'ออบหลวง' วันที่หุบเขาถูกแต้มสี

เพราะฝนตกปรอยมาตั้งแต่บ่ายสามโมงของวันที่ 8 ม.ค.58 แล้วก็เรื่อยยาวไปวันที่ 9 ม.ค. 58 ผมและมิตรสหายอีก 2 คน ไปถึงศูนย์บริการนักท่องเที่ยวของอุทยานแห่งชาติออบหลวงท่ามกลางสายฝน หอบข้าวของเข้าไปหลบในศาลาและกางเต็นท์อยู่แบบนั้น ชนิดที่ออกไปไหนไม่ได้ เพราะฝนตกตลอด ได้แต่นั่งมองสายน้ำแจ่มที่ไหลผ่านร่องห้วยตรงหน้า เริ่มเปลี่ยนเป็นสีขุ่นและมีปริมาณเริ่มขึ้นเรื่อยๆ หุบเขาฝั่งตรงข้าม ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสี กระจายกันทั่วภูดอยแล้ว ท่ามกลางสายฝนพรำ ภูเขาลูกนี้ก็ยังสวยแม้อยู่ในม่านฝน ฝนหยุดตกเอาราวสองทุ่ม หลังจากตกมา 29 ชั่วโมง กลางคืนได้เห็นพระจันทร์ซ่อนตัวในหมอกจางๆ เป็นครั้งแรกของทริปเดินทางนี้ที่ได้ออกมากลางแจ้งโดยไม่ต้องกางร่ม

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมออกจากถุงนอนที่อบอุ่นและค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากเต็นท์ หันไปดูทางฝั่งภูเขา ต้องรีบคว้ากล้องถ่ายรูปออกมาบันทึกภาพสายหมอกฝนที่ค่อยๆ ไหลเอื่อยผ่านซอกเขา โดยเห็นสีสันของป่าเปลี่ยนสีเป็นฉากอยู่ลางๆ เป็นภาพที่สวยงามที่น่าประทับใจมาก

เช้านี้ แม้ฝนไม่ตก แต่ก็ไม่มีแดดนัก ฟ้ายังคงเกลื่อนเมฆ ป่าไผ่รวก 2 ฝั่งทางเดินเข้าไปที่ตัวออบนั้นทิ้งใบร่วงลงพื้น ที่ยังติดบนกิ่งก็ออกสีเหลืองทองสวย กิ่งลำไผ่รวกโน้มเอียงมาหากัน ทำให้ผมนึกไปถึงสวนไผ่ที่อิราชิยามา เกียวโต ที่สวยงามด้วยป่าไผ่ลำโต มีสีสันในช่วงฤดูไม้เปลี่ยนสีเหมือนกัน

ฝนที่ตกมาอย่างยาวนานทำให้ทั้งพื้นดินและก้อนหินต่างๆ ริมลำน้ำแจ่ม ดูคล้ำดำราวฤดูฝน ที่แตกต่างก็คือ ใบไม้ที่หล่นร่วงตามพื้นเป็นสีสันต่างๆ ต่างจากฤดูฝนจริงๆ ป่าเต็งรังบนดอยดูมีสีสันไม่สดเขียว แม้จะเคยมาออบหลวงหลายต่อหลายครั้ง แต่ไม่เคยเจอบรรยากาศของป่าเปลี่ยนสีที่มีไอฝนเจือแบบนี้มาก่อน ออบหลวงยังคงบีบอัดสายน้ำแจ่มที่วันนี้เป็นสีโอวัลตินข้นให้ไหลผ่านโตรกผาแคบ ส่งเสียงคำรามราวเกรี้ยวกราดแผ่นผาที่ชิดแคบ ยามเดินผ่านสะพานข้ามเบื้องบน ชวนให้ใจหวิวเมื่อมองลงไปเบื้องล่าง แต่สิ่งที่ผมคาดหวังมาจากกรุงเทพ ก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เพราะป่าออบหลวงเริ่มมีสีสัน และเริ่มเปลี่ยนสีจนกระจายไปทั้งป่า

ที่เกินคาดก็คือ ผมได้บรรยากาศป่าเปลี่ยนสีที่มีสภาพเหมือนฤดูฝน ฟ้าคงเห็นในความมานะที่นั่งรอในศาลามาถึง 29 ชม. จึงประทานแสงอ่อนๆ มาให้บ้าง พอใบไม้ที่กำลังเปลี่ยนสีได้แดดขึ้นมาก็ดูดีมีสีสัน ผมเคยบันทึกภาพป่าเปลี่ยนสีมาหลายที่ทั้งในบ้านและนอกบ้านเรา ส่วนใหญ่ช่วงใบไม้เปลี่ยนสี ฟ้าใส แดดดีทั้งนั้น ผมถึงบอกว่าคราวนี้เป็นกรณีพิเศษที่มีใบไม้เปลี่ยนสี ท่ามกลางบรรยากาศแบบหน้าฝน

เส้นทางเดินเท้าขึ้นดอยผาช้างของอุทยานแห่งชาติออบหลวงในวันนี้ เป็นอะไรที่ผมประทับใจสุดๆ ใบไม้แห้งที่ร่วงลงพื้นพอมองผ่านช่องมองในกล้อง มันเป็นสีทองอร่ามเหลืองอย่างไม่น่าเชื่อ จนผมถ่ายภาพแล้วภาพเล่าอย่างไม่รู้เบื่อ ลืมเสียสิ้นกับเส้นทางที่ต้องเดินขึ้นเนินจนเหนื่อยอยู่บ้าง แต่พอมองรอบข้างที่เหมือนใครเอาใบไม้ย้อมสีมาติดตามกิ่งไม้ ดูสีสันเหมือนโถลูกกวาด ถ้าหุบเขาแห่งนี้เป็นโถลูกกวาด ขณะที่ผมเดินผ่านเพื่อขึ้นไปถึงยอดผาช้างคงเป็นการเดินลุยลูกกวาดหลากสีในโหลแน่ๆ

