วันศุกร์ ที่ 16 ตุลาคม 2569

Login
Login

หนี้สาธารณะ กำลังนำประเทศไทย คนไทยเข้าสู่แดนประหาร?

ตั้งโจทย์นี้เอาไว้ชวนขบคิด เนื่องเพราะ "หนี้สาธารณะ" คือหนี้ที่ประชาชนต้องรับภาระการชำระหนี้

ถือเป็นการสร้างภาระให้แก่ลูกหลานในอนาคตจนกว่าจะชำระหนี้หมด ดังนั้น ร่าง พ.ร.บ. กู้เงิน 2 ล้านล้านบาท เพื่อรองรับโครงการเมกะโปรเจคในการพัฒนาขนส่งทางราง จึงมีความสำคัญในระดับสูงสุด ที่ประชาชนคนไทย จำต้องสนใจติดตามตรวจสอบไม่เพียงแต่จะต้องตรวจสอบในความโปร่งใสใน ความเหมาะสม เหตุผล ความจำเป็น ในตัวโครงการซึ่งมีรายละเอียดทางเทคนิคอยู่มากแล้ว

>>> การทำโครงการดังกล่าวมีลักษณะ "ผูกมัด" คนไทยทุกคนทั้งที่มีชีวิตอยู่ และคนที่ยังไม่เกิด ที่มาของเงินลงทุนมาจาก “การกู้เงิน” ที่จะนำประเทศและประชาชนผูกพันต่อหนี้สาธารณะทั้งยังเป็น “เงินนอกงบประมาณ” ที่เมื่อนำไปพิจารณารวมกับภาระค่าใช้จ่ายเงินงบประมาณในอนาคตควบคู่กับ โครงการใช้จ่ายเงินพิเศษอื่นๆ แล้ว จะทำให้จำนวน "หนี้เงินกู้" ต่อตัวเลข ผลผลิตมวลรวมของประเทศ (Gross domestic product) หรือ GDP อยู่ในระดับอันตรายที่อาจก่อให้เกิดการพังทลายทางเศรษฐกิจล้มทั้งประเทศ อันอาจถือเป็นการให้ใบอนุญาตให้คนเป็น คนตาย ทางเศรษฐกิจ "การตกเป็นเชลยศึกทางเศรษฐกิจ" ต่อต่างประเทศ อันจะก่อผลกระเทือนที่รุนแรงต่อฐานะการเงินเศรษฐกิจ ปากท้องของประชาชนในท้ายที่สุด

>>> ความมั่นคงของเศรษฐกิจของประเทศตามหลักสากล นั้น จำนวนหนี้สาธารณะต่อ GDP ไม่ควรเกินร้อยละ 50 การไม่เปิดเผยข้อมูลที่แท้จริงทางการเงิน หรือ การยอมให้มีการตกแต่งบัญชี และหรือการ "โกหกสีขาว" ได้ การกู้เงินจำนวนมากมายมหาศาลเพื่อดำเนินเมกะโปรเจค อาจสร้างความย่อยยับเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างเสียหายจนหมดสิ้นที่ยากต่อการแก้ไขได้

>>> การปกปิด ซุกซ่อนหนี้สาธารณะยิ่งกลับทำให้สถานการณ์ของประเทศเลวร้ายยิ่งขึ้น ดังนั้น การตัดสินใจในเรื่องนี้ จึงไม่สามารถพิจารณาแบบแยกเป็นส่วน ๆ หนึ่งส่วนใดได้

>>> บทเรียนการพังทลายทางเศรษฐกิจจนแล้วจนรอดอันมีต้นตอสาเหตุจาก “หนี้สาธารณะ” จากสหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่น และ กลุ่มประเทศอียู (ยุโรป) ได้ให้บทเรียนที่ดีต่อรัฐบาลนี้เป็นอย่างดี ข้อความจริงนี้มันยากเหลือเกินที่ท่านจะกล่าวอ้างไม่รู้ไม่เห็น หรือ ให้ตนเองรอดพ้นจากความรับผิดจากกฎหมายบ้านเมือง ไม่ว่าในฐานะเป็นนายกรัฐมนตรี รัฐมนตรี หรือ คณะรัฐมนตรี ตามกบิลเมือง

>>> สุจริตชนคนทั่วไปต่างมองออกว่า การสร้างการขนส่งทางรางในประเทศไทย ตั้งแต่ในอดีตเป็นการทำ "โครงการ" มากกว่าการจัด "ระบบขนส่งมวลชน" ที่สามารถตอบสนองความต้องการของประชาชนเป็นหลักมากกว่า การจัดเส้นทางรถไฟเพื่อส่งเสริมการขายโครงการบ้านจัดสรร และที่ดินของเอกชน ที่ได้ไปซื้อเพื่อเก็งกำไร ซึ่งไม่สามารถอธิบายได้อย่างเป็นเหตุเป็นผล

>>> การออกแบบเส้นทางรถไฟ สถานีรถไฟ จุดตัดต่างๆ ได้มองข้ามความสามารถที่จะตอบสนอง การบริการต่อคนส่วนใหญ่ของประเทศได้อย่างทั่วถึง ได้รับการมองข้ามไปโดยปริยาย รวมถึงมองข้าม ว่า จะสามารถเชื่อมต่อกับต่างประเทศได้อย่างกว้างขวาง อีกด้วย