วันรุ่ง…พรุ่งนี้

 ผมว่า “ความไม่แน่นอน” อาจเป็น “ความแน่นอน” อันเดียวของชีวิต แม้การเกิด แก่ เจ็บ ตายจะเป็นวัฎจักรธรรมชาติ และไม่มีใครหนีพ้นเงื้อมมือมัจจุราชได้ แต่การจากไปอย่างกระทันหันของเพื่อนร่วมงานถึงสองคนในเวลาไม่ถึงสัปดาห์ ก็ทำให้บรรยากาศในองค์กรของผมเศร้า หดหู่ อย่างบอกไม่ถูก

 จะเดินไปทางไหน คุยกับใคร ความรู้สึกที่ส่งถึงกัน ก็คือความเสียใจ ทุกคนมีอาการใจหาย ด้วยวัยของพี่ทั้งสองไม่มากมาย ถือเป็นฝันร้ายของครอบครัว แบบที่ตั้งตัวไม่ติด

 ผมเองเชื่อเสมอ มนุษย์เกิดมาเพื่อลาจาก… ถ้าไม่ “จากเป็น” ก็ต้อง “จากตาย” และยิ่งเป็นการจากไปก่อนเวลาอันควร ก็ยิ่งให้บทเรียนและอุทธาหรณ์กับชีวิตที่เหลืออยู่มากมาย

 โดยไม่ได้นัดหมาย หลายวงสนทนาคุยเรื่องคล้ายๆ กัน ต่อแต่นี้ไป “จงอย่าได้ประมาทกับชีวิต” เป็นอันขาด เพราะไม่มีใครล่วงรู้ หรือทำนายอนาคตได้ 

 พี่ที่ออฟฟิศคนหนึ่งเปรยว่า พอภรรยาทราบถึงเหตุการณ์ ก็เริ่มหันกลับมาสวดมนต์อย่างจริงจัง จากที่ละเลย ด้วยลึกๆ ในใจไม่รู้ว่า วันพรุ่งนี้จะได้ตื่นลืมตาขึ้นมาหรือไม่?

 ต้องยอมรับครับ แม้ความตายจะนำพาความโศกเศร้ามาให้ พร้อมๆ กับ การเรียกสติกลับมา ย้ำเตือนตนให้ดำรงด้วยความไม่ประมาท แต่ที่สุดแล้ว สิ่งนี้ก็อาจเป็นแค่นามธรรมหรือการท่องจำในใจแต่เพียงชั่วข้ามวัน โดยที่การปฎิบัติไม่ได้สอดคล้อง หรือเมื่อกาลเวลาผ่านไป เราก็หวนกลับเข้าสู่โหมดปรกติ

 หัวเรื่องวันนี้ จึงตั้งใจชวนคุย บอกเพื่อนๆ กัลยาณมิตร ซ้ำๆ ย้ำๆ และหวังให้เป็นเครื่องเตือนใจ ว่าแต่นี้ไป ขออย่าได้ประมาทจริงๆ ในทุกสิ่ง และทุกเรื่อง

 ถ้าทฤษฎีการบริหารใน “Section” ที่ผมเขียน กินความไปถึงเรื่องเงินๆ ทองๆ ด้วยแล้ว

 ผมเริ่มไม่แน่ใจว่าวันนี้เราประมาทในเรื่องนี้ และเตรียมเสบียงไว้เลี้ยงตัวให้พร้อม เพียงพอรองรับเหตุไม่คาดฝันให้ตัวเองแล้วหรือยัง? 

 ในเมื่อข้อเท็จจริงสอนให้เรารู้ว่า อุบัติเหตุของชีวิตเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ ไม่มีใคร หน้าไหนการันตีได้ว่าคนแก่ก่อน จะเจอก่อน เจ็บก่อน และตายก่อน

 การมีทัศนคติสวนกระแส กินเที่ยว เล่น เดินทาง ผจญภัย และใช้ชีวิตให้สุดคุ้ม โดยไม่ตระเตรียม หรือวางแผนอะไรไว้ จึงอาจไม่ใช่วิธีที่ถูก

 มนุษย์อยู่ได้ด้วยความฝัน แต่กระนั้น การผสมผสานระหว่างโลกสมมุติ กับการใช้ชีวิตบนโลกความเป็นจริง ก็เป็นเรื่องท้าทาย ที่เราต้องข้ามผ่านให้ได้ 

