วันเสาร์ ที่ 21 พฤศจิกายน 2569

Login
Login

‘วอลรัส’ 200,000 ตัว หนีขึ้นฝั่ง หลังน้ำแข็งละลาย เสี่ยงเหยียบกันตาย

“ภาวะโลกร้อน” ทำให้น้ำแข็งทะเลอาร์กติกละลาย ส่งผลให้ “วอลรัสแปซิฟิก” กว่า 200,000 ตัวต้องขึ้นมารวมตัวกันบนชายฝั่งรัฐอะแลสกา อาจจะเสี่ยงที่จะเหยียบกันตาย องค์กรอนุรักษ์ได้จับมือกับชุมชนชนพื้นเมืองจัดตั้งเขตคุ้มครองถาวร เพื่อปกป้องถิ่นที่อยู่และมรดกทางวัฒนธรรม

KEY POINTS

  • ภาวะโลกร้อนทำให้น้ำแข็งขั้วโลกละลาย ส่งผลให้วอลรัสแปซิฟิกกว่า 200,000 ตัวต้องอพยพขึ้นมาอยู่รวมกันอย่างแออัดบนชายฝั่งรัฐอะแลสกา
  • การรวมตัวบนบกในปริมาณมากทำให้วอลรัสเสี่ยงต่อการตื่นตระหนกจากสิ่งรบกวน ซึ่งนำไปสู่การเหยียบกันตาย โดยเฉพาะลูกวอลรัส
  • มีการจัดตั้งเขตคุ้มครองถาวรเพื่อปกป้องพื้นที่พักพิงของวอลรัสจากกิจกรรมของมนุษย์ เช่น อุตสาหกรรมและการท่องเที่ยว เพื่อลดความเสี่ยงดังกล่าว

กลายเป็นภาพสุดแออัดเมื่อ “วอลรัสแปซิฟิก” สัตว์ที่มีชั้นไขมันหนาสีน้ำตาลมากกว่า 200,000 ตัว ขึ้นมานอนเบียดเสียดอยู่รวมกันบนเกาะสันดอนใกล้หมู่บ้านพอยต์เลย์ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐอะแลสกา  ส่งเสียงดังสนั่นและมีกลิ่นที่รุนแรง ปรากฏการณ์นี้ เป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่บีบให้สัตว์ต้องปรับตัวเพื่อความอยู่รอด

ในสภาวะปรกติ “วอลรัสแปซิฟิก” (Pacific walrus) จะใช้ชีวิตบนน้ำแข็งทะเลอาร์กติกที่คงทนถาวรสำหรับพักผ่อน ผสมพันธุ์ คลอดลูก และให้นมลูก ซึ่งช่วงฤดูหนาวพวกมันจะอาศัยอยู่บนแผ่นน้ำแข็งในทะเลเบริง โดยเพศเมียและลูกวัยอ่อนจะอพยพขึ้นเหนือผ่านช่องแคบเบริง ไปยังทะเลชุกชี เพื่อหาอาหารบริเวณพื้นทะเลน้ำตื้น 

อย่างไรก็ตาม การเผาไหม้เชื้อเพลิงฟอสซิลของมนุษย์ทำให้อุณหภูมิโลกสูงขึ้น ส่งผลให้น้ำแข็งทะเลอาร์กติกที่วอลรัสเคยใช้เป็นที่พักพิงละลายหายไปอย่างต่อเนื่อง โดยในช่วงปลายฤดูร้อน น้ำแข็งมักจะถดถอยเลยเขตไหล่ทวีปน้ำตื้นออกไปสู่เขตน่านน้ำที่ลึกเกินกว่าที่วอลรัสจะดำลงไปกินอาหารที่พื้นทะเลได้

เมื่อปราศจากแผ่นน้ำแข็ง วอลรัสจำต้องหันมาใช้พื้นดินแห้งบนชายฝั่งเป็นที่พักผ่อนแทน ปรากฏการณ์นี้เริ่มต้นขึ้นในปี 2007 จากวอลรัสเพศเมียและลูกวัยอ่อนเพียงไม่กี่พันตัว ก่อนจะเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็วจนเกือบทั้งหมดของวอลรัสเพศเมียและวัยอ่อนราว 200,000 ตัว ต้องมารวมกันที่หมู่บ้านพอยต์เลย์ จนทำให้กลายเป็นจุดรวมตัวบนบกที่ใหญ่ที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ

‘วอลรัส’ 200,000 ตัว หนีขึ้นฝั่ง หลังน้ำแข็งละลาย เสี่ยงเหยียบกันตาย ฝูงวอลรัสกว่า 200,000 ตัว เบียดเสียดกันบนชายฝั่ง
เครดิตภาพ: Conservation Fund

เชลซี โคช นักวิทยาศาสตร์ทางทะเลจากมหาวิทยาลัยอเมริกัน ระบุว่า “นี่เป็นตัวอย่างของสัตว์ที่กำลังตอบสนองต่อความเปลี่ยนแปลง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าแผ่นดินจะสามารถทดแทนถิ่นที่อยู่ที่พวกมันกำลังสูญเสียไปได้อย่างสมบูรณ์”

