การลงพื้นที่ “สนามบินอู่ตะเภา”
ของพล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี ทำให้ภาพการพัฒนาเขตเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก ชัดเจนมากขึ้น โดยครม.เห็นชอบแผนการลงทุนโครงสร้างพื้นฐาน วงเงิน 3 แสนล้านบาทพร้อมคาดหวังว่าภาคเอกชน จะลงทุนต่อเนื่องไม่ต่ำกว่า 1.9 ล้านล้านบาท
ในภาวะที่รัฐบาลต้องการผลักดันให้เกิดการลงทุนต่อเนื่อง ยกระดับประเทศไทยไปสู่อุตสาหกรรม 4.0 พื้นที่ภาคตะวันออกจึงถูกกำหนดให้เป็นพื้นที่การผลิตสำหรับอุตสาหกรรมเป้าหมาย หากแต่กุญแจสำคัญของการลงทุนในครั้งนี้ ไม่ใช่การขยายท่าเรือน้ำลึกหรือการสร้างถนนเพิ่มเติม แต่คือแผนการพัฒนาสนามบินอู่ตะเภาให้เป็นสนามบินเชิงพาณิชย์ และการพัฒนาพื้นที่ 160 ตรกม.รอบสนามบิน ให้รองรับอุตสาหกรรมการบินอย่างเต็มรูปแบบ เพื่อทำให้ประเทศไทยเป็น “ฮับ” การบินของภูมิภาค
ที่จริงแล้วแผนการพัฒนาสนามบินอูตะเภาและพื้นที่โดยรอบไม่ใช่เรื่องใหม่เสียทีเดียว ย้อนกลับไปในช่วงปี 2539 สภาพัฒน์ได้ว่าจ้างบริษัทที่ปรึกษาจัดทำแผนแม่บทการพัฒนาศูนย์กลางการผลิตและขนส่งทางอากาศยานนานาชาติ หรือ “Global Trans Park” โดยโครงการดังกล่าวได้รับการสนับสนุนจาก United State Trade and Development Agency (USTDA)เป็นจำนวน 495,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ เพื่อศึกษาการปรับปรุงสนามบินอู่ตะเภาเพื่อรองรับการพัฒนาศูนย์กลางการผลิตและขนส่งทางอากาศยานนานาชาติ เพื่อเป็นฐานการผลิตอะไหล่ ศูนย์ซ่อมและอุตสาหกรรมต่อเนื่องเกี่ยวกับอากาศยานของภูมิภาค
การศึกษาดำเนินไปหนึ่งปีพบว่าพื้นที่มีศักยภาพเพียงพอ บริษัท การบินไทย ตัดสินใจไปเปิดศูนย์ซ่อมอากาศยานแห่งที่ 2 ที่สนามบินอู่ตะเภา ปัจจุบันศูนย์ซ่อมแห่งนี้มีศักยภาพรองรับทั้งเครื่องบินโดยสารโบอิ้ง และแอร์บัส อย่างไรก็ตามเมื่อมีสนามบินสุวรรณภูมิ โครงการ Global Trans Park ก็ไม่ได้ถูกหยิบขึ้นมาพัฒนาจริงจัง ขณะที่ประเทศเพื่อนบ้านในอาเซียนอย่างสิงคโปร์และมาเลเซีย ช่วงชิงความเป็นฮับของอุตสาหกรรมอากาศยาน ในทศวรรษที่ผ่านมาสิงคโปร์เปิดนิคมฯการบินที่ชื่อว่า Seletrar Aerospace Park (SAP) และมาเลเซียมีเขตนิคมฯ Malaysia International Aerospace Center (MIA) ซึ่งทั้งสองพื้นที่มีการลงทุนของบริษัทชั้นนำของอุตสาหกรรมการบินโลก รวมทั้งมีการจัดตั้งศูนย์การบิน และโรงเรียนการบินหลายแห่ง
คงไม่ใช่เวลามาถกเถียงกันว่าควรมีการลงทุนพัฒนาสนามบินอู่ตะเภาและพื้นที่โดยรอบ ให้รองรับอุตสาหกรรมการบินหรือไม่ เพราะหากเป้าหมายอยู่ที่การเป็นฮับการบินของภูมิภาค ประเทศไทยเราช้าไปหลายก้าวเมื่อเทียบกับประเทศอื่นๆ
..โจทย์สำคัญคือระหว่างผลักดันการลงทุน เรื่องนี้รัฐบาลจะต้องดูให้ครอบคลุมมิติต่างๆ ทั้งการปรับปรุงกฎระเบียบ อุปสรรคในการลงทุน
ที่สำคัญจะเตรียมความพร้อมเรื่องคนของเราอย่างไร เพื่อรองรับโอกาสจากการลงทุน
