‘ไทย’ ถูกจัดอยู่ Tier 2! ทำเนียบขาวชี้ เชื่อมจีนลึกซึ้ง สวมถิ่นกำเนิดเลี่ยงภาษี

ทำเนียบขาว เผยแพร่รายงานชื่อ “กลโกงการสวมสิทธิส่งสินค้าผ่านประเทศที่สาม” (The Great Transshipment Scam) ซึ่งระบุว่า จีนกำลังใช้ “เครือข่ายขนส่งสินค้าเงา” ในประเทศต่างๆ เพื่อหลบเลี่ยงภาษีศุลกากรของสหรัฐ โดยอาศัยประเทศตัวกลางกว่า 40 ประเทศ เป็นฐานส่งผ่าน แปรรูป หรือส่งออกต่อ ก่อนนำสินค้าเข้าสู่ตลาดสหรัฐภายใต้ “ถิ่นกำเนิดสินค้าใหม่”

รายงานระบุว่า เครือข่ายดังกล่าวไม่ได้มีรูปแบบเป็นศูนย์กลางเดียว แต่กระจายตัวผ่านทั้งฐานการผลิตขั้นสุดท้าย แพลตฟอร์มโลจิสติกส์ เส้นทางการแปรรูป เขตปลอดอากร และเป็นฮับการส่งออกต่อ ซึ่งช่วยให้สินค้าที่มีความเชื่อมโยงกับจีนสามารถเข้าสู่สหรัฐได้ โดยไม่ได้ถูกสำแดงว่าเป็นสินค้าที่มีถิ่นกำเนิดจากจีนโดยตรง

ทำเนียบขาวแบ่งประเทศที่มีส่วนเกี่ยวข้องออกเป็น “3 กลุ่ม” ตามระดับความเสี่ยง และความเชื่อมโยงกับห่วงโซ่อุปทานจีน โดย “ไทย” ถูกจัดอยู่ใน “กลุ่ม Tier 2” ร่วมกับบราซิล อินโดนีเซีย มาเลเซีย ตุรกี และเวียดนาม ซึ่งเป็นกลุ่มประเทศที่มีปริมาณการส่งผ่านสินค้าในระดับสูง และมีการเชื่อมโยงทางเศรษฐกิจกับจีนอย่างมีนัยสำคัญ

- สหรัฐจัด 3 กลุ่ม ตามระดับความเสี่ยง และความเชื่อมโยงกับห่วงโซ่อุปทานจีน (กราฟิก: วิชัย นาคสุวรรณ, รัตนากร หัวเวียง) -

สำหรับรายละเอียด “3 กลุ่ม” ดังกล่าว มีดังนี้

กลุ่มที่ 1 (Tier 1): ประเทศที่มีปริมาณสินค้าเชื่อมกับจีนในระดับสูง แต่มีฐานอุตสาหกรรม และการค้าที่หลากหลาย

ประกอบด้วยประเทศ และกลุ่มการค้าที่มีสินค้าเชื่อมโยงกับจีนในปริมาณสูง เมื่อพิจารณาจากมูลค่าหรือปริมาณโดยรวม ขณะเดียวกันก็มีฐานอุตสาหกรรมที่หลากหลาย และเป็นฐานการส่งออกสินค้ารายใหญ่ไปยังสหรัฐ

ประเทศเหล่านี้มีห่วงโซ่อุปทานซับซ้อน และระบบศุลกากร/การตรวจสอบถิ่นกำเนิดสินค้าค่อนข้างเข้มแข็งกว่า การนำสินค้าจีนเข้ามาเพียงเล็กน้อยแล้วเปลี่ยนฉลากว่า “Made in Japan” หรือ “Made in Korea” ไม่ได้ทำให้สินค้านั้นเปลี่ยนถิ่นกำเนิดโดยอัตโนมัติ ต้องผ่านเกณฑ์ถิ่นกำเนิดสินค้า เช่น มีการผลิตหรือแปรรูปอย่างมีนัยสำคัญจริง

ในประเทศเหล่านี้ ความเสี่ยงของการถ่ายลำสินค้าอย่างผิดกฎหมายปะปนอยู่ในกระแสการค้าปกติขนาดใหญ่

ประเทศ และกลุ่มเศรษฐกิจใน Tier 1 ได้แก่ แคนาดา สหภาพยุโรป (EU) อินเดีย อิสราเอล ญี่ปุ่น เม็กซิโก เกาหลีใต้ และไต้หวัน

กลุ่มที่ 2 (Tier 2): ประเทศที่มีการส่งผ่านสินค้าในปริมาณสูง และมีห่วงโซ่เศรษฐกิจเชื่อมโยงกับจีนอย่างลึกซึ้ง

