ลมหนาวลมแล้ง

แต่ไม่ได้มาเปล่าๆ ยังเหน็บนำเอาความแห้งมาปล้นความชุ่มฉ่ำไปจากพื้นดิน ไม้ยืนต้นน้อยใหญ่ต่างต้องหาวิธีอยู่รอดในช่วงนี้ บ้างก็แห้งเฉาตายไป บ้างก็ผลัดใบทิ้งเพื่อรักษาลำต้นซึ่งเป็นองค์ประกอบหลัก เพื่อลดการสูญเสียความชุ่มชื้นจากการคายน้ำ ในสภาวะแวดล้อมแบบนี้รากไม่สามารถดูดน้ำพร้อมสารอาหารที่เป็นประโยชน์มาเลี้ยงส่วนต่างๆ ได้อย่างทั่วถึง

วัฏจักรแบบนี้หมุนเวียนมาทุกๆ ปี ต่างกันที่ผลกระทบความรุนแรงยาวนานนั้น ขึ้นอยู่กับหลายปัจจัยที่เราไม่สามารถต้านทานได้มากนัก เราต้องอยู่ในภาวะตั้งรับ เตรียมพร้อมการขาดแคลนน้ำบ้างในบางกรณี พร้อมทั้งแบ่งปันน้ำ เพื่อให้ทุกๆ คนก้าวผ่านช่วงเวลานี้ การถูกร้องขอให้เสียสละ อาจประสบปัญหาอื่นตามมาแบบได้ไม่คุ้มเสีย เช่นการปลูกพืชที่ใช้น้ำมาก ควรได้รับการชดเชยบรรเทาความเดือนร้อนที่เหมาะสม

สาเหตุส่วนหนึ่งของการใช้น้ำมากขึ้นนั้น เนื่องจากมีการปลูกพืชบนพื้นที่ต้นน้ำ เพื่อป้อนสู่ภาคอุตสาหกรรมที่ต้องการวัตถุดิบปริมาณมหาศาลแต่ราคาถูก แปรรูปส่งต่อไปยังสายโซ่การผลิตอื่นๆ ที่ต่อเนื่องกันจนเกิดปัญหาการรุกป่า เกิดเป็นพื้นที่โล่งเตียนซ้อนทับลงบนบริเวณที่เคยถูกเรียกว่าป่า จากปัญหาปากท้อง ยิ่งนับวันก็ยิ่งจะยากแก้ปมด้วยการเจรจา