ยุบสภา...วาระประชาชน ต้องกำหนดโฉมหน้าปฏิรูปการเมือง

เพื่อคืนอำนาจให้แก่ประชาชนตัดสินใจอีกครั้งหนึ่ง

การเรียกร้องให้ต่อต้านรัฐบาลด้วย “อารยะขัดขืน” เป็นเพียงสัญลักษณ์ของการคัดค้านเท่านั้น มิได้เป็นทางออกถาวรจากสภาพการเผชิญหน้า เพื่อลดระดับความตึงเครียดได้

เป้าหมายสำคัญของประชาชนในยามนี้ คือ การหลีกเลี่ยงความรุนแรง อันอาจจะเกิดจากการเผชิญหน้า ของผู้ชุมนุมต่อต้านกฎหมายนิรโทษกรรมแบบ “เหมาเข่ง” กับกลุ่มคนเสื้อแดง ที่ออกมาปกป้องรัฐบาล นายกฯ ยิ่งลักษณ์

ประเทศไทยบอบช้ำมากเกินกว่าที่จะต้องเผชิญกับภาวะ “สงครามกลางเมือง” ซึ่งอาจเกิดขึ้นในรอบนี้ ก็จะทำให้เรากลายเป็น “คนป่วยถาวรของเอเชีย” ได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

การเสนอให้ นายกฯ ลาออก เพื่อแสดงความรับผิดชอบต่อสภาพของ “วิกฤติศรัทธาอย่างรุนแรง” นั้น แม้จะเป็นทางเลือกในระบอบรัฐสภาทางหนึ่ง แต่ก็มิอาจแก้ปัญหาความปั่นป่วนทางการเมืองที่จะตามมาในกระบวนการเลือกสรรนายกฯ คนใหม่ เพราะว่าสภาพ “เหล้าเก่าในขวดเก่า” จะไม่สามารถลดระดับความสับสนและไม่แน่นอนในเวทีการเมืองได้เลย

การเผชิญหน้าทางการเมืองต่อเนื่องโดยเฉพาะ หากเป็นการกระตุ้นอารมณ์ขุ่นเคืองที่รุนแรง ของฝ่ายต่อต้านและฝ่ายสนับสนุนรัฐบาล หากไม่เห็นทางออกที่โปร่งโล่ง หรือหากมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งกระทำการที่จะก่อให้เกิดความรุนแรงขึ้น ก็อาจเป็นการเชื้อเชิญการแก้ปัญหาด้วยวิธีการ “นอกเหนือรัฐธรรมนูญ” ซึ่งผมเชื่อว่าไม่มีฝ่ายไหนต้องการจะเห็น ยกเว้นกลุ่มการเมืองที่จะได้ประโยชน์จากวิธีการ “นอกคอก” ที่รังแต่จะทำให้คนไทยเสื่อมศรัทธาต่อระบอบประชาธิปไตยในความหมายที่แท้จริง เท่านั้น

ประชาชนคนไทยตื่นแล้ว-ตื่นด้วยการปลุกโดยกฎหมายนิรโทษกรรม ที่มุ่งหวังจะช่วยคนโกงบ้านกินเมืองหลุดจากความผิด

และหากมีการยุบสภาเพื่อเลือกตั้งใหม่ คนไทยก็จะสามารถกำหนด “วาระประชาชน” ให้นักการเมืองต้องเดินตามแนวทางที่มวลมหาชนต้องการอย่างเคร่งครัด

หากมีการเลือกตั้งใหม่ ประเด็นสำคัญที่คนไทยจะได้พิจารณาใคร่ครวญ และกำหนดให้พรรคการเมืองทั้งหลายต้องตอบผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ก็คือ หัวข้อที่นำมาซึ่งการยุบสภา นั่นคือ ความผิดคอร์รัปชันของนักการเมืองเป็นเรื่อง “นิรโทษกรรม” ได้หรือไม่

จังหวะของการที่ประชาชนได้ใช้สิทธิเลือกผู้แทนของตัวเองอีกครั้งหนึ่ง ก็คือ การที่จะสามารถถกแถลงนโยบายที่สังคมได้วิพากษ์วิจารณ์กันอย่างกว้างขวางมาตลอด

เช่น นโยบายจำนำข้าว ที่มีตัวเลขขาดทุนหลายแสนล้านบาท โดยไม่มีทีท่าว่าจะสามารถแก้ปัญหาได้

