ทางออกที่พอเป็นไปได้

คำตอบสั้นๆ ง่ายๆ ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ก็คือ การเมืองระบอบประชาธิปไตยในโลกยุคปัจจุบันนี้ หาวิธีการในการเข้าสู่อำนาจที่มีความชอบธรรมมากกว่า“การเลือกตั้ง”ยังไม่ได้

แน่นอนว่าประชาธิปไตยในระบบตัวแทน และการให้ความสำคัญกับเสียงข้างมาก จากการเลือกตั้งแต่เพียงอย่างเดียว กำลังก่อปัญหามากมาย และไม่ได้รับประกันว่าจะทำให้ได้ผู้แทนหรือรัฐบาลที่ดีที่สุด แต่วันนี้ยังไม่มีใครคิดระบบใหม่ที่ดีกว่าและสร้างการยอมรับได้มากกว่า

แม้แต่กลุ่มของ “กำนันสุเทพ” ก็ตาม!

ต้องบอกว่าการเคลื่อนไหวจนถึงวันนี้ กปปส.เองก็น้ำท่วมปาก เพราะการเข้าสู่อำนาจโดยไม่เลือกตั้งมีทางเลือกเพียงไม่กี่อย่าง

หนึ่งคือ รัฐประหาร แต่คนส่วนใหญ่ไม่ยอมรับ

สองคือ นายกฯคนกลาง แต่การจะไปสู่จุดนั้นได้ ต้องกระทำการขัดรัฐธรรมนูญ อันเป็นรัฐธรรมนูญที่ผู้สนับสนุน กปปส.ส่วนใหญ่ยกร่างขึ้นมาเอง ให้ความเห็นชอบกันมาเอง และศาลรัฐธรรมนูญยังกำกับไม่ให้แก้ไขได้ง่ายๆ อีกด้วย

ที่พูดกันถึงมาตรา 3 และมาตรา 7 นั้น ต้องยอมรับว่าเนื้อความก็ไม่ได้เขียนไว้ตรงๆ ต้องตีความกันหลายชั้น หากจะสนองความต้องการ ทว่าในระบบระเบียบบริหารราชการแผ่นดินที่ว่านายกฯยุบสภาแล้วจะทำอย่างไร ไม่มีนายกฯ ไม่มี ครม.แล้วต้องทำกันแบบไหน เขามีเขียนไว้เป็นขั้นเป็นตอน เป็นลายลักษณ์อักษรทั้งสิ้น

ก็ต้องถามว่าจะไม่ปฏิบัติตามกันแล้วหรือ?

สถานการณ์ ณ ปัจจุบันนี้มีทางเดียวที่จะไม่นำไปสู่การนองเลือด คือ ต้องกลับไปเลือกตั้ง กลับไปเคารพกติกา ส่วนจะไปเจรจาลงสัตยาบันตั้ง “รัฐบาลเฉพาะกาล”เพื่อทำงานปฏิรูปกันสักปีสองปี ก็เป็นเรื่องที่ต้องคุยกัน

สิ่งสำคัญที่ต้องตระหนัก คือ ความเลวของนักการเมืองนั้น บ้านเมืองอื่นเขาก็มี ไม่ใช่ไม่มี แต่ผู้คนในสังคมต้องค่อยๆ เรียนรู้กันไป ตรวจสอบถ่วงดุลกันไป ไม่มีบ้านเมืองไหนที่จู่ๆ ออกกฎหมายฉบับเดียว หรือนอนหลับไปคืนเดียว ตื่นขึ้นมาแล้วเป็นคนดีกันทั้งประเทศ

จะว่าไปวันนี้สังคมไทยก็ได้เรียนรู้มากกว่าเดิมมาก อย่างน้อยกลุ่มญาติผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์สลายการชุมนุมปี 53 และนักวิชาการอีกจำนวนหนึ่ง ก็แสดงเจตนาไม่สนับสนุนพรรคเพื่อไทยอีกต่อไป

ปัญหาคือ พรรคการเมืองคู่แข่งของพรรคเพื่อไทยจะสร้างทางเลือกใหม่ให้กับคนที่เปลี่ยนใจจากพรรคเพื่อไทยได้อย่างไร และมียุทธศาสตร์อะไรในการดึงคนที่เคยเลือกพรรคเพื่อไทยให้หันมาเลือกพรรคอื่นบ้าง

อย่าไปอ้างเลยว่าเพื่อไทยยึดเหนือ-อีสานได้ก็เลยชนะตลอด เพราะมันไม่ใช่คำตอบ เนื่องจากพรรคประชาธิปัตย์ก็ยึดภาคใต้มาก่อน สร้างความเป็น“พรรคท้องถิ่นนิยม”มาก่อนด้วยซ้ำ

ฉะนั้นทางออกที่พอเป็นไปได้ ณ วันนี้เท่าที่ได้รับฟังมา ก็คือให้ทุกฝ่ายกลับไปสู่การเลือกตั้ง กปปส.และประชาธิปัตย์ควรถอย 1 ก้าว คือยอมกลับสู่สนามเลือกตั้ง หรือยอมให้มีการเลือกตั้ง ขณะที่ฝ่ายพรรคเพื่อไทยและคนเสื้อแดง ก็ต้องยอมให้การเลือกตั้งที่ผ่านมาเป็นโมฆะ แล้วออกพระราชกฤษฎีกากำหนดวันเลือกตั้งใหม่

จากนั้นทุกพรรคการเมืองที่ลงสมัครรับเลือกตั้งก็มาคุยกันเพื่อหาทางจัดตั้ง“รัฐบาลเฉพาะกาล”หลังเลือกตั้ง เป็นไปได้ไหมที่ผู้แทนจาก 2 พรรคใหญ่จะเว้นวรรค ไม่รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรี แต่ให้ผู้แทนจากพรรคอื่นมานั่งในฐานะคนกลาง แล้วเดินหน้าวางกรอบกติกาปฏิรูปประเทศก่อนที่จะล่มสลายหรือสายเกินไป

ส่วนคดีความต่างๆ ก็ว่ากันไปตามกระบวนการยุติธรรม หรือจะนิรโทษกรรมอะไรกันในอนาคตค่อยว่ากันอีกที

หากไปในรูปแบบนี้“7 องค์กรตามรัฐธรรมนูญ”จะทำหน้าที่คนกลางก็คงไม่มีใครขวาง แต่ถ้าคิดเสนอแนวทางที่อยู่นอกรัฐธรรมนูญหรือใช้วิธีพิเศษล่ะก็ คงถูกต่อต้านอย่างหนัก

และเมืองไทยก็ต้องอยู่ในวังวนที่ไร้ทางออกนี้ต่อไป!