แม้พวกมันจะพยายามปรับตัว แต่การอยู่รวมกันในปริมาณมหาศาลเช่นนี้กลับแฝงด้วยอันตรายร้ายแรง วอลรัสเป็นสัตว์ที่ตกใจง่าย และสิ่งรบกวนเพียงเล็กน้อย ไม่ว่าจะเป็นหมีขั้วโลก เครื่องบินที่บินต่ำ จราจรทางเรือ หรือแม้แต่นักท่องเที่ยวเรือสำราญ ก็สามารถทำให้ฝูงสัตว์ขนาดมหึมานี้เกิดความตื่นตระหนกได้

เมื่อเกิดความตื่นตระหนก วอลรัสที่มีน้ำหนักตัวมากถึง 2 ตัน จะแตกตื่นวิ่งหนีลงสู่มหาสมุทร ส่งผลให้เกิดการเหยียบกันตายครั้งใหญ่ ซึ่งคร่าชีวิตลูกวอลรัสไปหลายพันตัว

เพื่อบรรเทาวิกฤติดังกล่าว องค์กร The Conservation Fund ประกาศข้อตกลงประวัติศาสตร์ร่วมกับ Cully Corporation บรรษัทหมู่บ้านชนพื้นเมืองอะแลสกา และ Interior Alaska Land Trust ในการจัดตั้งเขตคุ้มครองถาวรเนื้อที่ประมาณ 120,000 ไร่

‘วอลรัส’ 200,000 ตัว หนีขึ้นฝั่ง หลังน้ำแข็งละลาย เสี่ยงเหยียบกันตาย ฝูงวอลรัสกว่า 200,000 ตัว เบียดเสียดกันบนชายฝั่ง
เครดิตภาพ: Conservation Fund

เขตคุ้มครองแห่งนี้ ครอบคลุมพื้นที่เกาะปราการ ซึ่งเป็นจุดรวมตัวของวอลรัส ตลอดจนแผ่นดินใหญ่ที่อยู่ติดกัน และแนวชายฝั่งทะเลสาบน้ำเค็มกาเซกาลุกยาวกว่า 32 กิโลเมตร ซึ่งนอกจากจะปกป้องวอลรัสจากกิจกรรมอุตสาหกรรมและการท่องเที่ยวแล้ว ยังเป็นถิ่นทำรังของหมีขั้วโลก รวมถึงเป็นถิ่นที่อยู่ของแมวน้ำลายจุด และวาฬเบลูกาอีกด้วย

แลร์รี เซลเซอร์ ประธานและประธานเจ้าหน้าที่บริหารของ The Conservation Fund กล่าวว่า “สัตว์ขนาดใหญ่จำเป็นต้องใช้ภูมิทัศน์ที่ยิ่งใหญ่กว่าในการดำรงชีวิต และวอลรัสแปซิฟิกก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น” โดยโมเดลการอนุรักษ์ที่ใช้เวลาเจรจากว่า 10 ปีนี้ ช่วยปกป้องสัตว์ป่าไปพร้อมกับการมอบผลตอบแทนทางเศรษฐกิจแก่เจ้าของพื้นที่ เพื่อไม่ให้ชนพื้นเมืองถูกบีบให้ต้องขายดินแดนเพื่อการพัฒนาปิโตรเลียม

วิลลาร์ด นีคอก ประธานคณะกรรมการ Cully Corporation เน้นย้ำถึงความสำคัญของข้อตกลงนี้ว่าเป็นการปกป้องมรดกและวิถีชีวิตดั้งเดิมของชาวอีนูเปียต โดยระบุว่า “เรารักและเคารพในแผ่นดิน ประเพณี ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมของเรา ดังนั้นเราจึงทำสิ่งนี้เพื่อคนรุ่นหลังในอนาคต”

แม้ผืนน้ำแข็งทะเลอาจจะไม่ย้อนกลับคืนมาอีกแล้ว แต่การสร้างเขตคุ้มครองถาวรแห่งนี้ช่วยให้วอลรัสมีพื้นที่ปลอดภัยในการพักผ่อน ดังที่จอห์น วรอส ผู้อำนวยการ The Conservation Fund ประจำรัฐอะแลสกา กล่าวทิ้งท้ายไว้ว่า “ความเสียหายได้เกิดขึ้นแล้ว และนี่คือการปรับตัวในเวลาจริง... นี่คือสิ่งที่เราเลือกจะทำเพื่อสร้างความมั่นใจว่าสัตว์เหล่านี้จะสามารถอยู่รอดต่อไปได้”


ที่มา: CNN, Conservation Fund

‘วอลรัส’ 200,000 ตัว หนีขึ้นฝั่ง หลังน้ำแข็งละลาย เสี่ยงเหยียบกันตาย วอลรัสแฟซิฟิก
เครดิตภาพ: Conservation Fund