รัฐบาล ดัน 'รสชาติที่หายไป' หนุน Soft Power อาหารไทย ติด Top 7 ของโลก

รัฐบาลเดินหน้าชูทุนทางวัฒนธรรม ยกระดับเสน่ห์อาหารไทยเป็นพลังขับเคลื่อนเศรษฐกิจและการท่องเที่ยว ชูโครงการ “รสชาติ...ที่หายไป The Lost Taste” ฟื้นฟูอาหารถิ่นเสี่ยงเลือนหายกว่า 231 เมนู พร้อมดันเกณฑ์มาตรฐาน Thailand Best Local Food หวังกระจายรายได้สู่ชุมชนทั่วประเทศอย่างยั่งยืน

นางสาวลลิดา เพริศวิวัฒนา รองโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี เปิดเผยถึงทิศทางการขับเคลื่อนเศรษฐกิจของรัฐบาลภายใต้การนำของ นายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ว่า ผลการจัดอันดับ Global Soft Power Index 2026 โดย Brand Finance ระบุว่า ประเทศไทยติด อันดับ 7 ของโลก ในด้าน “อาหารที่คนทั่วโลกรัก” (Food the world loves) และติด อันดับ 12 ของโลก ด้าน “สถานที่น่าไปเยือน” (ขยับขึ้น 2 อันดับจากปี 2025) รัฐบาลจึงมุ่งนำศักยภาพนี้มาต่อยอดสร้างประสบการณ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม

ชูโครงการ "The Lost Taste" ดัน 231 เมนูล้ำค่าคืนชีวิต

กระทรวงวัฒนธรรม โดยการนำของ นางสาวซาบีดา ไทยเศรษฐ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ได้มอบหมายให้กรมส่งเสริมวัฒนธรรม ดำเนินโครงการ “รสชาติ...ที่หายไป The Lost Taste” ภายใต้แนวคิด The Living Heritage โดยการรวบรวมภูมิปัญญามรดกอาหารถิ่นที่เสี่ยงต่อการสูญหายกว่า 231 เมนู มาเปลี่ยนเป็นจุดขายทางการท่องเที่ยว เพื่อให้เกิดการสร้างมูลค่าเพิ่ม ตั้งแต่วัตถุดิบท้องถิ่น ไปจนถึงเรื่องราวชุมชน

เปิดตัวเกณฑ์มาตรฐาน "Thailand Best Local Food"

เพื่อยกระดับและรับรองคุณค่าของอาหารถิ่น กรมส่งเสริมวัฒนธรรมได้ร่วมมือกับผู้เชี่ยวชาญและรวบรวมความคิดเห็นจากผู้บริโภค จัดทำเกณฑ์ Thailand Best Local Food โดยแบ่งการรับรองออกเป็น 2 สาขาหลัก

• สาขา Classic มุ่งเน้นอาหารที่รักษาสูตร อัตลักษณ์ และรสชาติดั้งเดิม
• สาขา Creative + Innovation มุ่งเน้นการต่อยอดเมนูในรูปแบบร่วมสมัย โดยยังคงรักษารากเหง้าและคุณค่าดั้งเดิมไว้

ปักหมุดกิจกรรมไฮไลต์ กุมภาพันธ์ - กันยายน 2569

เพื่อขยายการรับรู้และกระตุ้นการท่องเที่ยวตามรอยอาหารถิ่น โครงการได้คัดเลือกร้านอาหารต้นแบบ 5 ร้าน นำเสนอผ่านซีรีส์ “5 ซีรีส์ 5 ร้าน” พร้อมเตรียมจัดกิจกรรมใหญ่ The Lost Taste Special Course ในเดือนกันยายน 2569 ให้ประชาชนและนักท่องเที่ยวต่างชาติได้สัมผัสรสชาติท้องถิ่นในรูปแบบใหม่

รองโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี กล่าวทิ้งทายว่า การอนุรักษ์อาหารท้องถิ่นของรัฐบาลจะไม่หยุดอยู่แค่การบันทึกสูตรลงกระดาษ แต่ต้องทำให้มรดกเหล่านี้มีชีวิต มีคนทำ มีคนกิน และเกิดการเดินทางไปสัมผัสถึงชุมชน เพื่อให้เกิดการกระจายรายได้และส่งต่อภูมิปัญญาไทยสู่คนรุ่นหลังได้อย่างยั่งยืน