วันเสาร์ ที่ 14 พฤศจิกายน 2569

Login
Login

ชง รธน.ใหม่บัญญัติ 'อาชญากรรมสิ่งแวดล้อม' แก้ไทยถังขยะกากพิษโลก

'วีระยุทธ' ลั่นแก้ รธน.ครั้งหน้า ต้องบัญญัติ 'อาชญกรรมสิ่งแวดล้อม' ลงไปด้วย อุดช่องโหว่ภูมิรัฐศาสตร์ หลังไทยเป็นถังขยะรับกากอุตสากรรม ชงดันกฎหมาย PRTR เอาผิด

เมื่อวันที่ 14 พ.ย. 2569 หลักสูตรอาชญาวิทยาและงานยุติธรรม คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จัดเสวนาวิชาการ “วิกฤติอาชญากรรมสิ่งแวดล้อมในไทย: เศรษฐกิจสีเทา ความยุติธรรม และทางออกสังคมไทย” ณ ห้องสิงห์ดำสเปซ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

นายวีระยุทธ กาญจน์ชูฉัตร สส.บัญชีรายชื่อ รองหัวหน้าพรรคประชาชน กล่าวถึงปัญหามลพิษในจังหวัดปราจีนบุรี และสถานการณ์การจับกุมการลักลอบทิ้งขยะอิเล็กทรอนิกส์และของเสียอันตราย ซึ่งส่วนใหญ่ขยะมาจากประเทศที่ร่ำรวย ซึ่งเกี่ยวข้องกับภูมิรัฐศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับทางสหรัฐอเมริกา จีน และยุโรป ที่พยายามทิ้งขยะออกนอกประเทศตนเองให้ได้มากที่สุด ไทยก็เป็นหนึ่งประเทศที่เปิดรับขยะเหล่านี้ ทั้งนี้ในไทยยังพบถึงค่าคุ้มเสี่ยงในกรณีที่กระทำความผิดค่าปรับสูงสุดอยู่ที่ประมาณ 600,000 บาท ถูกกว่าค่าบำบัด 25-50 เท่า 

“ในระดับผู้นำองค์กร (อธิบดี) ฝ่ายนโยบาย ฝ่ายการเมือง จำเป็นต้องมองให้เห็นช่องโหว่ที่ควรจะไปกำหนดนโยบายต่อ” นายวีระยุทธ กล่าว

ชง รธน.ใหม่บัญญัติ 'อาชญากรรมสิ่งแวดล้อม' แก้ไทยถังขยะกากพิษโลก

นายวีระยุทธ กล่าวถึงข้อมูลการนำเข้าเศษอะลูมิเนียมที่เพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก ซึ่งสวนทางกับข้อมูลที่หน่วยงานรัฐมารายงานในชั้นกรรมาธิการของสภาผู้แทนราษฎร จึงเสนอมีร่างพระราชบัญญัติการรายงานและเปิดเผยข้อมูลการปล่อยและเคลื่อนย้ายสารมลพิษ พ.ศ. ... หรือ ร่างกฎหมาย PRTR  กฎหมายควบคุมการนำเข้า โดยขณะนี้พรรคประชาชนอยู่ระหว่างการร่างกฎหมายเรื่องเศรษฐกิจหมุนเวียน เพราะเรายังไม่พบข้อมูลเรื่องการนำเข้าและการหมุนเวียนของขยะอันตราย 

ชง รธน.ใหม่บัญญัติ 'อาชญากรรมสิ่งแวดล้อม' แก้ไทยถังขยะกากพิษโลก

สำหรับการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า กรณีมลพิษในจังหวัดปราจีนบุรีจะต้องเอาผิดกับผู้ที่กระทำผิดและต้องมีกระบวนการฟื้นฟู ส่วนในระยะยาวเสนอว่าหากแก้กฎหมายรัฐธรรมนูญฉบับหน้า ต้องมีเรื่องอาชญากรรมทางสิ่งแวดล้อม เพื่อให้มีบทลงโทษที่รุนแรงมากยิ่งขึ้น ทั้งยังต้องหาช่องทางทำมาหากินใหม่ให้ท้องถิ่นและเศรษฐกิจเก่า เพื่อไม่ให้เขามาพัวพันกับสิ่งที่ต้องกระทำความผิด 

