‘เงินเฟ้อ’ มรสุมใหญ่ศก.โลก

    แต่ความขัดแย้งทางภูมิรัฐศาสตร์ ราคาพลังงานที่ผันผวน ต้นทุนวัตถุดิบที่ยังอยู่ในระดับสูง รวมถึงการปรับโครงสร้างห่วงโซ่อุปทานโลก ล้วนเป็นปัจจัยที่ทำให้แรงกดดันด้านราคายังคงดำรงอยู่ และกำลังส่งผ่านจากภาคการผลิตไปสู่ราคาสินค้าอุปโภคบริโภคในชีวิตประจำวันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ประเทศไทยอาจไม่ได้เผชิญเงินเฟ้อในระดับรุนแรงเท่าหลายประเทศ แต่ไม่อาจหลีกหนีผลกระทบจาก คลื่นต้นทุนที่ซัดเข้ามาจากเศรษฐกิจโลกได้ 
    รายงานล่าสุดสะท้อนให้เห็นว่าแรงกดดันด้านราคากำลังกระจายไปในอีกหลายหมวดสินค้า และมีแนวโน้มจะเป็นความท้าทายต่อเศรษฐกิจไทยระยะต่อไป หากสิ่งที่น่ากังวลยิ่งกว่าตัวเลขเงินเฟ้อ คือ “เงินเฟ้อต้นทุน” (Cost-push Inflation) หรือ ภาวะที่ราคาสินค้าและบริการโดยรวมปรับตัวสูงขึ้น เนื่องจากการผลิตมีต้นทุนแพงขึ้น (เช่น ค่าวัตถุดิบ พลังงาน หรือค่าจ้างแรงงาน) ส่งผลให้ผู้ประกอบการต้องผลักภาระด้วยการขึ้นราคาสินค้า สิ่งนี้กำลังกัดกร่อนความสามารถในการแข่งขันของภาคธุรกิจอย่างเงียบๆ เมื่อโรงงานอุตสาหกรรมต้องรับภาระต้นทุนที่สูงขึ้นมาก ขณะที่กำลังซื้อผู้บริโภคยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ ผู้ประกอบการจำนวนไม่น้อยตกอยู่ในภาวะไม่รู้จะทำอย่างไร เพราะหากขึ้นราคามากเกินไป ยอดขายย่อมลดลง แต่หากไม่ปรับราคา ความสามารถทำกำไรก็จะหดหาย

    สถานการณ์เช่นนี้กำลังเกิดขึ้นพร้อมกันในหลายอุตสาหกรรม ตั้งแต่ภาคการผลิต อาหาร เครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน ไปจนถึงภาคบริการ ซึ่งล้วนเป็นฟันเฟืองสำคัญของเศรษฐกิจไทย เป็นเหตุผลที่รัฐบาลภายใต้การนำของ อนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรีและทีมเศรษฐกิจ ไม่ควรมองเงินเฟ้อเป็นเพียงตัวเลขในรายงานเศรษฐกิจรายเดือนได้อีกต่อไป เพราะเงินเฟ้อยุคปัจจุบันไม่ได้เป็นเพียงปัญหาของราคาสินค้า แต่เชื่อมโยงกับความสามารถแข่งขันของประเทศ ความอยู่รอดของผู้ประกอบการ การจ้างงาน รายได้ของครัวเรือน ตลอดจนเสถียรภาพทางการคลังและการเงิน การบริหารเศรษฐกิจในช่วงนี้จึงต้องอาศัยการประสานนโยบายอย่างรอบด้าน ทั้งนโยบายการคลัง นโยบายการเงิน มาตรการลดต้นทุนภาคธุรกิจ การรักษาเสถียรภาพราคาพลังงาน และการยกระดับประสิทธิภาพการผลิต เพื่อไม่ให้ต้นทุนที่เพิ่มขึ้นกลายเป็นภาระถาวรของทั้งระบบเศรษฐกิจ...

    ในโลกที่กำลังเผชิญความไม่แน่นอน ประเทศที่รับมือแรงกดดันเงินเฟ้อได้ดี ควรเป็นประเทศที่สามารถปรับโครงสร้างเศรษฐกิจให้มีผลิตภาพสูงขึ้น ลดพึ่งพาการนำเข้า และสร้างภูมิคุ้มกันให้ภาคการผลิตมีความยืดหยุ่นมากกว่าเดิม ท้ายที่สุดแล้วเงินเฟ้ออาจเป็นเพียงมรสุมอีกลูกหนึ่งของเศรษฐกิจโลก แต่ความสามารถการบริหาร “ต้นทุนของประเทศ” ต่างหาก ที่จะชี้วัดว่าประเทศไทยจะผ่านมรสุมลูกนี้ไปได้อย่างมั่นคง หรือจะถูกกระแสเศรษฐกิจโลกพัดให้สูญเสียขีดความสามารถการแข่งขันในระยะยาว