 ชีวิตอยู่ที่เราลิขิตครับ แม้ทุกคนมีวิบากเป็นของตัว แต่การเจ็บป่วย ทุกข์ทรมาน โดยไม่เตรียมทุนสำรอง รักษาตามที่ควรเป็น อาจไม่ต่างกับการจงใจฆ่าตัวเอง ซึ่งถือเป็นการสร้างกรรมแบบไม่ตั้งใจ

 ที่สำคัญกว่านั้น ผมเชื่อว่า หลายคนอาจต้องแบกรับภาระอื่นๆ ซึ่งแน่นอนที่สุด เราคงไม่ต้องการให้คนที่รักที่อยู่ข้างหลังต้องตกที่นั่งลำบาก หรือเดือดร้อน

 เพราะลำพังแค่เขาเสียใจ…นั่นก็เพียงพอแล้ว

 เพื่อนอีกคนของผมมีสติสุดๆ ในทุกๆ ครั้งที่ต้องเดินทางไปไหนไกลๆ หรือไปเมืองนอก เธอจะใช้เวลาทบทวนบัญชีทรัพย์สิน และเล่าให้สามีฟังโดยละเอียด

 สำหรับคนที่ถือเคล็ด นี่อาจเป็นพฤติกรรมที่ควรเลี่ยง เพราะมองเป็นการแช่งตัวเอง แต่สำหรับเธอ สิ่งนี้คือการเตรียมความพร้อม และการทำตัวไม่ประมาท เพื่อให้คนข้างหลังมีชีวิตที่ไม่สะดุด 

 บทสนทนาของคนในออฟฟิศยังดำเนินต่อไป เมื่อใครสักคนเอ่ยว่า… เราต้องไม่ประมาทที่จะเป็นผู้ให้กับคนใกล้ตัว และผู้ที่อยู่รอบข้างด้วย

 ไม่มีประโยชน์ที่เรา จะโกรธ เกลียด แก่งแย่ง แข่งขัน หรือชิงดีชิงเด่นกันอีกต่อไป เพราะที่สุดแล้ว ทุกคนก็ต้องจากกัน การยึดมั่นถือมั่น ไม่เป็นผลดี และเป็นตัวกัดกร่อนมิตรภาพให้เลือนหาย

   มนุษย์ในองค์กร ล้วนอยู่เพื่อเกื้อกูล และสนับสนุนกัน โดยมีเป้าหมายขององค์กรเป็นหลัก

   ประโยชน์ส่วนตัวหรือของแผนกต้องเป็นรอง หากองค์กรอยู่ไม่ได้ เราก็อยู่ไม่ได้ ฉันใดก็ฉันนั้น

 ในบริบทของครอบครัว การหมั่นเติมความรัก ความเอื้ออาทร และการดูแลกันต้องมี และถือเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ ต้องทำเป็นประจำ อย่างต่อเนื่อง

 ไม่มีคำว่า “เดี๋ยวก่อน” เพราะใครเลยจะรู้ว่าวันพรุ่งนี้ของแต่ละคนจะจบลงที่วันไหน?

 ผู้ใหญ่อีกท่าน ยังสอนให้ผมรู้ว่า ที่สุดของความไม่ประมาท ถึงการหมั่นทำความดี สะสมบุญบารมี ก่อนที่จะละสังขาร มอบร่างคืนกลับให้ธรรมชาติด้วย

 โดยท่านมักจะถามตัวเองเสมอๆ ว่า วันนี้ท่านพร้อมที่จะตายแล้วหรือยัง?

 ทั้งนี้ ท่านขยายความต่อว่า ดัชนีความพร้อมไม่ได้หมายถึง การใช้ชีวิตให้คุ้ม ทำทุกอย่างที่อยากจะทำ เที่ยวทุกที่ที่อยากไป กินทุกอย่างที่ปากและใจอยาก

 หากแต่เป็นกองบุญที่เราได้สะสม ที่ต้องมากเพียงพอ เพื่อเป็นมรดกตกทอด ส่งต่อไปถึงภพภูมิเบื้องหน้า แม้เราจะไม่เคยเห็นก็ตาม

 ถ้างานเขียนครั้งนี้ พอจะยังประโยชน์ และเป็นเครื่องเตือนใจ ให้เราได้คิด ได้ปรับชีวิต และทัศนคติตามสมควร ผมขอยกอานิสงส์ทั้งหมด มอบให้กับ “พี่หนุ่ย” และ “คุณหนุ่ม” ผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว 

 ขอให้ทั้งสองหลับให้สบาย และไปสู่สุคติภูมิด้วยครับ…