ไม่อยากตกเป็นเหยื่อ ต้องรู้เท่าทัน

ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่มีรวมกันราว 190 ล้านคน หรือเป็นสัดส่วน 30% จากประชากรทั้งหมด 628.6 ล้านคน ซึ่งจัดว่าประเทศไทยอยู่ในสถานะต้องเร่งพัฒนาเพื่อให้ประชากรสามารถเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต ที่เชื่อว่าเป็นช่องทางเปิดโลกที่ใช้เป็นดัชนีวัดขีดความสามารถในการแข่งขันของประเทศอย่างหนึ่ง แต่ขณะเดียวกัน ก็ไม่ได้หมายความว่าการสามารถเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้จะทำให้ผู้ใช้หรือประชากรในประเทศทุกคนมีคุณภาพชีวิตดีขึ้น เพราะ "ไม่ใช่ทุกอย่างบนอินเทอร์เน็ตจะเป็นของจริงทั้งหมด" แต่ผู้ที่สามารถเลือกนำข้อมูลที่เป็นประโยชน์มาใช้งานได้อย่างเหมาะสมที่สุดจะได้รับประโยชน์สูงสุดจากเทคโนโลยีที่เรียกว่าอินเทอร์เน็ต

เราเห็นด้วยกับนายจอน เอ็ดดี้ อับดุลลาห์ ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บมจ.โทเทิ่ล แอ็คเซ็ส คอมมูนิเคชั่น หรือดีแทค ที่กล่าวว่า การขยายอินเทอร์เน็ตให้ครอบคลุมการใช้งานให้ได้มากที่สุดเพียงอย่างเดียวไม่ใช่คำตอบทั้งหมดของการพัฒนาประเทศ แต่การหาวิธีให้ผู้ใช้งานสามารถใช้ประโยชน์จากอินเทอร์เน็ตอย่างเหมาะสม โดยเฉพาะเยาวชน ที่ยังแยกแยะความถูกต้อง หรือผิดถูกไม่ได้ เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดที่ต้องพัฒนาไปพร้อมๆ กัน

นอกจากนั้น ที่เห็นกันทุกวันนี้ไม่เพียงเยาวชนที่อาจจะแยกแยะถูกผิดไม่ได้ แม้ผู้มีวัยวุฒิพอสมควรยังมีปัญหาการแยกแยะถูกผิดได้ไม่ชัดเจน ซึ่งเห็นได้จากข้อความ หรือเนื้อหาที่ก่อให้เกิดความเกลียดชังที่แพร่กระจายตามสื่ออินเทอร์เน็ตโดยเฉพาะช่วงการเมืองร้อนแรง รวมถึงการฟอร์เวิร์ดแพร่กระจายข้อมูลต่างๆ ซึ่งอาจเป็นเรื่องจริงบ้าง ไม่จริงบ้าง แต่สร้างความตื่นตระหนกตกใจแก่บุคคลทั่วไป ตลอดจนการใช้อินเทอร์เน็ตเป็นเครื่องมือกลั่นแกล้งกัน ทำให้ผู้ใช้ตกเป็นเหยื่อความเสี่ยงต่างๆ

อย่างไรก็ตาม การปิดกั้นการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตไม่ใช่ทางแก้ปัญหา แต่ควรจะสร้างภูมิคุ้มกันให้แก่เยาวชน และผู้ใช้ทั่วไปที่ไม่รู้เท่าทัน เพื่อให้แยกแยะได้ว่าสิ่งใดควรหรือไม่ควรทำบนอินเทอร์เน็ต เพื่อเตรียมพร้อมรับการเป็นประชากรดิจิทัลยุคโลกเชื่อมโยงเป็นหนึ่งเดียว

แม้ภาพรวมของ "ไทย" มีจำนวนประชากรอินเทอร์เน็ตไม่สูงมาก และยังไม่พบว่ามีปัญหาตกอยู่ในความเสี่ยงจากการใช้อินเทอร์เน็ตมาก ซึ่งอาจเป็นเพราะระบบการศึกษาที่ดี และวัฒนธรรมครอบครัวที่ดี แต่ก็ยังไม่ควรวางใจ เพราะความเสี่ยงจากโลกอินเทอร์เน็ตเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา