ภาษาวัยใสวันนี้... มาได้ก็ไปได้ ไม่ต้องเครียด

จึงขอถือโอกาสนี้ เขียนถึงด้วยความหรรษาสำหรับวันปีใหม่ไทยครับ

ผมเห็นคนรุ่นใหม่บางคนสรุป “ภาษาพูดวัยรุ่น” ให้ได้อ่านในเฟซบุ๊คแล้ว ก็บรรลุสัจธรรมว่าทุกอย่างเปลี่ยนแปรได้ตลอด และการสื่อสารระหว่างมนุษย์ก็ไม่มีข้อยกเว้น

หลายคนอาจจะต่อต้าน บางคนบ่นว่าน่ารำคาญ ร้ายกว่านั้น นักภาษาบางคนถึงกับประณามว่านี่คือการทำให้ “ภาษาวิบัติ”

แต่ผมเห็นว่า นี่เป็นความน่ารักของภาษา และคนทุกรุ่นก็มีศัพท์แสงและวิธีการแสดงออกของตน เป็นการสะท้อนถึงความเป็นไปของสังคม และวิธีการสื่อสารของยุคนั้นๆ

เอาเข้าจริงๆ แล้ว ไม่มีคนรุ่นไหน หรือคนกลุ่มใดในสังคม จะกำหนดได้ว่า วิธีการสื่อสารและภาษาที่ใช้ ของคนกลุ่มไหนถูกต้อง และควรจะได้รับการยอมรับกว่ากัน

คนรุ่นก่อนนี้ ก็มีผลิตผลแห่งภาษาแบบกระชับของตนเอง ไม่ว่าจะเป็น “จ๊าบ” หรือ “โอไหม?” หรือ “แรงส์” ซึ่งผ่านมาก็จะผ่านไป เหมือนคลื่นแห่งศัพท์แสงประจำยุคของผู้คนแต่ละรุ่น เช่นกัน

คำที่ยกมาให้ดูวันนี้ เป็นการพูดย่อคำและเสียงให้กระชับลง เหมาะกับการแลกเปลี่ยนสั้นกระชับตามรูปแบบของวิถีชีวิตของคนวัยรุ่นปัจจุบัน ที่เข้าไปพบปะสังสรรค์กันในโลกเครือข่ายสังคม หรือ social media มากกว่าการนั่งลงสนทนากันด้วยเวลายาวนานกว่าแต่ก่อน

การย่นย่อคำและควบกล้ำเสียงให้เป็นคำที่ “รู้กัน” ระหว่างคนบางกลุ่มบางก้อนและเผยแพร่ต่อกันในเฟซบุ๊คหรือทวิตเตอร์ หรือ ผ่าน Line ในสมาร์ทโฟน จึงเป็นปรากฏการณ์ปกติที่เกิดกับกรณีภาษาต่างประเทศ เช่นกัน ไม่มีข้อยกเว้น