เอสเอ็มอีไทยยุคคัดกรอง ใครแพ้คัดออก

 รวมถึงปัญหาภูมิรัฐศาสตร์และภัยธรรมชาติที่ยากจะคาดเดา โดยปัจจัยดังกล่าวส่งผลให้ธนาคารพาณิชย์เพิ่มความระมัดระวังในการปล่อยสินเชื่อ

โดยมุ่งเน้นไปที่ผู้ประกอบการรายใหญ่เพื่อลดความเสี่ยงการเป็นหนี้เสีย (NPL) ซึ่งหลายรัฐบาลที่ผ่านมาพยายามแก้ปัญหาการเข้าถึงสินเชื่อของ SME มาอย่างต่อเนื่อง

ขณะเดียวกัน SME ส่วนใหญ่ยังขาดความพร้อมในด้านบัญชีและการเงินที่ชัดเจน รวมถึงขาดแผนธุรกิจที่สะท้อนความสามารถในการชำระหนี้ ทำให้เข้าถึงแหล่งทุนในระบบได้ยากกว่ารายใหญ่ รวมทั้งเผชิญการฟื้นตัวที่ไม่เท่ากัน โดยธุรกิจขนาดใหญ่และอุตสาหกรรมแห่งอนาคตมีแนวโน้มฟื้นตัวเร็วกว่าธุรกิจรายย่อย ขณะที่ SME ยังเผชิญข้อจำกัดด้านเงินทุน การเข้าถึงตลาด และการแข่งขันจากแพลตฟอร์มดิจิทัลและผู้ประกอบการต่างชาติ
    
หากแยกตามรายธุรกิจที่ได้รับผลกระทบหนักที่สุดคือกลุ่มก่อสร้าง อสังหาริมทรัพย์ และร้านอาหาร ซึ่งอ่อนไหวต่อกำลังซื้อและต้นทุนที่ผันผวน ส่วนภาคการผลิตเริ่มปรากฏชัดในกลุ่มโรงงานขนาดเล็กหรือโรงงานในอุตสาหกรรมดั้งเดิมที่ไม่ตอบโจทย์ความต้องการของตลาด ซึ่งไม่มีทุนสำรองมากพอจะประคองตัวผ่านช่วงเปลี่ยนผ่านนี้ ขณะที่ธุรกิจใหม่ยังเกิดขึ้นต่อเนื่องสะท้อนว่ากำลังอยู่ในช่วง “คัดกรอง” ตัวธุรกิจที่ปรับตัวไม่ทันออกจากสนามแข่งขัน
    
คำถามที่ภาครัฐและภาคเอกชนต้องตอบให้ได้ตั้งแต่วันนี้ ไม่ใช่การยื้อธุรกิจที่ปรับตัวไม่ทัน แต่จะต้องทำให้ธุรกิจที่ปรับตัวไม่ทันมีความเข้มแข็งมากขึ้น โดยเฉพาะการเร่งยกระดับทักษะแรงงานให้ไม่ตกขบวนอุตสาหกรรมใหม่ที่เป็นโจทย์เร่งด่วน และหากปล่อยให้ดำเนินต่อไปแบบไม่มีการรับมือเชิงรุก ความเสียหายจะไม่จำกัดอยู่แค่ผู้ประกอบการบางกลุ่ม แต่จะส่งผลกระทบต่อห่วงโซ่อุปทาน และส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจในภาพรวมได้
    
สถานการณ์ปัจจุบันจำเป็นที่รัฐบาลต้องกำหนดมาตรการช่วยเหลือผู้ประกอบการที่เป็นลักษณะพุ่งเป้าให้เหมาะสมกับแต่ละกลุ่ม โดยอาจวางกลไกรองรับให้ธุรกิจไทยปรับตัวได้ทันทั้งการสนับสนุนให้เข้าถึงเทคโนโลยีและแหล่งทุน การส่งเสริมทักษะแรงงานให้สอดรับอุตสาหกรรมใหม่ หรือการสร้างกลไกปกป้องการแข่งขันที่เป็นธรรมจากสินค้านำเข้า รวมถึงการเร่งเพิ่มทักษะด้านการจัดการบัญชีเพื่อให้พิสูจน์แหล่งที่มาของรายได้ได้ชัดเจนที่ยังเป็นเงื่อนไขสำคัญของการเข้าถึงสินเชื่อในระบบ