ไฟสงครามลามไม่หยุด ‘รัฐบาล’ ต้องเอาให้อยู่

 ทั้งผ่านราคาพลังงาน เส้นทางขนส่ง และต้นทุนการผลิตที่กำลังไต่ระดับขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ สิ่งที่น่ากังวล คือ ความผันผวนครั้งนี้ไม่ได้มีลักษณะคงที่ หากแต่เปลี่ยนแปลงรวดเร็ว และยากต่อการคาดเดา ยิ่งตอกย้ำว่า “การตั้งรับแบบเดิม” อาจไม่เพียงพอ

ผลกระทบเริ่มปรากฏชัดในภาคธุรกิจ โดยเฉพาะต้นทุนพลังงานที่มีแนวโน้มพุ่งสูงขึ้นตามราคาน้ำมันโลก การขนส่งสินค้าระหว่างประเทศที่เผชิญข้อจำกัดด้านเส้นทาง และค่าระวางเรือที่เพิ่มขึ้น รวมถึงภาคการผลิตที่แบกรับต้นทุนวัตถุดิบที่แพงขึ้น สิ่งเหล่านี้กำลังส่งผ่านเป็น “แรงกดดันลูกโซ่” ไปยังราคาสินค้าและบริการในประเทศ สุดท้ายแล้ว “ผู้บริโภคปลายทาง” กลุ่มรายได้น้อย แรงงานหาเช้ากินค่ำ ประชาชนตาดำๆ อย่างพวกเรา คือ กลุ่มใหญ่ที่จะได้รับผลกระทบหนักที่สุด

อีกด้านหนึ่ง ภาคธุรกิจกำลังเผชิญทางเลือกที่ยากลำบาก บริษัทขนาดใหญ่เริ่มชะลอลงทุน ผู้ประกอบการเอสเอ็มอีไม่น้อยต้อง “ลดขนาด” เพื่อความอยู่รอด ไม่ว่าจะเป็นลดกำลังการผลิต ลดต้นทุนแรงงาน แม้กระทั่งปิดกิจการชั่วคราว ภาพเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ หากแต่เป็นสัญญาณที่เกิดขึ้นต่อเนื่องในช่วงที่ผ่านมา และมีแนวโน้มรุนแรงขึ้น ที่น่ากังวลยิ่งกว่าคือ “ผลกระทบเชิงโครงสร้าง” หากสถานการณ์ยืดเยื้อ การปิดโรงงาน การเลิกจ้าง หรือการลดค่าจ้าง อาจไม่ใช่มาตรการชั่วคราว แต่จะกลายเป็นแรงกดทับต่อกำลังซื้อในประเทศ การปล่อยสถานการณ์ลุกลามไปเรื่อยๆ แล้วรัฐบาลทำได้เพียงมอนิเตอร์สถานการณ์วันต่อวันอาจไม่เพียงพอ 
    
บทบาทภาครัฐจังหวะเช่นนี้ ไม่ใช่เพียง “ผู้ติดตามสถานการณ์” แต่ต้องเป็น “ผู้นำในการบริหารความเสี่ยง” อย่างแท้จริง มาตรการระยะสั้นจำเป็นต้องถูกนำมาใช้ทันที ไม่ว่าจะเป็นการดูแลราคาพลังงาน การพยุงค่าครองชีพ การลดภาระต้นทุนให้ภาคธุรกิจ และการเสริมสภาพคล่องให้ผู้ประกอบการ โดยเฉพาะเอสเอ็มอี ขณะเดียวกัน ต้องมีมาตรการเชิงรุกในการรักษาระดับการจ้างงาน เพื่อไม่ให้ปัญหาลุกลามไปสู่ภาคแรงงานในวงกว้าง ระยะกลางและระยะยาว รัฐต้องเร่งปรับโครงสร้างเศรษฐกิจให้มี “ภูมิคุ้มกัน” ต่อความผันผวนจากภายนอกมากขึ้น
    
ท้ายที่สุด วิกฤติตะวันออกกลางครั้งนี้คือ “บททดสอบ” สำคัญของการบริหารเศรษฐกิจไทย ว่าจะรับมือกับแรงกระแทกจากภายนอกได้มากน้อยเพียงใด ความล่าช้าในการตัดสินใจ หรือการประเมินสถานการณ์ต่ำกว่าความเป็นจริง อาจทำให้ต้นทุนของความเสียหายเพิ่มขึ้นอย่างทวีคูณ รัฐบาลจึงต้องเร่งขยับในทุกมิติอย่างรวดเร็ว แม่นยำ และรอบด้าน ก่อนที่วิกฤติจะลุกลามจนเกินควบคุม และกลายเป็นบาดแผลทางเศรษฐกิจที่ยากเยียวยาในระยะยาว