ประเทศในกลุ่มนี้มีทั้งปริมาณการถ่ายลำสินค้าอย่างผิดกฎหมายในระดับสูง และมีความเชื่อมโยงอย่างลึกซึ้งกับห่วงโซ่อุปทานที่เกี่ยวข้องกับจีน ไม่ว่าจะเป็นการจัดหาวัตถุดิบ และปัจจัยการผลิต ฐานการผลิต ระบบโลจิสติกส์ หรือช่องทางการเปลี่ยนเส้นทางสินค้าในระดับภูมิภาค

Tier 2 ประกอบด้วย บราซิล อินโดนีเซีย มาเลเซีย ไทย ตุรกี และเวียดนาม

สำหรับเวียดนาม ไทย มาเลเซีย และอินโดนีเซีย มีความเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับเครือข่ายการผลิตที่อยู่รอบ และเชื่อมโยงกับจีน และได้กลายเป็นฐานการผลิตสำคัญสำหรับสินค้าอย่าง อิเล็กทรอนิกส์ เครื่องจักร พลาสติก รองเท้า เครื่องนุ่งห่ม ชิ้นส่วน และสินค้าอุตสาหกรรมอื่นๆ ที่ใช้วัตถุดิบหรือส่วนประกอบจากจีน

ส่วนบราซิล และตุรกี ทำหน้าที่เป็นฐานการผลิต และโลจิสติกส์ระดับภูมิภาคขนาดใหญ่ ซึ่งมีศักยภาพรองรับการเปลี่ยนเส้นทางสินค้า หรือการอ้างว่า สินค้าผ่านกระบวนการแปรรูปจนเปลี่ยนแปลงถิ่นกำเนิดสำหรับสินค้าบางประเภทได้

กลุ่มที่ 3 (Tier 3): ประเทศเศรษฐกิจขนาดเล็กที่เป็นเป้าหมายเชิงฉวยโอกาสของจีน 

สำหรับกลุ่ม Tier 3 ประกอบด้วยประเทศเศรษฐกิจขนาดเล็ก ซึ่งมีปริมาณการส่งผ่านสินค้าอย่างผิดกฎหมายโดยรวมต่ำกว่าประเทศในกลุ่มอื่น แต่มี “จุดอ่อน” หรือข้อได้เปรียบบางประการ ที่เอื้อต่อการดำเนินการ เช่น ค่าแรงราคาถูก เขตปลอดอากร การเข้าถึงท่าเรือหรือพื้นที่ชายแดน คลังสินค้าทัณฑ์บน ความสามารถในการประกอบสินค้าเฉพาะประเภท สิทธิพิเศษในการเข้าถึงตลาดสหรัฐ หรือขีดความสามารถในการบังคับใช้กฎหมายศุลกากรที่จำกัด

ปัจจัยเหล่านี้ ทำให้ประเทศดังกล่าวกลายเป็น “เป้าหมาย” ที่เอื้อต่อการใช้เป็นช่องทางเปลี่ยนเส้นทางสินค้าที่เชื่อมโยงกับจีนเมื่อมีโอกาส

ทั้งนี้ Tier 3 เป็นกลุ่มที่มีจำนวนประเทศมากที่สุดในบรรดาทั้ง 3 กลุ่ม

กัมพูชา มีข้อได้เปรียบด้านค่าแรงราคาถูก และเขตแปรรูปเพื่อการส่งออก ขณะที่ลาวและเมียนมา มีเส้นทางการค้าชายแดนที่เชื่อมต่อกับจีน และมีขีดความสามารถในการบังคับใช้กฎระเบียบที่จำกัดกว่า ทำให้แม้การเปลี่ยนเส้นทางสินค้าจะมีปริมาณไม่มาก แต่ก็อาจมีความสำคัญต่อระบบเศรษฐกิจของประเทศเหล่านี้

ปานามา และคอสตาริกา มีข้อได้เปรียบจากการเข้าถึงเส้นทางขนส่งทางทะเล ระบบโลจิสติกส์ในเขตปลอดอากร และการเป็นฐานสำหรับส่งออกสินค้าต่อไปยังประเทศอื่น

ส่วนอาเซอร์ไบจาน และจอร์เจีย มีโครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งทางรถไฟและท่าเรือบก รองรับการรวบรวม และกระจายสินค้า รวมถึงการเชื่อมต่อเส้นทางขนส่งทางบกเข้ากับการขนส่งทางทะเล

ขณะที่จอร์แดน มีข้อได้เปรียบจากสิทธิพิเศษทางการค้าในการเข้าถึงตลาด และมีศักยภาพด้านการประกอบสินค้าเฉพาะ

 

 

 

อ้างอิง: whitehouse

พิสูจน์อักษร....สุรีย์  ศิลาวงษ์