เมื่อ 'กรณ์' พูดถึง 'ลีดส์' ทีมรัก เมื่อตกชั้น

นายกรณ์ จาติกวณิช หัวหน้าพรรคชาติพัฒนากล้า โพสต์เฟซบุ๊กเกี่ยวฟุตบอลพรีเมียร์ลีก ระบุว่า บรรยากาศการตกชั้น

วันนี้ขอเล่าอะไรที่ไม่เกี่ยวกับการเมืองบ้านเรานะครับ 

ผมมาทำธุระที่ลอนดอน และถือโอกาสมาพักผ่อนด้วย วันๆ ก็ไม่ทำอะไรมาก อ่านหนังสือ เดินเล่น ขี่จักรยาน ทานข้าว ไม่ได้นัดเจอใคร อยู่กับภรรยาสองคน 

แต่ที่รอคอยมานาน คือการไปเชียร์ทีมฟุตบอลที่ผมเทใจให้มาตั้งแต่อายุ 9 ขวบ นั่นคือทีมลีดส์ เชียร์มา 50ปี ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกที่ไปดูที่สนาม

เรานั่งรถไฟไป ผมกับเจใส่เสื้อทีมออกมาจากบ้าน ก่อนนึกได้ว่าเรามีโอกาสมากกว่าที่จะต้องเจอกับแฟนทีม Spurs (ทีมลอนดอน) ที่เดินทางขึ้นไปลีดส์กับเรา

แต่ตลอดทาง มีแฟนลีดส์มาแสดงความเป็นมิตรและแฟนทีมอื่นมาให้กำลังใจตลอดทาง

พอรถไฟมาถึงลีดส์ เราสัมผัสบรรยากาศ ‘Big Match Day’ ของเมืองนี้ได้ทันที มีตำรวจม้าคุมสถานการณ์อยู่หน้าสถานี มีผู้คนเคลื่อนไหวมากมาย ไม่กำลังจะไปดูบอลก็ดื่มเบียร์ตามผับก่อนที่จะออกไปดูบอล

ผมกับภรรยาเอาสัมภาระไปทิ้งไว้ที่โรงแรมที่จองไว้ แล้วเรียกแท็กซี่ไป Elland Road 

ระหว่างทางเราเห็นจุดรอคิวยาวเหยียดเพื่อขึ้นรถเมล์พิเศษพาแฟนบอลไปสนาม และเราเห็นชาวลีดส์เดินเท้าจากตัวเมืองไปที่สนามบอล ซึ่งใช้เวลาเดินประมาณ 40 นาที

ในสนามสัมผัสได้ว่าชาวลีดส์ทำใจมาแล้ว ต่างนั่งวิพากษ์วิจารณ์ด่าทอทีมตัวเอง ประมาณว่าฉันด่าของฉันได้ แต่คนอื่นมาด่าฉันไม่ยอม

ตอนซื้อตั๋ว เขาระบุชัดว่าเราต้องยืนยันว่าเราเป็นแฟนลีดส์ เพราะเขาจัดแยกนั่งระหว่างเหย้ากับเยือนชัดเจน คละกันไม่ได้จริงๆ

ผมนั่งอยู่ท่ามกลางแฟน hardcore หลายคน เขาสนใจที่ทีมเขามีคนจากเมืองไทยมาเชียร์ถึงสนาม ตลอดการแข่งขันจะมีทั้งคำหยาบ การร้องเพลง และแม้แต่การทะเลาะถกเถียงระหว่างแฟนกันเอง แต่บรรยากาศโดยรวมมีความเป็นหนึ่งเดียวกันเชื่อมโยงคนต่อคนไปทั้งสนามอย่างน่าทึ่ง นี่คือ ‘อารมณ์ร่วม’ ของจริง

ตอนทีมเดินลงสนาม มีการร่วมร้องเพลง anthem ของทีม ‘Marching on Together’ สนั่นอัฒจันทร์เล่นเอาผมแอบนํ้าตาคลอด้วยความตื้นตัน (ทั้งชีวิตรอโมเม้นท์นี้..555!)

แต่แล้วเปิดเกมส์ไป 2 นาที เราก็โดนสอยไปแล้ว 0-1

พอคู่ต่อสู้ยิงเข้า บรรยากาศในสนามจะต่างกับการดูทางทีวีอย่างมาก เพราะดูในสนามไม่มีเสียงพากย์ ไม่มี re-play ไม่มีถ่ายภาพการฉลองโดยทีมยิง สิ่งที่ปรากฏคือความเงียบ (เว้นเสียงกองเชียร์คู่แข่ง ซึ่งมีสัดส่วนประมาณ 1/10 เทียบกับกองเชียร์ทีมเหย้า)

อีกอย่างที่สัมผัสได้คือ ความสัมพันธ์อารมณ์ความรู้สึกระหว่างผู้เล่นกับผู้ดูในสนาม คือผมเห็นเลยว่านักเตะเขาละอายกับผลงาน ยิ่งตอนโดนเข้าไปอีก 3 ลูก ยิ่งชัด 

ใครตามวงการฟุตบอลอังกฤษจะรู้ดีคือ แฟนบอลจงรักภักดีกับทีม ไม่ได้จงรักภักดีกับนักเตะ ผู้จัดการ หรือเจ้าของ (เว้นบางคนที่เขาเห็นว่ารักทีมเท่ากับเขา)

นี่คือสาเหตุที่แฟนบอลจะไม่แคร์ว่าจะเป็นใครมาซื้อทีมเขา ขอให้อัดฉีดเงินเข้ามาเพื่อให้ทีมเขาแข็งแรง (แต่นานๆทีจะมีเจ้าของทีมที่ได้ใจแฟนบอล อย่างเช่นคุณวิชัยเจ้าของทีม Leicester เป็นต้น) 

ตอนใกล้จบ สกอร์อยู่ที่ 1-4 ในสนามมีการโห่ร้องด่าทอนักเตะพร้อมกันว่า “you’re not fit to f*ck*ng wear our shirts”  (‘มึงไม่สมควรได้ใส่เสื้อทีมกู’) ซึ่งถือว่าโหดร้ายมาก และสะท้อนความจริงชัดเจนว่าเจ้าของที่แท้จริงก็คือแฟนบอลนั่นแหละ

เพราะวันนี้ ในกรณีของลีดส์ เจ้าของเก่าก็ขายทีมไปแล้ว นักเตะหลายคนก็จะย้ายออกไป ผู้จัดการก็คงจะเปลี่ยน แต่ปีหน้าชาวลีดส์ก็ยังจะมาเชียร์ทีมของเราเหมือนเดิม

และในร้านขายของที่ระลึกของลีดส์ก็ยืนยันว่า ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แฟนบอลมาซื้อของที่ระลึกกันเพียบ แพ้ชนะไม่สำคัญ พรุ่งนี้ทุกอย่างเหมือนเดิม Leeds United Thailand