รวมไปถึงพฤติกรรมฉ้อฉลของนักการเมือง และข้าราชการในกระบวนการจำนำข้าว ที่อื้อฉาวเกรียวกราวไม่น้อย

และเมื่อประชาชนมีสิทธิจะกำหนดชะตากรรม ของบ้านเมืองอีกครั้งหนึ่ง เราก็จะสามารถลงบัตรเลือกตั้งด้วยการแสดงจุดยืน ว่าเห็นพ้องหรือไม่กับนโยบายเรื่องลงทุน ในโครงสร้างพื้นฐานด้วยเงินกู้ 2 ล้านล้านบาท หรือ งบประมาณ 3.5 แสนล้านบาท สำหรับโครงการป้องกันน้ำท่วม

ประเด็นไม่ใช่เพียงแต่เงินก้อนมโหฬาร ที่ประชาชนต้องแบกรับในฐานะผู้เสียภาษีเท่านั้น หากแต่ยังจะต้องตัดสินว่าคอร์รัปชันที่จะเกิดระหว่างทางอย่างกว้างขวางนั้น นักการเมืองที่อาสามาบริหารประเทศ จะบริหารให้เกิดความเชื่อมั่นโดยประชาชนได้อย่างไร

แน่นอนว่า เมื่อประชาชนมีสิทธิจะตัดสินรอบใหม่ ว่า ใครควรจะได้รับเลือกเป็นผู้แทนปวงชนในคราวหน้านั้น ก็จะตรวจสอบพฤติกรรมของ ส.ส. ในสภาได้อย่างรอบด้านอีกครั้งหนึ่ง

ประชาชนจะได้ตัดสินว่าจะทำอย่างไรกับ ส.ส. ที่ยกมือลงมติอย่างล้นหลามเมื่อเวลาตีสี่ครึ่ง ให้ผ่านกฎหมายนิรโทษกรรม “สุดซอย” จนก่อให้เกิดการประท้วงอย่างรุนแรงไปทั่วประเทศอย่างไร

เวทีประชาชนหลายๆ จุดที่เป็นที่รวมตัวของผู้คน ที่ต้องการจะแสดงจุดยืนทางการเมืองต่อต้านการโกงกินบ้านเมืองนั้น ได้กลายเป็นศูนย์รวมพลังของผู้คนที่มีความสำคัญต่อระบอบประชาธิปไตยอย่างยิ่ง

การเลือกตั้งใหม่จะทำให้ ร่าง พ.ร.บ. นิรโทษกรรมฉบับอื้อฉาวนี้ “ตาย” ไปจากกระบวนการรัฐสภา ไม่มีประเด็นเรื่อง 180 วัน มาหลอกหลอนคนไทยอีกต่อไป

อีกทั้งยังทำให้คนไทยสามารถประเมินผล ของความพยายามแก้ไขรัฐธรรมนูญหลายมาตรา ที่ดำเนินการอยู่ในสภาขณะนี้ ที่หลายข้อเป็นความพยายามของผู้มีอำนาจที่จะทำลายกลไกการถ่วงดุลอำนาจ ด้วยการปรับเปลี่ยนหรือยกเลิกองค์กรอิสระ ที่มีความสำคัญต่อการต่อต้านการผูกขาดอำนาจของพรรคการเมือง ที่อาศัยเสียงข้างมากเพื่อยึดครองประเทศเป็นของตน

ต่อแต่นี้ไป คนไทยไม่จำเป็นต้องมี “แกนนำม็อบ” มาชี้แนะสั่งการหรือนำร่องอีกต่อไปแล้ว การรวมตัวของคนไทยทุกสาขาวิชาชีพในการยืนยันสิทธิแห่งความเป็น “เสรีชนต่อต้านความชั่วร้ายของระบอบทุนสามานย์และเผด็จการเสียงส่วนใหญ่” คือบทพิสูจน์ว่า

“ประชาธิปไตย 2 นาที” เฉพาะในคูหาเลือกตั้ง มิอาจเป็นมาตรฐานการเมืองของไทยได้

เสียงข้างมาก ที่ได้มาในวันเลือกตั้ง มิใช่อาณัติที่จะยึดเอาผลประโยชน์ประเทศชาติ เป็นของนักการเมืองกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งได้...อีกต่อไป