ทะเลสาบและทุ่งหญ้า

เป็นอู่ข้าวอู่น้ำที่หล่อเลี้ยงผู้คนนับล้านรอบๆ ในพื้นที่ นครศรีธรรมราช พัทลุง และจังหวัดสงขลา

ณ ที่แห่งนี้ และยังเป็นจุดกำเนิดแรงบันดาลใจให้นักคิดนักเขียนได้สร้างสรรค์งานศิลปะหลากแขนง ในธรรมชาติที่แปรเปลี่ยนตามฤดูกาล จะสามารถเห็นภูมิทัศน์อันแปลกตาเสมอๆ

ในวันที่ลมมรสุมยังไม่สามารถส่งน้ำมาหล่อเลี้ยงพื้นที่กว่า 5 ล้านไร่ น้ำเหือดหายไปเพราะไอแดดที่แผดเผา เกิดเป็นทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ขนาดใหญ่กว้างไกลสุดตา ให้สัตว์เคี้ยวเอื้องได้แทะเล็มอย่างสบายใจ “แอ่งน้ำและปลักควาย” ยังเป็นแหล่งพักของสัตว์น้ำที่หนีลงสู่บริเวณที่น้ำลึกกว่าได้ ชาวบ้านจึงได้อาศัยหากินในยามน้ำน้อย

เมื่อถึงเวลาที่ฝนมาเยือน ความชุ่มชื้นที่ผืนป่าจะซึมซับไว้ได้ ที่แห่งนี้จะเป็นพื้นที่รองรับน้ำขนาดใหญ่ก่อนไหลลงไปรวมกับน้ำทะเล ช่วงรอยต่อระหว่างน้ำจืดและน้ำเค็มที่เรียกว่า “น้ำกร่อย” ก่อให้เกิดโซนน้ำกร่อยเป็นที่อยู่ของปลาสองน้ำที่มีชื่ออย่าง “ปลากระพง” ที่สร้างมูลค่าไม่น้อย

ในวันที่น้ำมีปริมาณสูงขึ้นอย่างมาก ทุ่งเลี้ยงสัตว์จะจมอยู่ใต้น้ำ ขุนพลควายที่เคยหากินอยู่แถบนี้จะปรับตัวหากินพืชจากหน้าดิน จนเป็นที่มาของ “ควายน้ำ”