่สร้างเสียงดนตรีจากลูกเกาลัด เจ้าอุปกรณ์ดังกล่าวติดระบบเซ็นเซอร์แบบสัมผัส เมื่อลูกเกาลัดแต่ละลูกตกกระทบจะเกิดเป็นเสียงและแสงที่แตกต่างกัน เมื่อประสานกับเสียงกรอบแกรบของใบไม้และกิ่งไม้ยามพริ้วไหวด้วยลมก็จะเกิดเป็นบทเพลงที่บรรเลงโดยต้นไม้สุดไพเราะ

ภายในคืนเดียวคอนเสิร์ตต้นไม้กลายเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ สื่อหนังสือพิมพ์ โทรทัศน์และวิทยุหลักๆ ของเบอร์ลินต่างประโคมข่าว สังคมออนไลน์และบล็อกต่างช่วยกันแชร์เสียงเรียกร้องจากต้นไม้ ยอดเงินบริจาคของ Friends of The Earth เพิ่มขึ้นถึง 800% และคนทั้งเมืองหันมาต่อสู้เพื่อต้นไม้มากยิ่งขึ้น

บางทีอาจไม่ใช่ธรรมชาติที่สื่อสารไม่ได้ แต่เป็นมนุษย์ต่างหากที่ไม่เคยคิดจะฟัง

นานมาแล้วที่เราไม่ได้คอนเนคกับธรรมชาติ นับตั้งแต่วันที่ใครบางคนบอกว่าวิทยาศาสตร์อยู่เหนือธรรมชาติทั้งที่มันเป็นแค่เศษเสี้ยวเล็กๆ เริ่มจากวันที่เราคิดว่าสามารถควบคุมธรรมชาติได้ทั้งที่ เรายังต้องหาน้ำดื่มกรอกใส่ปากเพื่อให้มีชีวิตต่อไปได้มันเริ่มเมื่อเราเห็นธรรมชาติเป็นทรัพยากรที่ต้องตักตวง เบียดเบียน ทำลายเพื่อสร้างมูลค่าทางธุรกิจสูงสุดทั้งทีมันให้คุณค่ากับทุกชีวิต มันเกิดขึ้นเมื่อเราคิดว่าตัวเราคือสิ่งมีชีวิตที่ประเสริฐที่สุดและสามารถจัดการกับธรรมชาติอย่างไรก็ได้จนสิ่งที่เราทำกำลังย้อนกลับมาจัดการตัวเราเอง

และนั่นทำให้เราต้องเจอกับภัยพิบัติธรรมชาติที่เกิดถี่ที่สุดในประวัติศาสตร์โลก ต้องเจอกับมหาอุทกภัยที่เกิดจากฝีมือมนุษย์ ต้องว่ายน้ำในทะเลที่มีน้ำมันปนเปื้อน ต้องกินข้าว ผัก ผลไม้ที่ปนเปื้อนด้วยสารเคมี และกินหมูไก่ที่ถูกฉีดสารเร่งและยาปฏิชีวนะ

ธรรมชาติที่เปรียบเหมือนแม่ผู้ให้กำเนิด ประคับประคองให้ชีวิตเราดำรงอยู่ได้มาตลอด แต่เราไม่เคยคอนเนคกับมัน และบ่อยครั้งที่เราไม่ได้คอนเนคธรรมชาติที่ใกล้ตัวที่สุดอย่างแม่แท้ๆ ของเราเองเพราะเราเอาแต่หาเงิน

แต่ถึงอย่างนั้น ธรรมชาติยังคงคอยให้พลังงานเราอยู่ตลอด เราถึงได้รู้สึกสดชื่นทุกครั้งที่ไปเที่ยวทะเลหรือภูเขา ร่างกายของเราถึงรู้สึกดีใจ สดชื่นทุกครั้งที่อาบน้ำ สมองของเราถึงโลดแล่นเวลาที่เราเดินแทนที่จะนั่งเฉยๆเพราะร่างกายรับออกซิเจนมากขึ้น หากเราละเอียดอ่อนใส่ใจกับเขาซักนิด เราจะสัมผัสได้

ลมหายใจอุ่นๆ คือหลักฐานของความรักที่ธรรมชาติคอยประคับประคองให้ชีวิตเราดำเนินต่อไป เช่นเดียวกับข้าวเช้าจานนั้น ที่แม่ของเราเตรียมไว้ให้

ในวันที่เราคอนเนคกับธรรมชาติ คือวันที่เราคอนเนคกับชีวิตครับ