ใครเป็นรัฐบาลไทยในเวลานี้มีอะไรต่อมิอะไรให้ได้เรียนรู้มากมาย หลายสิ่งหลายอย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะมีในโลกก็สามารถเกิดขึ้นได้ในสถานการณ์วิกฤติ
แม้ว่าการประกาศภาวะฉุกเฉินอาจไม่ใช่สิ่งที่พึงกระทำหรืออาจมองเป็นความเลวร้ายในมุมมองความคิดของใครหลายคน แต่สำหรับรัฐบาลน่าเชื่อได้ว่า นี่อาจเป็นทางเลือกท้ายๆ และน่าจะเป็นทางออกที่ดูดีมีประสิทธิภาพในสายตาของรัฐบาล
เท่าที่ทราบมา การประกาศภาวะฉุกเฉินคราวนี้ มีความพยายามมาก่อนหน้านี้หลายครั้ง ผ่านกระบวนการคิดพิจารณาอย่างรอบด้าน มีการตรวจสอบ ทบทวนสรรพกำลังทั้งฝ่ายทหารและตำรวจ กระทั่งแน่ใจว่า รัฐบาลน่าจะรับมือได้และน่าจะมีคนในกองทัพและองคาพยพอื่นๆ ให้การสนับสนุนอยู่ไม่น้อย จึงได้ออกประกาศฉุกเฉินอย่างค่อนข้างปัจจุบันทันด่วนและดูเหมือนจะมีความเร่งรีบฉุกเฉินสมกับชื่อกฎหมายดังกล่าว
คนที่ติดตามข่าวสารอย่างใกล้ชิดอาจได้ยินคำให้สัมภาษณ์ของพลโทภราดร พัฒนถาบุตร ก่อนหน้าการประกาศภาวะฉุกเฉินว่ามีความเป็นไปได้สูงหลังเหตุการณ์ระเบิดลึกลับบนถนนบรรทัดทอง ต่อด้วยอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิในเวลากลางวันแสกๆ ถึงจะมีการออกมาปฏิเสธของกลุ่มเป้าหมายหลายฝ่าย โยนกลองกันไปมา แต่รัฐบาลเล็งเห็นว่านี่คือเวลาที่เหมาะควรและเข้าข่ายวิกฤติที่น่าจะทวีความรุนแรงเพิ่มมากขึ้นก่อนหน้าการเลือกตั้งล่วงหน้า ที่กำลังจะมีขึ้น และเป็นการตั้งหลักประกันให้ตัวเองว่าอย่างไรแล้ว "การเลือกตั้งในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ จะต้องเกิดขึ้น"
เดิมพันความสุ่มเสี่ยงที่คนในฟากฝ่ายรัฐบาลมีความกังวล คือ เกรงกันว่าประกาศไปแล้วจะไม่มีผลต่างกับการไม่ประกาศ เพราะจะยิ่งทำลายความน่าเชื่อถือของรัฐบาล แต่รัฐบาลจำเป็นต้อง "ทิ้งไพ่ใบสำคัญ" ที่เก็บอยู่ในมือมานาน เพราะตรองดูแน่ชัดแล้วว่าคำขู่ การควบคุมตัวบุคคลสำคัญในรัฐบาลไม่ใช่เรื่องล้อเล่นและต่างฝ่ายต่างต้องการ "ปิดเกมการเมืองเดือดเลือดพล่านนี้" ด้วยกันทั้งสิ้น
การชิงช่วงจังหวะสุกงอมของหลายเหตุการณ์เป็น "เครื่องมือ" ที่เป็นตัวช่วยทั้งรัฐบาลและผู้ปฏิบัติให้มีความอุ่นใจ มั่นใจ สามารถแยกปลาแยกน้ำได้ว่า เวลานี้ใครอยู่กับฝ่ายรัฐบาลบ้าง เพราะหากสถานการณ์พลิกผันไปกว่านี้จะมีคำสั่งในการออกข้อกำหนดต่างๆ ออกมา ซึ่งหนีไม่พ้นการเข้ามาช่วยเจ้าพนักงานตำรวจและฝ่ายปกครองของทางกองทัพ ซึ่งท่าทีแต่ก่อนมาค่อนข้างแกว่งไกว ทำให้ฝ่ายยุทธการของฟากรัฐมองเห็นโอกาสและประโยชน์ของการประกาศ พ.ร.ก. ฉุกเฉิน เข้าควบคุมแก้ไขสถานการณ์ในครั้งนี้
