อายเขาไหม

ชุมนุมประท้วงกันมา 3-4 เดือนแล้ว รัฐบาลแก้ปัญหาอะไรไม่ได้ ทุกอย่างหยุดชะงักไปหมด รวมทั้งการแก้ปัญหาในจังหวัดชายแดนภาคใต้ด้วย ทั้งๆ ที่ยังมีคนตายแทบทุกวัน

สัปดาห์หน้า ดาโต๊ะซัมซามิน ผู้อำนวยความสะดวกการพูดคุยสันติภาพ ระหว่างรัฐบาลไทยกับบีอาร์เอ็น จะมาเมืองไทยและพบปะสื่อมวลชนไทยเป็นครั้งแรก เพื่อพูดถึงผลการดำเนินงานในรอบ 1 ปีของการพูดคุยสันติภาพ (ลงนามวันที่ 28 ก.พ.56) แต่ไม่รู้จะเป็นเวทีที่ทำให้ไทยเสียหน้ามากขึ้นไปอีก แล้วมาเลเซียยิ่งได้หน้าหรือไม่ เพราะปัญหาสำคัญที่ทำให้การพูดคุยสะดุดไป คือ ปัญหาการเมืองภายในและความไร้เอกภาพของหน่วยงานความมั่นคงของไทยเอง

อดคิดไม่ได้ว่าท่าทีของมาเลเซียต่อเรื่องนี้มีจุดประสงค์ใดกันแน่ เพราะก่อนหน้านี้ (ธ.ค.56) บีอาร์เอ็นออกแถลงการณ์ชัดเจนว่าไม่คุยกับไทยแล้ว ขณะที่ฝ่ายไทยก็มีปัญหาการเมืองอย่างหนัก ยังไม่มีรัฐบาล มีแต่รัฐบาลรักษาการ จะไปคุยต่อก็ไม่ได้ เนื่องจากหากไปตกลงอะไรก็ย่อมเป็นผลผูกพันรัฐบาลชุดหน้า ก็เลยน่าคิดว่า ดาโต๊ะซัมซามิน จะมาแถลงเพื่ออะไร

ผลการพูดคุยอย่างเป็นทางการ 3 ครั้งในปีที่แล้วก็ไม่ได้มีสาระสำคัญอะไรมากมาย ที่เป็นความคืบหน้าที่สุดก็คือการลดความรุนแรงร่วมกันช่วงเดือนรอมฎอน แต่ก็ไม่ปรากฏผลสำเร็จ สรุปก็คือการพูดคุยที่จะนำไปสู่มรรคผลจริงๆ ยังไม่ทันตั้งไข่ด้วยซ้ำ

ที่ผ่านมามีป้ายผ้าเย้ยหยันสาปแช่ง "รัฐไทย" หรือ "สยาม" จากกลุ่มต่อต้านรัฐที่เคลื่อนไหวอยู่ในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ทำนองว่ารัฐไทยกำลังล้มละลาย ปกครองตัวเองยังไม่ได้ แล้วจะมาปกครองปัตตานีได้อย่างไร ไม่ว่าเราจะเรียกพวกเขาว่าโจร คนร้าย หรือพวกจ้องแบ่งแยกดินแดน แต่เนื้อความบนป้ายผ้าก็น่าหยิบมาพิจารณา

สามจังหวัดใต้ที่ถูกรัฐไทยใช้วัฒนธรรมไทยภาคกลางกดทับเขามาตลอด วันนี้เขาติดป้ายผ้าเย้ยหยัน ข้อความบนป้าย ถ้าไม่มองอย่างอคตินักก็ต้องบอกว่าเป็นความจริง

ขณะที่ปัญญาชนและเยาวชนคนรุ่นใหม่ในพื้นที่กำลังใช้โซเชียลมีเดียเผยแพร่แนวคิดประชามติกำหนดใจตนเอง หรือ Self-determination เพื่อขอสิทธิทางการปกครองอย่างกว้างขวาง แล้วรัฐไทยทำอะไรกันอยู่

ที่อธิบายมาทั้งหมดนี้เป็นการเขียนบนฐานความเข้าใจของความเหนื่อยยากของพี่น้องทหาร และเจ้าหน้าที่รัฐหน่วยต่างๆ ที่พยายามลงไปแก้ไขปัญหาในพื้นที่ สถาปนาสันติสุขให้เกิดขึ้น แต่รัฐไทยในความหมายของ "ผู้มีอำนาจ" ในความหมายของ "รัฐบาล" ได้แสดงให้เห็นหรือยังว่าสามารถแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นได้ สงครามที่ปลายขวานเกิดมา 10 ปีแล้ว แต่ความรุนแรงนับวันยิ่งมากขึ้น สงครามข่าวลือเราก็ยังเพลี่ยงพล้ำ การเจรจาก็ล้มไม่เป็นท่า ไม่มีความเป็นเอกภาพ ไม่มีความพร้อมอะไรทั้งนั้น

วันนี้เมื่อมีปัญหาการเมือง ผู้มีอำนาจก็ทะเลาะกันจนไม่มีใครสนใจภาคใต้มา 3-4 เดือนแล้ว ไม่มีรัฐมนตรีลงไป ไม่ใช่แค่รัฐบาล แต่ฝ่ายค้านที่มีฐานเสียงอยู่ที่นั่น ผู้หลักผู้ใหญ่ของฝ่ายค้านที่เคยลงไปก็หายเงียบไม่ต่างกัน

เวที กปปส.หลายต่อหลายครั้งหยิบเอาคลิปเหตุการณ์ตากใบมาฉายซ้ำ กล่าวหาอีกฝ่ายว่าฆ่าประชาชน แต่ถามว่าได้แก้อะไรให้คนที่นั่นไหม ตั้งแต่เกิดเรื่องปี 47 ถึงปัจจุบัน ฝ่ายที่สนับสนุน กปปส.ก็เป็นรัฐบาลมาแล้วเหมือนกัน แล้วทำไมถึงไม่แก้ ดีแต่ใช้เป็นเครื่องมือการเมืองเล่นงานฝ่ายตรงข้าม

ถ้าเร็วๆ นี้สามจังหวัดใต้มีการส่งคนไปยึดศาลากลางบ้าง จะไล่ยิงเขาไหม ถ้าเขาขอสิทธิปกครองตัวเองบ้าง โดยให้เหตุผลว่ารัฐบาลไทยไม่เหลียวแล มีแต่ข้าราชการประจำทำงานไปวันๆ แต่ก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้ จะตอบเขาอย่างไร

อายกันบ้างไหมที่เมืองไทยเป็นแบบนี้?!?