จาก "ผู้ถือหน่วยทรัสต์ GROREIT" ซึ่งเคยลงทุนเพื่อช่วยพยุง "ธุรกิจโรงแรม" ในช่วงวิกฤติโควิด-19 กลับต้องกลายเป็นผู้แบกรับความเสียหายจากความล่าช้าของ ROH
KEY POINTS
- ROH ไม่ปฏิบัติตามสัญญาซื้อคืนทรัพย์สินจากกองทรัสต์ GROREIT และขอขยายเวลาวางเงินประกัน ทำให้ข้อพิพาทยืดเยื้อและสร้างความกังวลให้ผู้ถือหน่วยทรัสต์
- ผู้ถือหน่วยทรัสต์ GROREIT ซึ่งเคยลงทุนเพื่อช่วยพยุงธุรกิจโรงแรมในช่วงวิกฤติโควิด-19 กลับต้องกลายเป็นผู้แบกรับความเสียหายจากความล่าช้าของ ROH
- ความล่าช้าในการดำเนินการสร้างความเสียหายทางการเงินให้แก่กองทรัสต์และผู้ถือหน่วย คิดเป็นมูลค่ากว่า 2.74 แสนบาทต่อวัน จากภาระดอกเบี้ยเงินกู้และค่าเสียโอกาส
- กองทรัสต์มีความเสี่ยงที่จะผิดนัดชำระหนี้ธนาคารออมสินมูลค่า 1,350 ล้านบาท ภายใน 15 ม.ค. 2570 หากกระบวนการโอนทรัพย์สินยังไม่แล้วเสร็จ
ยิ่งยืดเยื้อ ยิ่งบั่นทอนความเชื่อมั่น ! กรณีพิพาทระหว่าง บริษัท โรงแรมรอยัล ออคิด (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน) หรือ ROH กับ ทรัสต์เพื่อการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ แกรนด์ รอยัล ออคิด โฮสพีทาลิตี้ ที่มีข้อตกลงในการซื้อคืน (GROREIT) ที่ครบกำหนดซื้อคืนครั้งแรกไปแล้วตั้งแต่เมื่อ 14 ก.ค. 2569 ที่ผ่านมา แต่กลับไม่เป็นไปตามสัญญา !
ล่าสุด หลังจากที่ ROH ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาการวางเงินประกันมูลค่า 4,873 ล้านบาท ออกไปอีก 1 เดือน จากเดิมที่ศาลให้เวลา 7 วัน ก่อนที่ศาลจะอนุญาตให้ขยายเวลาเพิ่มอีก 7 วัน ไปสิ้นสุดในวันที่ 24 พ.ย. 2569
ความเคลื่อนไหวดังกล่าวได้ “จุดชนวน” ความกังวลอย่างหนักใน “กลุ่มผู้ถือหน่วยทรัสต์ GROREIT” ที่กำลังตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจาก “ต้นทุนทางการเงิน” ที่เดินหน้าไม่หยุดในทุก ๆ วัน
จากผู้ร่วมพยุงธุรกิจ สู่ผู้แบกรับความเสี่ยง
“ผู้ถือหน่วยทรัสต์ GROREIT” เล่าย้อนกลับไปในช่วง “วิกฤติโควิด-19” กองทรัสต์ GROREIT ถูกจัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นกลไกทางการเงินในการช่วยประคับประคองสภาพคล่อง ให้แก่ ธุรกิจโรงแรมรอยัล ออคิด เชอราตัน โดยมีจุดขายสำคัญที่สร้างความมั่นใจให้นักลงทุนคือ ข้อตกลงในการซื้อคืน (Buy-back Obligation) เมื่อครบกำหนดระยะเวลา 5 ปี ภายใต้กรอบกติกาที่ผ่านการอนุมัติจากหน่วยงานกำกับดูแลในตลาดทุน
ทว่า เมื่อถึงเวลาครบกำหนด การไม่ปฏิบัติตามข้อตกลงซื้อคืนของ ROH รวมถึงกระบวนการทางกฎหมายที่ยืดเยื้อมาหลายระลอก แม้ที่ประชุมผู้ถือหน่วยทรัสต์ GROREIT จะมีมติอนุมัติให้ขายทรัพย์สินให้กับ “นักลงทุนรายใหญ่” ด้วยมูลค่า 5,300 ล้านบาทอย่างชัดเจนแล้ว
