ขอแค่คำคำเดียว

แถวที่ต่อก็ยาวเยียดตั้งแต่มืด ยันรุ่งสางแล้วก็ยังคงมีอยู่ จะกินจะนอนก็ลุกไปไหนไม่ได้ ไม่งั้นเสียที่แน่นอน หลายคนมารอ 2-3 วันก่อนก็ได้ผ่านจุดคัดกรองเข้าไปจับจองที่นั่งบนทางเท้าริมถนนราชดำเนิน ส่วนคนที่มาทีหลังก็โดนตัดแถวให้นั่งรอคอยโดยไม่รู้ว่าจะได้เข้าหรือไม่ ทำได้เพียงแค่ชะเง้อแง้แลคนที่นั่งอยู่ข้างในผ่านเครื่องสแกนตรงหน้าซึ่งห่างไปไม่กี่ก้าว เฝ้ารอเวลาที่จะมีคนเดินมาแล้วบอกว่า “ลุก” แค่คำๆเดียวสั้นๆ แต่กลับทำให้หัวใจชื้นปลื้มปิติยินดียิ่งกว่าถูกหวย

แต่ทว่าตอนนี้ยังไร้ซึ่งเสียงนั้น คงทำได้เพียงรอจนกว่าเข็มสั้นของนาฬิกาจะชี้ไปที่เลข 8 แต่ก็เป็นการรอคอยที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจและยินดีโดยที่ไม่มีใครบังคับ ด้วยใจที่รักและภักดีต่อองค์มหาราชันย์ เพราะแค่ได้มาอยู่ตรงนี้ก็ถือสุขใจแล้ว