เวลาไปเยือนนครหลวงเวียงจันทน์ นอกจากสถานที่สำคัญอย่างพระธาตุหลวงหรือประตูชัย ซึ่งเป็นจุด check in ที่นักท่องเที่ยวพลาดไม่ได้แล้ว การได้ทอดน่องช้า ๆ ให้เข้ากับจังหวะเวลาชีวิตของคนลาว เพื่อได้สัมผัสวิถีชีวิตชาวบ้านก็เป็นอีกอย่างที่ไม่ควรพลาด
สำหรับสายบุญที่ต้องการใส่บาตรหรือชมคนลาวใส่บาตร ต้องตื่นกันเช้าซักนิด เพราะพระสงฆ์ในนครหลวงฯ จะเริ่มออกบิณฑบาตรประมาณตีห้าครึ่ง ถ้าเลยมาซัก 6 โมงครึ่งกว่าๆ ก็จะพบพระกำลังเดินกลับวัด และอาจเห็นคนใส่บาตรบริเวณหน้าวัดแทน คนลาวโดยเฉพาะผู้หญิงเวลาใส่บาตรจะสวมเสื้อสุภาพ นุ่งผ้าซิ่น และห่มผ้าเบี่ยง เวลาไปทำบุญที่วัดก็จะแต่งตัวแบบเดียวกันเพื่อแสดงความเคารพ เวลาใส่บาตรคนลาวจะปูเสื่อหรือนั่งเก้าอี้ตัวเล็กๆ ถอดรองเท้า และแสดงอาการสำรวมมาก เมื่อพระให้พรคนลาวจะกรวดน้ำทันทีตรงบริเวณที่ใส่บาตร ไม่ต้องรอไปรดน้ำที่โคนต้นไม้ภายหลังอย่างบ้านเรา บริเวณหน้าวัดก็อาจพบร้านกระทงดอกไม้ หรือร้านขายนกปล่อย ให้ผู้สัญจรได้ทำบุญด้วย
อีกสถานที่หนึ่งที่น่าตื่นตาตื่นใจในการสัมผัสวิถีชีวิตชาวลาวคือตลาดสด ที่นี่จะเห็นของทั่วไปที่บ้านเรามีเหมือนกัน เช่น ผักสด แต่เวลาดูราคาต้องบวกเลข 0 อีก 3 ตัวด้วย เช่น ผักกำละ 15 จริงๆ คือ 15,000 กีบ (คิดเลขกลม ๆ คือ 1 หมื่นกีบประมาณ 15 บาท) หรือของอื่นๆ ที่เราพอคุ้น เช่น ปลาร้า เนื้อแห้งร้อยเป็นพวง นอกจากนี้ยังมีของท้องถิ่นให้น่าลองชิม เช่น ข้าวจี่ปาเต้ อาหารที่ได้รับอิทธิพลมาจากฝรั่งเศส คือขนมปังก้อน เอามาผ่ากลางป้ายด้วยตับไก่บด เนื้อสัตว์ และผัก ราดน้ำซอสสูตรพิเศษของแต่ละร้าน บางร้านเอาขนมปังมาย่างเตาถ่านกันข้างๆ รถเข็นให้กลิ่นหอมยวนใจ ขนมปังจะกรอบนอกนุ่มใน ใครเดินผ่านโดยไม่หยุดก็ถือว่าตบะกล้าเต็มทน
ที่ตลาดสดยังสามารถพบสิ่งที่ชวนตื่นเต้นสำหรับคนไทย แต่เป็นของทั่วไปของคนลาว เช่น หนังควาย โดยจะขายเป็นแท่งๆ แบบยังมีขนติดอยู่ คนขายจะคลุกข้าวเปลือกป่นเพื่อป้องกันความชื้น ขายกิโลละประมาณ 3 หมื่นกีบหรือ 45 บาท คนซื้อต้องเอาไปย่าง (แล้วขนจะหลุดไป) แล้วเอาไปทำน้ำพริกหรือแกงต่างๆ เดินไปอีกหน่อยจะเจอแผงขายไก่ ซึ่งจะมีให้เลือกทั้งไก่ที่ชำแหละแล้ว หรือหากต้องการสดกว่านั้นก็จะมีไก่เป็นๆ ในตะกร้า ใครอยากได้ตัวไหนก็ชี้เลย แม่ค้าก็พร้อมเชือดให้ นอกจากไก่แล้ว ในตระกูลสัตว์ปีกยังมีนกนางแอ่นมัดเป็นพวงขายด้วย อันนี้ก็คงเหมือนต่างจังหวัดบ้านเราที่ยังชอบกินแกงสับนก แต่ตลาดสดในกรุงเทพคงหาวัตถุดิบแบบนี้ยากเต็มทน
ที่จั๊กจี้หน่อยคือตอนเดินผ่านด้วงมะพร้าวที่ขายในกะละมัง แล้วยังดิ้นกันยั้วเยี้ย ซึ่งคนลาวนิยมทานกันทั้งแบบสดและปรุงสุก เมนูยอดฮิตคือการเอาด้วงสดๆ แช่น้ำปลากินคู่กับพริกหรือแจ่วบอง หรือเอามาทอดกรอบหรือคั่ว ซึ่งทำให้รสชาติหอมมัน ถือเป็นโปรตีนอีกรูปแบบหนึ่ง
สินค้าอีกอย่างหนึ่งที่อาจจะรับได้ง่ายกว่าด้วงมะพร้าวหน่อย คือสาหร่ายแม่น้ำโขงหรือคนลาวเรียกว่าไก ซึ่งพบได้ทั้งในตลาดและร้านของฝากต่าง ๆ เป็นสาหร่ายน้ำจืดตามธรรมชาติที่ชาวบ้านริมโขงงมมาขายกันเป็นล่ำเป็นสัน โดยจะตากแห้งพร้อมโรยงาขาวและกระเทียม บางเจ้ามีแถมมะเขือเทศแห้งด้วย เวลาจะทานต้องเอาไปทอดไฟอ่อนให้กรอบ จะทานเล่นหรือทานคู่กับน้ำพริกก็ตามอัธยาศัย
แม้จะเป็นเพื่อนบ้านที่มีวัฒนธรรมใกล้ชิดกับไทยเรามากที่สุดชาติหนึ่ง แต่วิถีชีวิตคนลาวก็มีเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่ต่างไป เป็นเสน่ห์ให้น่าสังเกตและสัมผัส ท่ามกลางโลกที่วุ่นวาย จังหวะชีวิตของคนลาวยังถือว่าเป็นวิถีแบบ slow life อยู่มาก ใครได้อยู่ที่ลาวซักระยะหนึ่งจะดื่มด่ำไปกับครรลองของธรรมชาติ กับสายลมอ่อนๆ และสายน้ำเอื่อยๆ จนอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามกับตัวเองว่า...จังหวะชีวิตของเค้าช้า หรือทำนองชีวิตของเรารวดเร็วเกินจำเป็น
