กฎหมาย 4.0

ดูบทความทั้งหมด

คณะนิติศาสตร์ ม.สงขลานครินทร์

3 มกราคม 2563
1,253

“รถหาย ของหายในโรงแรม ใครรับผิดชอบ”

โดยปกติเมื่อถึงเทศกาลวันหยุดต่างๆ นักท่องเที่ยวจะนิยมเดินทางไปพักผ่อนตามต่างจังหวัด โดยหลายท่านเลือกหาสถานพักแรมที่ถูกใจ

 

 

 

 

 

 

 

      จองล่วงหน้าผ่านแอพลิเคชั่นต่างๆ เช่น Agoda หรือ Booking.com เพราะราคาห้องพักที่ถูกกว่าการไปติดต่อหน้าเคาท์เตอร์(walk in) แต่นอกจากเรื่องความสะดวกสบายของสถานที่แล้ว การดูแลความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินของผู้เข้าพักก็เป็นเรื่องสำคัญที่นักท่องเที่ยวต้องคำนึงถึงด้วยเช่นกัน

ด้วยบางครั้งนักท่องเที่ยวบางท่านอาจโชคร้ายต้องประสบเหตุการณ์ที่ไม่น่าประทับใจ เช่น ทรัพย์สินที่นำติดตัวไปเกิดสูญหายระหว่างเข้าพักแรม อย่างนี้แล้ว ใครจะต้องรับผิดชอบในความเสียหายนั้น แขกหรือเจ้าของโรงแรม? คำถามนี้มีคำตอบอยู่ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ (ป.พ.พ.) โดยอยู่ในส่วนกฎหมายฝากทรัพย์ เรื่อง วิธีเฉพาะสำหรับเจ้าสำนักโรงแรม

เมื่อผู้เข้าพักไปติดต่อขอเปิดห้องพัก นอกจากทำให้เกิดสัญญาบริการห้องพักขึ้นแล้ว กฎหมายยังให้ถือเสมือนว่าเกิด สัญญาฝากทรัพย์โดยปริยาย ขึ้นระหว่าง “เจ้าสำนักโรงแรม”(“โรงแรม”) ซึ่งหมายถึงเจ้าของโรงแรมหรือผู้จัดการกับ “ผู้เข้าพัก” รวมถึงผู้ติดตามอีกสัญญาหนึ่งด้วย โดยคำว่าโรงแรมนั้นหมายรวมถึงโฮเต็ล รีสอร์ท โฮสต์เทล โฮมสเตย์ รวมถึงชื่อเรียกอื่นๆ และจากสัญญาฝากทรัพย์ดังกล่าว โรงแรมมีความรับผิดในทรัพย์สินของผู้เข้าพัก ดังนี้

  1. เมื่อทรัพย์สินที่ผู้เข้าพักนำติดตัวเข้ามาในโรงแรมสูญหาย โรงแรมต้องรับผิดเสมอตามหลักความรับผิดโดยเคร่งครัด (Strict Liability)ซึ่งไม่จำกัดเฉพาะว่าต้องนำเข้ามาในตัวอาคารเท่านั้น แต่ยังรวมถึงสถานที่ที่อยู่ในการบริหารจัดการของโรงแรมด้วย เช่น ลานจอดรถ บริเวณสระว่ายน้ำโรงแรม สถานออกกำลังกาย เป็นต้นและแม้แต่กรณีรถยนต์ที่จอดหน้าโรงแรมบริเวณถนนสาธารณะหรือบริเวณอื่นตามที่พนักงานโรงแรมบอกให้จอดสูญหาย โรงแรมจะต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้เข้าพัก ซึ่งทางปฏิบัติจะเป็นกรณีที่บริษัทประกันภัยรถยนต์รับช่วงสิทธิไล่เบี้ยจากโรงแรมภายหลังที่ได้ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่ผู้เอาประกันภัยไปแล้ว
  2. โรงแรมยังคงต้องรับผิดในความปลอดภัยแก่ทรัพย์สินของผู้เข้าพักแม้ว่าการสูญหายจะเกิดจากการกระทำของบุคคลภายนอก เพราะโรงแรมได้รับค่าบริการตอบแทนจึงมีหน้าที่โดยสัญญาที่จะต้องดูแลทรัพย์สินของผู้เข้าพักแรมมิให้สูญหายหรือเสียหาย

อย่างไรก็ตาม ความรับผิดของโรงแรมมีขอบเขตกำหนดไว้ซึ่งเป็นไปตามประเภทของทรัพย์สิน โดยหากเป็น “ทรัพย์สินที่เป็นของมีราคา” เช่น กระเป๋าเดินทาง รถยนต์ โทรศัพท์มือถือ แลปท็อป ฯลฯ ทางโรงแรมต้องรับผิดเต็มจำนวนตามมูลค่าความเสียหายจริง แต่ถ้าเป็น “ทรัพย์สินที่เป็นของมีค่า” เช่น เงินทอง พันธบัตร เช็คอัญมณีหรือของมีค่าอื่นๆ ทำนองเดียวกัน เช่นพระสมเด็จเลี่ยมทอง นาฬิกาหรูฝังเพชรเช่นนี้โรงแรมจะรับผิดจำกัดจำนวนเพียงไม่เกิน 5,000 บาท แต่ก็มีข้อยกเว้นคือถ้าผู้เข้าพักได้บอกฝากของมีค่าเหล่านี้แก่โรงแรมโดยตรง และได้บอกราคาของนั้นไว้โดยชัดแจ้งแล้ว โรงแรมก็ต้องรับผิดเต็มตามราคาที่แจ้ง