แต่ทว่าการขอขยายเวลาวางเงินประกันของฝั่ง ROH ได้แปรเปลี่ยนสถานะของ “ผู้ลงทุน” ที่เคยเข้ามาช่วยพยุงธุรกิจในช่วงวิกฤติ ให้กลายเป็นฝ่ายที่ต้องแบกรับ “ความเสียหาย” จากความไม่แน่นอนแทน
ถอดรหัสต้นทุนความเสียหาย 2.74 แสนบาทต่อวัน
ในมิติทางการเงิน เวลาของคดีความนี้มีราคาที่ต้องจ่ายสูงถึงวันละกว่า 274,110 บาท หรือคิดเป็นมูลค่าความเสียหายและค่าเสียโอกาสกว่า 100 ล้านบาทต่อปี ซึ่งสามารถจำแนกออกเป็น 2 ส่วนหลัก ได้แก่
ส่วนที่หนึ่ง “ภาระดอกเบี้ยจ่ายเงินกู้จากสินเชื่อธนาคารออมสิน” วงเงิน 1,350 ล้านบาท อัตราดอกเบี้ยประมาณ MLR - 1.6% คิดเป็นมูลค่าความเสียหายราว 170,000 บาทต่อวัน หรือราว 1,190,000 บาทต่อสัปดาห์ คิดเป็น 5,100,000 บาทต่อเดือน และสูงถึง 62,050,000 บาทต่อปี
ส่วนที่สอง ค่าเสียโอกาสจากเงินสุทธิที่ผู้ถือหน่วยทรัสต์ควรได้รับคืนประมาณ 3,800 ล้านบาท (คำนวณจากราคาซื้อขาย 5,300 ล้านบาท หักชำระคืนหนี้ธนาคารออมสินและค่าใช้จ่ายต่างๆ) ซึ่งหากประเมินผลตอบแทนขั้นต่ำเทียบเท่าดอกเบี้ยเงินฝากเพียง 1% ต่อปี ผู้ถือหน่วยทรัสต์จะสูญเสียโอกาสในการรับผลตอบแทนราว 104,110 บาทต่อวัน หรือราว 728,767 บาทต่อสัปดาห์ คิดเป็น 3,123,288 บาทต่อเดือน และรวม 38,000,000 บาทต่อปี
ตัวเลขดังกล่าวสะท้อนให้เห็นว่า การยืดระยะเวลาออกไปเพียง 7 วัน สร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจรวมให้แก่ฝั่งกองทรัสต์และผู้ถือหน่วยสูงถึง 1.91 ล้านบาท และหากถูกดึงเวลาออกไปถึง 1 เดือน มูลค่าความเสียหายจะพุ่งทะยานไปกว่า 8.22 ล้านบาท โดยที่ผู้ถือหน่วยทรัสต์ไม่มีส่วนร่วมในการก่อให้เกิดความล่าช้านั้นเลย
เส้นตาย 15 ม.ค. 2570 ความเสี่ยงซ้ำซ้อนที่ต้องจับตา
สิ่งที่น่ากังวลยิ่งกว่าดอกเบี้ยรายวัน คือ กำหนดชำระคืนหนี้เงินกู้ของธนาคารออมสิน วงเงิน 1,350 ล้านบาท ในวันที่ 15 ม.ค. 2570 ที่กำลังคืบคลานเข้ามา
หากกระบวนการวางเงินประกันและการโอนกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินยังคงล่าช้าออกไปอีกจนเลยกำหนดเส้นตายดังกล่าว และธนาคารออมสินไม่พิจารณาขยายระยะเวลาชำระหนี้ให้ กองทรัสต์ GROREIT อาจต้องเผชิญกับความเสี่ยงด้านการผิดนัดชำระหนี้ (Default Risk) หรือภาระดอกเบี้ยผิดนัดในอัตราที่สูงขึ้น ซึ่งจะยิ่งซ้ำเติมมูลค่าทรัพย์สินสุทธิ (NAV) ของผู้ถือหน่วยทรัสต์ให้ลดน้อยลงไปอีก
หรือนี่อาจจะกำลังกลายเป็นหนึ่งในกรณีศึกษาที่สำคัญที่สุดของ “ตลาดทุนไทย” ในรอบปี สะท้อนให้เห็นถึงความเปราะบางของโครงสร้างการระดมทุนในยามที่สัญญาซื้อคืนไม่เป็นไปตามข้อตกลง