แม้ตามเส้นทางจะมีหลุมฝังศพของมนุษย์โบราณอายุหลายพันปีที่มีการขุดค้นกันมา แม้ภาพเขียนสีรูปช้างในเพิงผาที่มีอายุร่วมสมัยกับที่ผาแต้มจะน่าสนใจในเชิงประวัติศาสตร์ แต่สำหรับวันนี้ ผมเพียงแวะดูนิดหน่อย เพราะใจผมไปอยู่ที่สีสันของหุบดอยแห่งนี้มากกว่า

เมื่อขึ้นไปถึงยอดดอยผาช้างที่เป็นก้อนหินขนาดใหญ่ที่เลี่ยนโล่งนั้นแหละ ผมถึงเห็นว่าบ้านเราไม่ได้แตกต่างจากหุบเขาหลายแห่งที่ญี่ปุ่นที่ผมดั้นด้นไปดูใบไม้เปลี่ยนสีมา เพราะบนยอดดอยผาช้างแห่งนี้ เห็นภูเขาที่รายรอบกำลังเปลี่ยนสี สีสันสารพัดกำลังถูกจิตรกรนามอุโฆษที่เรียกว่าธรรมชาติบรรจงสร้างแต่ง มอบเป็นสิ่งกำนัลแก่ผู้ที่พบเห็น มองมุมไหนก็น่าถ่ายภาพไปหมด มองทางใดก็ชวนหลงใหล ถ้าฟ้าใสมาก บนนี้แดดจะแรงจนต้องหาร่มหลบ แต่วันนี้แดดถูกเมฆที่ยังคงเกลื่อนฟ้ากรองเสียหนึ่งรอบ เลยเหลือเพียงแสงอุ่นๆ ทะลุลงมา ลมเย็นพัดยอดเขา กลิ่นดินหน้าหนาวที่เพิ่งถูกฝนพรม ลอยมาแตะจมูก ทำให้วันที่ขึ้นไปบนยอดเขาช้างวันนี้ ดูโปร่ง โล่ง สบาย อย่างไม่เคยสัมผัสมาก่อน

สายน้ำแจ่ม ไหลเลาะผ่านร่องเขามาจากไกลๆ ทางทิศใต้ ก่อนจะเลาะไหลไปทางเหนือสมทบกับแม่น้ำปิง สายน้ำที่ถูกประดับประดาด้วยสีสันของใบไม้เปลี่ยนสี ดูสวยงามอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ถนนสายฮอด-แม่สะเรียงที่เลาะลำน้ำแจ่มช่วงผ่านออบหลวง ดูคดโค้งไปมา เห็นรถคันเล็กๆ วิ่งลอดผ่าป่าเปลี่ยนสีคันแล้วคันเล่าอย่างเพลินตา ไกลๆ ออกไปที่เป็นภูเขาเบื้องหน้า ป่าเริ่มทำหน้าที่เตรียมผลัดใบจึงแต่งแต้มสีสันได้สวยงามจนบรรยายไม่ถูก ได้แต่ชื่นชมในใจ ฝนที่ตกมาเมื่อคืนคงยืดระยะใบไม้ที่เปลี่ยนสีออกไปอีกหลายอาทิตย์

บ้านเรามีพื้นที่ใบไม้เปลี่ยนสีที่ดูสวยงามมากมายหลายแห่ง แม้จะไม่มีต้นแปะก๊วย ไม่มีต้นเมเปิ้ลเหมือนที่ญี่ปุ่นที่เป็นต้นไม้หลักๆ ในช่วงป่าเปลี่ยนสี แต่บ้านเขาก็ไม่มีต้นเต็ง ต้นรัง ต้นเหียง ที่เปลี่ยนสีเหมือนกัน เขาสวย เราก็สวย เราสวยแบบที่เราเป็น เสียดายที่ญี่ปุ่นเขาจัดงานเทศกาลชมใบไม้เปลี่ยนสี แต่บ้านเรากลับนิ่งเฉย มีของดีแต่ไม่ประชาสัมพันธ์ ไปบ้าสั่งซากุระมาจากญี่ปุ่นมาปลูก เหมือนคนไปย้อมผมจากสีดำให้เป็นเหมือนฝรั่ง มันดูประดักประเดิด เพราะดูยังไงก็ไม่ใช่ พญาเสือโคร่งบ้านเราออกสวย ป่าเต็งรังก็สวย บอกชาวโลกเขาสิว่าเราสวยยังไง

หน่วยงานบ้านเรานี่ก็แปลก ถ้าไม่ใช่โครงการจัดซื้อจัดจ้าง ไม่ใช่โครงการจ้างออแกไนซ์ ไม่มีเงินทอน เป็นสมองตีบตันกันหมด

เห็นออบหลวงวันนี้ บอกเลยว่าบ้านเราสวยไม่แพ้ที่อื่น ที่เราแพ้ที่อื่น...เพียงแค่เราไม่ยกย่องตัวเราเองเท่านั้น มาออบหลวงคราวนี้ ได้ทั้งความประทับใจ และเข้าใจความเป็นไปของบ้านเราจริงๆ