ชง รธน.ใหม่บัญญัติ 'อาชญากรรมสิ่งแวดล้อม' แก้ไทยถังขยะกากพิษโลก

  • ผอ.มูลนิธิบูรณะนิเวศ ชี้ไทยทำเป็นขบวนการ จ่ายสินบนทุกระดับ จี้นายกฯเปิดทางไทยเข้า OECD

ส่วนนางสาวเพ็ญโฉม แซ่ตั้ง ผู้อำนวยการมูลนิธิบูรณะนิเวศ กล่าวว่า อาชญากรรมทางสิ่งแวดล้อม เป็นการกระทำที่ก่อให้เกิดอันตรายอย่างมีนัยยะสำคัญ โดยเฉพาะอาชญากรรมที่เกิดขึ้นจากการกระทำผิดด้านมลพิษและสารอันตราย โดยยกตัวอย่างคดีที่สำคัญในหลายจังหวัดของประเทศไทย ซึ่งมีลักษณะความผิดที่ใกล้เคียงกันมาก เช่น มีการทำงานเป็นเครือข่ายและเป็นขบวนการ มีความร่วมมือหนุนหลังทั้งข้าราชการที่กำกับดูแล อดีตข้าราชการระดับสูง  องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น บริษัทที่ปรึกษา และนักกฏหมาย โดยมีผู้เดินหน้าเป็นบริษัทเอกชน ทั้งยังมีการปลอมแปลงเอกเอกสารและตราประทับหน่วยงาน  ประกอบกิจการนอกใบอนุญาต และเมื่อถึงเวลาที่มีปัญหาก็จะวางเพลิงเผาทำลายหลักฐาน ทั้งยังก่อให้เกิดความเสียหายเป็นวงกว้างต่อทรัพยากรธรรมชาติและประเมินความเสียหายได้ยาก 
 
โจทก์ใหญ่ในคดีอาชญากรรมมลพิษของไทยมาจาก 2 เรื่อง คือ การจัดการกากของเสียอันตรายจากภาคอุตสาหกรรม และการนำเข้ากากของเสียจากต่างประเทศ ซึ่งมูลนิธิบูรณะนิเวศทำหนังสือถึงกรมสอบสวนคดีพิเศษ (DSI) เพื่อรับคดีการนำเข้ากากของเสียประเภทขยะอิเล็กทรอนิกส์เป็นคดีพิเศษ

นางสาวเพ็ญโฉม ยังได้ฉายภาพวงจรของการลักลอบทิ้งกากขยะอันตราย แม้จะมีกฎหมายคุมเข้มแต่ก็ยังมีการกระทำผิด หลายคดีเกี่ยวข้องกับการรับสินบนในหลายระดับ มีผู้รับกำจัดเถื่อนรับเงินมาเป็นทอด ๆ และลักลอบทิ้งในที่ดินเปล่าหรือแหล่งน้ำ ยกตัวอย่างคดีของบริษัทวินโพรเสสฯ ที่เป็นคดีประวัติศาสตร์ด้านมลพิษของไทย ซึ่งเกิดจากช่องโหว่ในการบังคับใช้กฎหมาย การตรวจสอบของรัฐ และการทุจริตของเจ้าหน้าที่ 

ปัญหาอาชญากรรมทางสิ่งแวดล้อมในปัจจุบันถือว่ารุนแรงมากกว่าเดิมจากหลายปัจจัย เรามองว่า อาชญากรรมทางสิ่งแวดล้อมในอดีต เกิดขึ้นได้ยากค่ะไม่มีการทุจริตในวงราชการ แต่ปัจจุบันบริษัทส่วนใหญ่มีกันจ่ายทุกระดับ ขณะที่กฎหมายไทยบทลงโทษอ่อนมากทำให้กรมโรงงานอุตสาหกรรมเสนอให้ปรับปรุงกฎหมายเพิ่มโทษเพิ่มมาตราที่ว่าด้วยการวางหลักประกันทางสิ่งแวดล้อมให้กำหนดว่าผู้กระทำผิดจะต้องเป็นผู้ฟื้นฟู 

นางสาวเพ็ญโฉม กล่าวถึงร่างพระราชบัญญัติการรายงานและเปิดเผยข้อมูลการปล่อยและเคลื่อนย้ายสารมลพิษ พ.ศ. ... หรือ ร่างกฎหมาย PRTR จำนวน 3 ฉบับ  ได้แก่ ฉบับพรรคประชาชน พรรคประชาธิปัตย์ และภาคประชาชน ซึ่งของภาคประชาชนถูกบรรจุในระเบียบวาระรอการพิจารณา ซึ่งต้องรอนายกรัฐมนตรีรับรองเพราะถูกตีความว่าเป็นกฎหมายการเงิน หากถูกตีตกก็อาจจะต้องรวบรวมรายชื่อใหม่ ซึ่งเรามองว่าหากมีร่างกฎหมายฉบับนี้จะทำให้ประเทศไทยมีฐานข้อมูลว่าแหล่งกำเนิดมลพิษอยู่ที่ใดบ้าง 