ตัวอย่าง ผู้เข้าพักนำสร้อยคอทองคำมูลค่า 30,000 บาทติดตัวมาด้วย แต่ไม่ได้บอกฝากและไม่ได้แจ้งราคา ถ้าสร้อยคอเส้นนั้นสูญหาย โรงแรมจะต้องรับผิดเพียง 5,000 บาท แต่หากผู้เข้าพักได้บอกฝากสร้อยคอแก่โรงแรมและบอกราคาโดยชัดแจ้งแล้ว ทางโรงแรมก็ต้องรับผิดเต็มทั้ง 30,000 บาท

ข้อสำคัญคือเมื่อทรัพย์สินสูญหายแล้ว ผู้เข้าพักจะต้องแจ้งให้โรงแรมทราบในทันที มิฉะนั้นโรงแรมจะพ้นความรับผิดทั้งปวง และนอกจากนี้ การสูญหายหรือบุบสลายของทรัพย์สินนั้นต้องไม่ได้เกิดจากเหตุสุดวิสัย หรือเกิดจากสภาพของทรัพย์สินนั้นเอง หรือเกิดจากความผิดของตัวผู้เข้าพักเองหรือจากบริวารญาติมิตร เช่น ผู้เข้าพักประมาทเลินเล่อลืมล็อคประตูห้องพัก กรณีนี้โรงแรมก็ไม่ต้องรับผิดเช่นกัน

ส่วนกรณีผู้มาใช้บริการในโรงแรม เช่น มารับประทานอาหารใช้บริการนวดแผนโบราณหรือฟิตเนสแล้วนำรถยนต์มาจอดไว้ หากรถยนต์สูญหายกรณีนี้ทางโรงแรมไม่ต้องรับผิดแต่อย่างใดเนื่องจากเป็นการใช้บริการเพียงช่วงระยะเวลาสั้นๆ เพื่อต้องการพักผ่อนเท่านั้น มิได้เข้าพักค้างคืนจึงไม่อยู่ในความหมาย ผู้เข้าพักที่กฎหมายคุ้มครอง

อนึ่ง เวลาเข้าพักในโรงแรม หลายท่านอาจเคยเห็นประกาศที่ปิดไว้ตามที่ต่างๆ ในโรงแรมหรือในห้องพัก มีข้อความทำนองว่า โรงแรมจะไม่รับผิดในความสูญหายไม่ว่าในกรณีใดๆ เป็นต้น ข้อความประเภทนี้ โดยหลักจะมีผลเป็นโมฆะไม่สามารถใช้บังคับได้ เนื่องจากโรงแรมได้ทำขึ้นแต่เพียงฝ่ายเดียวเพื่อประโยชน์ของตนเอง อย่างไรก็ดี ถ้าหากผู้เข้าพักได้ทำความตกลงชัดแจ้งยอมรับข้อความดังกล่าว เช่น ได้ลงลายมือชื่อยอมรับตามประกาศที่ปิดไว้ ข้อความเหล่านั้นก็จะมีผลใช้ได้ แต่ทั้งนี้ การที่ผู้เข้าพักเพียงอ่านรับทราบข้อความยังไม่ถือได้ว่าเป็นการตกลงกัน จุดนี้นักท่องเที่ยวจะต้องใช้ความระมัดระวังในเวลาที่โรงแรมให้ลงลายมือชื่อในเอกสารต่าง ๆ ถ้ามีข้อความทำนองนี้ก็สามารถปฏิเสธไม่ลงลายมือชื่อได้

ท้ายที่สุด หากโรงแรมไม่ยอมชดใช้ค่าสินไหมทดแทน ผู้เข้าพักก็ต้องฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนนั้นภายในระยะเวลา 6 เดือน นับแต่วันที่ตนเดินทางออกจากโรงแรม มิฉะนั้นจะขาดอายุความเพราะกรณีดังกล่าวเป็นการใช้สิทธิเรียกร้องทางแพ่งซึ่งเป็นคนละส่วนกับการแจ้งความเพื่อดำเนินคดีอาญา

กล่าวโดยสรุป เรื่องความรับผิดของเจ้าสำนักโรงแรมแม้ชื่อกฎหมายจะฟังดูล้าสมัยไม่เหมาะกับยุคไทยแลนด์ 4.0 แต่บทบัญญัติเรื่องนี้ยังมีประโยชน์ในทางปฏิบัติและมักพบเห็นข้อกฎหมายนี้อยู่เสมอเมื่อเข้าพักแรม ดังนั้นจึงเป็นการดีหากท่านผู้อ่านหรือนักท่องเที่ยวได้ทราบถึงสิทธิหน้าที่และข้อควรระวังต่าง ๆ เพื่อที่จะได้เดินทางท่องเที่ยวด้วยความสบายใจและไม่ประมาท

โดย... 

สุพัทธ์รดา เปล่งแสง

คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

ดูบทความทั้งหมดของ กฎหมาย 4.0

แชร์ข่าว :
Tags: