สัปดาห์ที่แล้ว ผมได้เกริ่นไว้ในไอทีไร้พรมแดนเกี่ยวกับการไปเยือนประเทศอิตาลี ที่ได้รับรู้ถึงความภาคภูมิใจในความเป็นเมืองแห่งประวัติศาสตร์
และศิลปะ และที่สำคัญคือประชาชนต่างเห็นคุณค่าและรู้จักรักษาสิ่งที่มีอยู่
แง่มุมเช่นนี้ไม่ได้มีเฉพาะที่อิตาลี แต่ในหลายประเทศก็ปลูกฝังค่านิยมดังกล่าวไว้เช่นกัน เช่นในฝรั่งเศส ที่ผมมีโอกาสได้เดินทางไปทางตอนใต้ก็จะพบความภาคภูมิใจหลายๆ ประการของเขา โดยเฉพาะด้านศิลปวัฒนธรรม จากผลงานของศิลปินก้องโลกมากมาย เช่น โมเนต์ ปิกัสโซ ซึ่งมีเรื่องราวมากมายเล่าต่อกันมา รวมไปถึงสถาปัตยกรรมที่ผมมีโอกาสได้สัมผัสในรูปแบบผสมผสานกันในไปแต่ละเมือง
ความยิ่งใหญ่ ความภูมิใจของคนยุโรปนั้นเขามีมาก เพราะเขารู้ว่าที่มีวันนี้เพราะมีการดูแลรักษาสืบต่อกันมาหลายชั่วอายุคนจนมีศิลปะในสายเลือด ไปจนถึงการดำเนินชีวิต อุตสาหกรรมและการค้า เช่น ร้านค้าก็มีรูปแบบการตกแต่งที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว มีเรื่องราวที่มาของสถาปัตยกรรมต่างๆ ซึ่งเรื่องราวเหล่านี้เมื่อได้พบเห็นแล้วก็ชื่นชม และคนเล่าก็เล่าด้วยความภาคภูมิใจ และนี่ถือเป็นความคุ้มค่าในการเดินทาง และทุกคนก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความเป็นตัวเราเอง มีคุณค่า และมีความสามารถที่จะเป็นจิ๊กซอว์ส่วนหนึ่งที่จะสานต่อความสมบูรณ์ของประเทศ
มีเพื่อนร่วมทางท่านหนึ่งถามว่า ในประเทศไทย ทำไมอาคารเก่าต่างๆ จึงต้องรื้อทิ้ง ทั้งที่ก็มีเรื่องราวที่บอกเล่ามากมายในเรื่องความเป็นของโบราณ และศิลปะ แต่ทำไมมีการทำลายทิ้งมากมาย ซึ่งผมคิดว่านี่เป็นมุมมองที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง
ความยิ่งใหญ่ของวัฒนธรรมของไทยก็ขึ้นชื่อในหมู่นักท่องเที่ยวทั่วโลก เมื่อพบเจอใครแล้วเขารู้ว่ามาจากประเทศไทย ส่วนใหญ่มักจะบอกว่าเขาเคยมาประเทศไทย และชื่นชมความสวยงามของธรรมชาติ และความเป็นมิตรของคนไทย และชอบอาหารไทย
แต่ความรู้สึกของการรักสิ่งที่มีอยู่ของคนไทยเรากลับมีน้อยมาก ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วเราก็มีเรื่องเล่าขานมากมายที่นำมาบอกเล่าได้ และสร้างความภาคภูมิใจให้กับคนในท้องถิ่นได้ เพราะเราเป็นสะพานที่จะเชื่อมอดีตกับปัจจุบัน และเพื่อเข้าสู่อนาคต
ทุกวันนี้ที่ผมได้เดินทางไปต่างประเทศ หากถามว่าที่ไหนที่น่าไปในโลกนี้ คำตอบของผมก็ได้แก่ สวิตเซอร์แลนด์ ที่มีความสวยงามของธรรมชาติ แต่ถ้าเรื่องความยิ่งใหญ่ทางประวัติศาสตร์ สถาปัตยกรรม ศิลปะต้องไปฝรั่งเศสหรืออังกฤษและอิตาลี และในเอเชียก็มีญี่ปุ่น จีน ก็ยิ่งใหญ่ไม่แพ้กัน
และอีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญสำหรับนักเดินทางอย่างเราก็คือ เมื่อลงจากเครื่องบินไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน ถ้าได้รับการต้อนรับที่ดีจากเจ้าของประเทศก็จะเกิดความประทับใจเป็นลำดับแรก ดังนั้นถ้าเรามีความสามารถที่จะเป็นทูตวัฒนธรรมนำเอาสิ่งดีๆ และประสบการณ์ดีๆ มอบให้นักท่องเที่ยวก็จะยิ่งทำให้เขาประทับใจยิ่งขึ้น โอกาสที่เราจะอยู่ในใจของเขาก็มีมากขึ้นเช่นกัน
แต่ท้ายที่สุดแล้ว ประเทศที่น่าอยู่และน่าภาคภูมิใจที่สุดสำหรับผมและผู้อ่าน ก็คือประเทศไทยอยู่ดีเพราะอย่างไรเสียก็คือบ้านเกิดเมืองนอนของเรานั่นเอง