อย่างไรก็ตามประเทศไทยมีความหวังที่จะเข้าไปเป็นสมาชิกขององค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา (OECD) ภายในปี 71 ซึ่ง OECD กำหนดให้ประเทศสมาชิกต้องมีกฎหมาย PRTR จึงขอให้นายกฯ อย่าถ่วงเวลา เพราะถึงเวลาที่จะต้องยกระดับสิ่งแวดล้อมและจัดการมลพิษให้ดี 

ขณะที่ปัญหามลพิษข้ามแดนในแม่น้ำทางภาคเหนือ ซึ่งปัจจุบันขยายเป็นวงกว้างในแม่น้ำสายหลักของภาคเหนือ ทั้งแม่น้ำกก สาย รวก โขง และสาละวิน 
ขณะนี้รัฐบาลไทยได้ทำ MOU กับจีน ตนเองอยากให้รัฐบาลไทยหนักแน่นเจรจาหาทางในการคุยกับรัฐฉานว่าจะต้องมีการจัดการระบบให้ดีกว่านี้เพื่อให้มลพิษน้อยลงและควบคุมมลพิษได้ในระดับหนึ่ง เราอยากได้ยินรัฐบาลระบุว่าจะสำรวจว่ามีกี่ครัวเรือนที่เดือดร้อนในทางเศรษฐกิจและวิถีชีวิต พร้อมกับออกมาตรการช่วยเหลือ ทั้งฃการผ่อนผันชำระหนี้ มาตรการช่วยเหลือค่าครองชีพ การหาแหล่งที่ทำกินใหม่ และการหาแหล่งน้ำสำรอง 

เราห่วงเรื่องการปกปิดข้อมูล โดยเฉพาะพื้นที่การเพาะปลูกที่ปนเปื้อนสารหนู ซึ่งอาจกระทบกับความกังวลของประชาชน ยิ่งปกปิดข้อมูลยิ่งทำให้ความรุนแรงของปัญหาหนักขึ้น รัฐบาลจึงควรเปิดเผยสถานการณ์กับประชาชน ไม่เช่นนั้นจะกระทบกับความเชื่อมั่นของรัฐบาล 

นางสาวเพ็ญโฉม กล่าวถึงอุปสรรคในการผลักดันกฎหมายด้านสิ่งแวดล้อมว่า ส่วนหนึ่งเป็นเพราะรัฐบาลไทยโดยเฉพาะนักการเมืองที่ปกครองยังไม่ให้ความสำคัญกับสิ่งแวดล้อม ทุกอย่างที่ทำวนเวียนอยู่กับผลประโยชน์เฉพาะกลุ่ม แย่ไปกว่านั้นคือ นักการเมืองมีผลประโยชน์เกี่ยวข้องกับธุรกิจเหล่านี้ อีกทั้งหน่วยงานที่กลั่นกรองกฎหมาย เช่น สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกามีผู้บริหารเอกชนเข้าไปนั่งอยู่ แม้ต้นทางเสนอกฎหมายมาดี ทำให้ระหว่างการปรับปรับปรุงกฎหมายมีบางมาตราที่สาระสำคัญหาย ดังนั้นเรื่องสิ่งแวดล้อมต้องผลักดันให้มีความโปร่งใสและประชาชนมีส่วนร่วม เพื่อป้องกันปัญหาทางด้านมลพิษให้ดีขึ้น

ที่ผ่านมาการทำงานของภาคประชาสังคมมีความเสี่ยง โดยเฉพาะกรณีล่าสุดที่ทีมงานมูลนิธิบูรณะนิเวศ  ถูกยิงข่มขู่ระหว่างลงพื้นที่เก็บตัวอย่างน้ำและตะกอนดินในบริเวณใกล้เคียงบ่อฝังกลบกากของเสียในอำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี ภาคประชาสังคมหรือภาคประชาชนทำโดยลำพังไม่ได้ แต่จะเข้มแข็งได้เกิดจากการเกาะกลุ่มกัน การทำงานเชิงรุก และการรายงานจากสื่อมวลชน